Brief wieczorny, sobota, 4 lipca

Iran rozpoczął w Teheranie sześciodniowe uroczystości pogrzebowe Alego Chameneiego, wypełniając Wielką Mosallę Imama Chomeiniego żałobnikami ubranymi na czarno, czerwonymi flagami i okrzykami wzywającymi do zemsty. Urzędnicy wystawili trumnę Chameneiego obok czterech trumien krewnych zabitych w tym samym ataku z 28 lutego, podczas gdy zagraniczne delegacje z Iraku, Pakistanu, Rosji i Chin uczestniczyły we wcześniejszych ceremoniach. Modżtaba Chamenei, wybrany w marcu na najwyższego przywódcę, nie pojawił się publicznie, co zmieniło pogrzeb poświęcony ciągłości w kolejne ćwiczenie z kontrolowanej niepewności.

Rosja poinformowała Władimira Putina, że jej siły zajęły Kostiantyniwkę, strategiczne miasto na drodze do Kramatorska i Słowiańska. Ukraina odrzuciła to twierdzenie, oświadczyła, że jej żołnierze wciąż utrzymują pozycje, i opisała trudną walkę z małymi rosyjskimi grupami piechoty wewnątrz miasta. Niezależne potwierdzenie pozostaje niemożliwe, co sprawia, że rywalizacja dotyczy w równym stopniu morale i map, jak ulic i okopów.

Ukraina uderzyła także w rosyjską infrastrukturę naftową w pobliżu Petersburga, według rosyjskich urzędników, którzy powiedzieli, że obrona powietrzna przechwyciła dziesiątki dronów i nie było ofiar. Ukraińscy urzędnicy tymczasem poinformowali, że rosyjska bomba szybująca zabiła cztery osoby w Sumach, w tym dziecko, podczas gdy szersze ataki zabiły cywilów w obwodach dniepropietrowskim i zaporoskim. W Mali skoordynowane ataki uderzyły w pięć miejsc, w tym więzienie na południe od Bamako, gdy tuarescy separatyści i siły powiązane z dżihadystami utrzymywały presję na juntę i jej rosyjskich sojuszników.

Wzór tego dnia jest jasny: każdy konflikt sięga teraz poza swoją formalną linię frontu, do pogrzebów, terminali paliwowych, więzień i miast, które sądziły, że odległość wciąż daje ochronę.

Portugalia weszła w piątą falę upałów w tym roku, a synoptycy ostrzegali przed 40–43°C w dolinie Tagu i Alentejo. Francja utrzymywała dziesiątki departamentów w stanie alertu upałowego po czerwcu, który pobił krajowe rekordy, podczas gdy urzędnicy odnotowali 55 utonięć od początku fali upałów 18 czerwca. Władze w obu krajach zachęcały ludzi do korzystania ze strzeżonych kąpielisk i ostrzegały, że gorące noce zostawią domom, lasom i urządzeniom energetycznym niewielką szansę na ostygnięcie.

Waszyngton odwołał paradę z okazji Dnia Niepodległości, ponieważ prognozowano temperatury powyżej 38°C, a wilgotność pchała temperaturę odczuwalną w stronę 43°C. Great American State Fair na National Mall tymczasowo zamknięto po tym, jak odwiedzający zasłabli, co najmniej jedenaście osób trafiło do szpitala, a prezydent Donald Trump nadal planował wieczorne przemówienie. Upał obciążył także system elektroenergetyczny: PJM poprosił klientów objętych programami awaryjnymi o ograniczenie zużycia, Con Edison poinformował o około 17 000 gospodarstw domowych bez prądu, a ceny hurtowe w północnej Wirginii skoczyły z około 40 dolarów do ponad 2000 dolarów za megawatogodzinę.

Południowa Europa stanęła wobec ostrzejszej krawędzi tego samego ryzyka. W Katalonii pożar lasu, który zaczął się w pobliżu La Bisbal d’Empordà, spalił około 2200–2400 hektarów, zmusił około 12 000 osób do pozostania w zamknięciu i posłał dym aż na Baleary. Strażacy ostrzegali, że zmienne wiatry mogą wepchnąć ogień głębiej w Les Gavarres, a nadchodząca fala upałów groziła poszerzeniem strefy zagrożenia.

Rachunek za upał nie przychodzi już tylko jako dyskomfort; teraz ląduje na oddziałach szpitalnych, mapach awarii prądu, pustych trasach parad i płonących zboczach.

Dziesiątki tysięcy demonstrantów zjechały do Erfurtu, by zakłócić kongres Alternatywy dla Niemiec, blokując drogi, autostradę A71 i trasy transportu publicznego. Policja szacowała liczbę uczestników na 15 000 do 31 000, podczas gdy organizatorzy twierdzili, że mogło ich być nawet 50 000. Partia zadziałała jednak z wyprzedzeniem: setki delegatów wsiadły do autobusów przed 4:00 rano i dotarły do centrum kongresowego na czas, aby dwudniowe obrady rozpoczęły się zgodnie z planem.

