Brief wieczorny, niedziela, 5 lipca

Miliony Irańczyków wypełniły Wielki Meczet Mosalla w Teheranie podczas drugiego dnia uroczystości pogrzebowych Alego Chameneiego, który zginął wraz z czterema członkami rodziny w amerykańsko-izraelskim nalocie w lutym. Władze wystawiły trumny pod szkłem, odnotowały ponad 7,1 mln przejazdów metrem w ciągu 24 godzin i przyjęły przedstawicieli z ponad 70 krajów, zmieniając opóźniony pochówek w państwowy pokaz wytrwałości i oporu.

Tłum skandował hasła przeciwko Stanom Zjednoczonym i Izraelowi, a poeta Mohammad Rasouli ze sceny wzywał do przemocy wobec Donalda Trumpa. Donald Trump powiedział Axiosowi, że wątpi w szczerość części żałobników, jednocześnie dodając, że rozmowy zostaną wznowione po tygodniu pogrzebowym, co przypomina, że nawet furia ma teraz dyplomatyczny harmonogram.

Bardziej wymowna była nieobecność Modżtaby Chameneiego. Trzej synowie Alego Chameneiego uczestniczyli w modlitwach, ale wyznaczony następca pozostał poza zasięgiem wzroku, podobno dlatego, że urzędnicy obawiają się kolejnego izraelskiego uderzenia, oraz dlatego, że nie pojawił się publicznie od czasu, gdy został ranny w lutowym ataku. Kondukt przenosi się teraz do Komu, Nadżafu, Karbali i Meszhedu, gdzie Modżtaba Chamenei może jeszcze pojawić się przy pochówku.

Pogrzeb nie jest tylko pochówkiem; jest ekranem sukcesji, a każde puste krzesło w Teheranie niesie teraz strategiczne znaczenie.

Donald Trump odbył osobne rozmowy telefoniczne z Władimirem Putinem i Wołodymyrem Zełenskim w 250. rocznicę niepodległości USA, po czym skierował obie rozmowy ku szczytowi NATO w Ankarze 7–8 lipca. Kreml poinformował, że rozmowa z Władimirem Putinem trwała 85 minut i dotyczyła Ukrainy, Iranu oraz Zatoki Perskiej, natomiast Wołodymyr Zełenski określił swoją rozmowę z Donaldem Trumpem jako owocną i powiązał dalsze rozmowy ze szczytem.

Dyplomatyczny ruch nastąpił w chwili, gdy narracje z pola bitwy zmierzały w przeciwnych kierunkach. Rosyjscy urzędnicy twierdzili, że siły posunęły się naprzód i przejęły kontrolę nad spornymi obszarami, podczas gdy ukraińscy urzędnicy zaprzeczali części tych twierdzeń; obie strony ustawiają salę, zanim Donald Trump spotka się z sojusznikami, którzy chcą jasności co do amerykańskiej presji, broni i wydatków.

Turcja również zagęściła atmosferę przed przyjazdem przywódców. Władze zatrzymały dziennikarzy, aktywistów, akademików i postacie opozycji w nalotach, które urzędnicy przedstawiali jako operacje antyterrorystyczne, podczas gdy krytycy mówili, że państwo oczyszcza ulice z protestu, zanim przyjadą kamery NATO.

Waszyngton utrzymuje każdą linię otwartą, ale sojusznicy ocenią to ćwiczenie po tym, gdzie spadnie presja: na Moskwę, na Kijów czy na nich.

Supertajfun Bavi przemieszczał się w kierunku Guamu i Marianów Północnych, z utrzymującymi się wiatrami mierzonymi na około 260 km/h i porywami zgłaszanymi powyżej 315 km/h, dość silnymi, by dorównać huraganowi kategorii 5. Guam otworzył pięć szkolnych centrów ewakuacyjnych, z których jedno szybko się zapełniło, podczas gdy FEMA rozmieściła 1,1 miliona litrów wody, 1,2 miliona posiłków, 6700 łóżek polowych i 90 generatorów na wyspie wciąż dochodzącej do siebie po kwietniowym supertajfunie.

Na południu Francji pożar lasu w pobliżu Trévillach strawił 1350 hektarów i ponownie przybrał na sile, gdy wzmogły się wiatry tramontany, zmuszając około 700 strażaków i samoloty do pracy w trudnym terenie. Francja objęła też siedem południowych departamentów pomarańczowym poziomem czujności z powodu fali upałów, z prognozowanymi temperaturami do 40°C, podczas gdy wcześniejsze pożary w Aude, Drôme i Gard rozciągnęły siły ekip po całym południu.

Grecja walczyła z własną wersją tego samego schematu. Pożar w pobliżu Salonik wszedł do strefy przemysłowej, podpalił zakład recyklingu i instalację do obróbki oleju oraz wysłał nad miasto czarny dym, podczas gdy władze zarządziły ewakuacje i ostrzegły mieszkańców, by trzymali okna zamknięte.

To nie są odosobnione złe dni; cieplejsze morza, sucha roślinność i zatłoczona infrastruktura zamieniają ostrzeżenia pogodowe w testy logistyczne.

