Brief wieczorny, sobota, 27 czerwca

Waszyngton i Teheran spędziły sobotę, dowodząc, jak kruche jest ich zawieszenie broni. Po tym, jak drony uderzyły w pływający pod singapurską banderą Ever Lovely w pobliżu Omanu, Donald Trump oskarżył Iran o naruszenie memorandum, które ponownie otworzyło Cieśninę Ormuz i wznowiło rozmowy. Centralne Dowództwo USA uderzyło następnie w irańskie stanowiska rakietowe i dronowe, nadbrzeżne stacje radarowe oraz pozycje wokół wyspy Ghesm; Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej Iranu oświadczył, że w odpowiedzi przeprowadził uderzenia obronne, podczas gdy Bahrajn potępił atak dronów na swoje terytorium.

Ruch na szlaku wodnym także zwolnił. Dane śledzenia statków pokazały, że liczba przepraw spadła z 57 w środę do 42 w czwartek, a następnie do 29 do piątkowego popołudnia, gdy Międzynarodowa Organizacja Morska zawiesiła akcję ewakuacyjną, która wyprowadziła już z Zatoki 115 statków i 2 500 marynarzy. Około 500 jednostek pozostaje uwięzionych, a na przedwojennych centralnych torach wodnych wciąż, według doniesień, znajduje się około 80 min morskich.

Iran przedstawia spór jako kwestię żeglugi, a nie naruszenie. Irańscy urzędnicy nalegają, że statki muszą korzystać z tras wyznaczonych przez Teheran, podczas gdy urzędnicy USA i państw Zatoki odrzucają opłaty lub jednostronną kontrolę i ostrzegają, że swobodnego przepływu nie da się zastąpić doraźnymi pozwoleniami. Ceny ropy spadły w piątek o ponad 3%, mimo że ryzyko dla tankowców wzrosło, co jest znakiem, że traderzy nadal wierzą, iż zawieszenie broni może kuśtykać dalej.

Ormuz rzadko oferuje schludne zakończenia; to wyceni każdego drona, każdą propozycję opłaty i każdy patrol jako test tego, kto kontroluje najwęższy użyteczny skrawek Zatoki.

Niemcy pobiły krajowy rekord upału drugi dzień z rzędu, gdy w Drewitz w Saksonii-Anhalt temperatura sięgnęła 41,5°C, po tym jak Saarbrücken odnotowało 41,3°C zaledwie 24 godziny wcześniej. Francja, Wielka Brytania, Szwajcaria, Belgia i Holandia również ustanowiły lub zbliżyły się do czerwcowych rekordów, podczas gdy Polska wydała alerty dla całego kraju i ostrzegła, że niedziela może zagrozić rekordowi z 1921 roku wynoszącemu 40,2°C.

Upał nie pozostał na mapach pogody. Deutsche Bahn odradzała podróże, które nie były konieczne, regionalni przewoźnicy kolejowi wstrzymywali kursowanie na liniach, nawierzchnie dróg się wybrzuszały, a dom opieki w Dormagen ewakuował mieszkańców, gdy temperatury wewnątrz stały się niebezpieczne. Według jednego raportu we Francji odnotowano co najmniej 55 zgonów związanych z upałami, szpitale w Paryżu uruchomiły plany awaryjne, a urzędnicy stwierdzili, że obliczenie pełnego bilansu zajmie tygodnie.

Meteorolog Karsten Brandt jasno ujął niemiecki szczyt upałów.

Polska zamieniła ostrożność w bezpośrednią politykę. Donald Tusk zakończył poranny bieg, a potem wezwał ludzi, by zostali w domach w najgorszych godzinach, zwłaszcza by chronić dzieci i osoby starsze. Synoptycy wskazywali na blokadę Omega, która uwięziła gorące powietrze nad Europą; gdy zacznie się rozpadać, Niemcom i północno-zachodniej Francji grożą burze, grad i możliwe gwałtowne powodzie.

Argument za adaptacją Europy nie leży już w raportach klimatycznych; teraz jeździ koleją, wypełnia oddziały ratunkowe i czeka w przegrzanych sypialniach.