W środku delegaci ponownie wybrali Alice Weidel i Tina Chrupallę na współprzewodniczących, przy czym Weidel uzyskała 81%, a Chrupalla 70%. Wynik ten utrzymał dotychczasowy zespół kierowniczy, ale pokazał pewne osłabienie poparcia dla Chrupalli. Weidel zaatakowała konserwatystów kanclerza Friedricha Merza i zapowiedziała twardy kurs w sprawie deportacji, podczas gdy ogólnokrajowe sondaże dawały AfD około 27 do 29%, przed CDU/CSU z wynikiem około 22%.

Miejsce wydarzenia wzmocniło jego symbolikę. Kongres odbył się w Turyngii, gdzie dominuje radykalne skrzydło Björna Höckego, i zbiegł się ze 100. rocznicą spotkania NSDAP w pobliskim Weimarze. Partie głównego nurtu wciąż utrzymują kordon sanitarny wobec współpracy, ale AfD liczy na wejście do rządów krajowych po wyborach w Saksonii-Anhalt i Meklemburgii-Pomorzu Przednim. Protesty dowiodły, że niemieckie sieci sprzeciwu wobec skrajnej prawicy nadal potrafią mobilizować ogromne tłumy; punktualny kongres dowiódł, że AfD potrafi wykorzystać te tłumy jako dowód prześladowania. Presja ulicy wstrząsnęła miastem, ale nie wstrząsnęła kalendarzem partii.

Papież Leon XIV udał się na Lampedusę, włoską wyspę, która stała się skrótem myślowym dla europejskiego sporu o migrację, i modlił się przy grobach kryjących szczątki niezidentyfikowanych migrantów. Złożył wieniec na grobie Yusufa, sześciomiesięcznego dziecka, które zmarło z wychłodzenia po uratowaniu u wybrzeży Libii w 2020 roku, a następnie samotnie przeszedł przez Bramę Europy, zanim spojrzał na Morze Śródziemne. Wizyta nastąpiła po nowych unijnych działaniach migracyjnych, w tym planach utworzenia ośrodków detencyjnych poza blokiem.

Przesłanie papieża sięgnęło poza Włochy. Przemawiając z Watykanu do Filadelfii, gdy Stany Zjednoczone rozpoczęły obchody 250-lecia, pochwalił Amerykę jako kraj ukształtowany przez kolejne fale imigrantów i powiedział, że wielkość narodu zależy od ochrony najsłabszych. Nie wymienił Donalda Trumpa z nazwiska, ale kontrast z polityką imigracyjną prezydenta i jego antykomunistyczną retoryką rocznicową trudno było przeoczyć.

Burmistrz Nowego Jorku Zohran Mamdani powtórzył tę myśl w nagraniu z nowo naturalizowanymi obywatelami, odrzucając przekonanie, że Ameryka należy tylko do ludzi z właściwym akcentem lub kolorem skóry. Na Lampedusie Leon wezwał do ratowania, przyjmowania, ochrony, wspierania i integracji, a zarazem apelował o rozwój, by ludzie nie byli zmuszeni opuszczać domów. Dla Europy i Ameryki migracja stała się najprostszym trudnym pytaniem: czy ich opowieści założycielskie nadal obowiązują, gdy obcy staje u drzwi.

Wenezuela podniosła oficjalny bilans ofiar śmiertelnych bliźniaczych trzęsień ziemi z 24 czerwca do 2645, przy 12 666 rannych i 15 050 przesiedlonych. Wstrząsy, o magnitudach 7,2 i 7,3, oddalone od siebie o zaledwie 38 sekund, spustoszyły La Guairę i Caracas, uszkadzając 885 budynków i doprowadzając do zawalenia się 189. Urzędnicy poinformowali, że w działaniach uczestniczyło ponad 29 500 ratowników, w tym 3305 zagranicznych, podczas gdy pozarządowa baza danych wskazywała ponad 38 000 osób jako zaginione.

Pełniąca obowiązki prezydenta Delcy Rodríguez zorganizowała swoją pierwszą konferencję prasową poświęconą katastrofie osiem dni po trzęsieniach i odrzuciła skargi, że przez pierwsze 48 godzin mieszkańcy przekopywali się przez gruzy bez pomocy. Powiedziała, że poszukiwania i ratunek będą kontynuowane tak długo, jak to możliwe, wskazując aktywne miejsca, gdzie ekipy wciąż wierzyły, że mogą znajdować się ocaleni. Uratowanie Hernána Gila Floresa z zawalonej piwnicy centrum handlowego po niemal ośmiu dniach podtrzymało tę nadzieję, nawet gdy część zagranicznych zespołów zaczęła się pakować.

Polityka spoczywa teraz na gruzach. Rodríguez obwiniła propagandę za krytykę, podczas gdy rodziny przeszukujące hotele i bloki mieszkalne mierzyły państwo łopatami, psami i straconymi godzinami. Katastrofa tej skali sprawdza inżynierię i planowanie kryzysowe, ale w Wenezueli sprawdza także coś rzadszego: publiczne zaufanie do oficjalnego czasu.