Kryzys po trzęsieniu ziemi w Wenezueli wszedł w ponurą drugą fazę, gdy międzynarodowe ekipy ratunkowe zaczęły się wycofywać jedenaście dni po tym, jak podwójne wstrząsy uderzyły w La Guairę i Caracas. Według władz liczba ofiar śmiertelnych wynosi 2 954, rannych zostało 16 592 osób, 16 309 straciło dach nad głową, a uszkodzonych zostało ponad 800 budynków, w tym 190 zawaliło się całkowicie.

Zagraniczne brygady ze Stanów Zjednoczonych, Chile i innych krajów przygotowywały się do wyjazdu, gdy okno szans na przeżycie się zawężało, choć ratownicy wydobyli jednego mężczyznę żywego spod gruzów po ośmiu dniach. Rząd podał, że uratowano 6 462 osoby, a niemal 30 000 funkcjonariuszy i urzędników działało razem z 3 281 pracownikami międzynarodowymi, jednak ocaleni nadal skarżyli się, że sprzęt i ekipy dotarły zbyt wolno w pierwszych, krytycznych godzinach.

Pełniąca obowiązki prezydenta Delcy Rodríguez ogłosiła program odbudowy pod nazwą Gran Misión Venezuela Renace, obiecała sześć miesięcy zasiłków dla najbardziej poszkodowanych rodzin i wezwała do zawieszenia sankcji, aby Caracas mogło uzyskać dostęp do zablokowanych zasobów. Hiszpania potwierdziła śmierć 35 swoich obywateli i zaginięcie 140, a ONZ oszacowała straty gospodarcze na 6,7 mld dolarów, czyli około 6% PKB Wenezueli.

Trzęsienie ziemi przeszło od dramatu akcji ratunkowej do testu sprawności państwa, a Caracas już targuje się o rachunek.

Ministrowie OPEC+ z siedmiu kluczowych państw uzgodnili podniesienie kwot produkcyjnych od sierpnia o 188 000 baryłek dziennie, piąty z rzędu miesięczny wzrost, gdy grupa wycofuje dobrowolne cięcia ogłoszone po raz pierwszy w 2023 roku. Decyzja zapadła po stopniowym ponownym otwarciu Cieśniny Ormuz, gdzie przepływy przekroczyły 10 mln baryłek dziennie po tym, jak Waszyngton i Teheran podpisały w czerwcu 60-dniowe porozumienie w sprawie ruchu morskiego.

Podwyżka wygląda większa na papierze niż na morzu. Dane OPEC pokazują, że produkcja spadła z 42,77 mln baryłek dziennie w lutym do 33,13 mln w maju podczas wojennych zakłóceń, a analitycy spodziewają się, że ponowne uruchomienie zatrzymanej produkcji zajmie czas, nawet gdy kwoty rosną.

Rynki ropy uwzględniły już w cenach dużą część ulgi. Brent był w piątek notowany blisko 72 dolarów za baryłkę, znacznie poniżej wojennych szczytów powyżej 120 dolarów, czemu sprzyjały słabszy import Chin, eksport spoza Bliskiego Wschodu i rekordowe uwolnienie zapasów strategicznych. OPEC+ stwierdził, że dostosowanie wciąż może zostać przyspieszone, zawieszone lub odwrócone, co jest ostrożnym sposobem powiedzenia, że producenci chcą mniej strachu bez utraty kontroli.

Taniejąca ropa daje konsumentom chwilę oddechu, ale prawdziwym problemem kartelu jest wyczucie czasu: dość podaży, by uspokoić inflację, nie tak dużo, by zalała własne ożywienie.

Donald Trump wykorzystał obchody 250. rocznicy Dnia Niepodległości Ameryki na National Mall, by naciskać na Kongres w sprawie przyjęcia ustawy Save America Act, która wymagałaby identyfikacji wyborców i dowodu obywatelstwa, ograniczając jednocześnie głosowanie korespondencyjne. Burza wymusiła ewakuację i opóźniła przemówienie do około 23.00, po czym Donald Trump przemówił do mniejszego, ale lojalnego tłumu, zanim rekordowe fajerwerki rozświetliły Waszyngton.

Ten dzień połączył patriotyczny rytuał z rytmem kampanii. Donald Trump wychwalał historię wojskowości, chwalił tegoroczne działania wojenne przeciwko Iranowi, przedstawił załogę Artemis II i opisywał krajowych przeciwników jako ideologiczne zagrożenia, podczas gdy mecze mistrzostw świata w Filadelfii i Houston włączyły rocznicę do swoich przedmeczowych opraw.

Widowisko przyciągnęło też mroczniejsze towarzystwo. Około 400 zamaskowanych członków Patriot Front maszerowało w pobliżu Kapitolu USA, skandowało „Odzyskać Amerykę” i niosło flagi Konfederacji, po czym rozproszyło się w Maryland, wprowadzając teatr białego nacjonalizmu w dzień zaprojektowany z myślą o obywatelskiej jedności.

Fajerwerki zaplanowano jako urodzinową świeczkę dla republiki; polityka wokół nich pokazała, jak zaciekle Amerykanie spierają się dziś o to, kto ma prawo rościć sobie prawo do tortu.