Izrael i Liban podpisały w Waszyngtonie 14-punktowe porozumienie ramowe, dając administracji Bidena? nie, administracji Trumpa rzadki tekst dyplomatyczny w regionie, który zwykle szybko przepala papier. Umowa wyznacza strefy pilotażowe na północ i południe od rzeki Litani, stopniowe wycofanie się Izraela, silniejszą rolę armii libańskiej oraz zweryfikowane rozbrojenie niepaństwowych grup zbrojnych, przede wszystkim Hezbollahu.

Sekretarz stanu USA Marco Rubio ostrożnie przedstawiał porozumienie.

Hezbollah odrzucił porozumienie w ciągu kilku godzin. Naim Kasem nazwał je nieważnym, zwolennicy protestowali w Bejrucie, a deputowany Hezbollahu Hassan Fadlallah ostrzegł, że rząd mógłby je wyegzekwować tylko przez rozpoczęcie wojny domowej przy wsparciu USA. Benjamin Netanjahu powiedział, że Izrael utrzyma strefę bezpieczeństwa, dopóki Hezbollah się nie rozbroi, podczas gdy libańscy urzędnicy przedstawiali ramy jako drogę do przywrócenia suwerenności i powrotu przesiedlonych cywilów.

Pierwszy dzień po podpisaniu pokazał przepaść między językiem a kontrolą. Izraelskie wojsko przeprowadziło nalot w rejonie Nabatiji, mówiąc, że wymierzyło go w podejrzanych bojowników zagrażających żołnierzom; epizod ten nastąpił po latach ostrzału przez granicę, w których izraelskie uderzenia zabiły w Libanie ponad 8 tys. osób, podczas gdy ataki Hezbollahu zabiły dziesiątki izraelskich żołnierzy i co najmniej 49 cywilów.

Obawy prawne komplikują politykę. Krytycy mówią, że artykuł 13 może ograniczyć zdolność Libanu do wspierania dochodzeń w sprawie zbrodni wojennych, podczas gdy aneks bezpieczeństwa, który powinien wyjaśnić weryfikację i harmonogramy, wciąż musi nadejść. Ramy narysowały mapę, ale ludzie z bronią nie zgodzili się, by ona ich przesunęła.

Wenezuela doznała kolejnego ciosu po podwójnych trzęsieniach ziemi z 24 czerwca, gdy w piątek uderzyły dwa wstrząsy wtórne, jeden o magnitudzie 4,4 przed świtem, a drugi o magnitudzie 4,9 po południu. Silniejszy wstrząs zawalił most w Caraballedzie, izolując społeczności i blokując wjazd ciężkiego sprzętu oraz pomocy humanitarnej do części najciężej dotkniętych obszarów.

Ludzkie szkody wciąż rozchodzą się dalej od popękanych budynków. Oficjalne raporty mówią, że trzęsienia ziemi zabiły setki osób i pozostawiły tysiące bez dachu nad głową, a rodziny w Caracas i La Guairze śpią na boiskach baseballowych, w samochodach, pod palmami i na placach publicznych. Wielu mieszkańców czeka na inspekcje obrony cywilnej, zanim odważy się wrócić, ale urzędnicy nie podali jasnego harmonogramu.

Zagraniczna pomoc zaczęła już docierać. Włoska misja złożona z 97 ratowników, personelu medycznego, strażaków i urzędników kryzysowych przybyła na wojskowe lotnisko El Libertador pod Maracay, podczas gdy amerykańscy urzędnicy wojskowi i dyplomatyczni koordynowali wsparcie z wenezuelskimi władzami obronnymi. Prace ratunkowe napotykają teraz także ograniczenia w przemieszczaniu się po tym, jak minister spraw wewnętrznych Diosdado Cabello ograniczył od piątkowego wieczoru dostęp do stanu La Guaira.

Katastrofa zyskała też publiczną twarz. Yimvert Berroterán, 18-letni pomocnik reprezentacji Wenezueli do lat 20, został znaleziony martwy po trzech dniach zaginięcia w Los Corales, zmieniając narodowy stan wyjątkowy w domową żałobę kibiców piłki nożnej. Wenezuela weszła w te trzęsienia ziemi z niemal 8 milionami ludzi już potrzebujących pomocy humanitarnej, więc każdy zniszczony most przecina teraz kraj, który od początku miał niewiele luzu.

To nie jest tylko akcja ratunkowa; to test wytrzymałości państwa, któremu już wcześniej brakowało pieniędzy, zaufania i bezpiecznych dachów.