Brief wieczorny, poniedziałek, 22 czerwca

Keir Starmer podał się do dymisji przed 10 Downing Street i zapowiedział, że pozostanie tymczasowym premierem, podczas gdy Partia Pracy wybierze następcę. Andy Burnham, świeżo po powrocie do parlamentu po wyborach uzupełniających, wysunął się na pozycję faworyta po tym, jak poparł go Wes Streeting, dając Partii Pracy szybką drogę do nowego lidera, jeśli nie pojawi się poważny kontrkandydat.

Brytyjski dramat znalazł się obok hiszpańskiego. Sąd Najwyższy Hiszpanii skazał byłego ministra transportu José Luisa Ábalosa na 24 lata więzienia, jego byłego doradcę Koldo Garcíę na 19 lat, a biznesmena Víctora de Aldamę na karę czterech i pół roku w zawieszeniu za korupcyjny proceder przy kontraktach na maseczki podczas pandemii. Alberto Núñez Feijóo zażądał dymisji Pedra Sáncheza, podczas gdy rząd zaatakował łagodność okazaną współpracującemu biznesmenowi.

Obie sprawy uderzają w liderów, którzy sprzedawali kompetencję jako lekarstwo na politykę po kryzysie. Upadek Keira Starmera odzwierciedla wyczerpaną cierpliwość wewnątrz jego własnej partii; Pedro Sánchez mierzy się z opozycją, która może teraz podpiąć ustalenia sądu pod szerszą opowieść o wewnętrznej zgniliźnie. Dla wyborców dawna obietnica, że kompetentni centryści potrafią przywrócić spokój, dorobiła się dość kosztownego rachunku za utrzymanie.

Iran i Stany Zjednoczone opuściły Bürgenstock z 60-dniową mapą drogową, a nie z traktatem pokojowym. Pakistańscy i katarscy mediatorzy powiedzieli, że rozmowy techniczne rozpoczną się natychmiast, podczas gdy obie strony zgodziły się utworzyć kanał łączności dla żeglugi handlowej w Cieśninie Ormuz oraz komórkę ds. zarządzania konfliktem w Libanie z udziałem Waszyngtonu, Teheranu, Bejrutu i mediatorów.

Rozmowy przyniosły także zobowiązanie Iranu do wpuszczenia inspektorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej po niemal roku bez dostępu. Daje to Waszyngtonowi wymierny wczesny zysk, choć spotkaniu nadal towarzyszył zwykły teatr: Donald Trump groził Iranowi w sprawie cieśniny, irańscy negocjatorzy na krótko opuścili salę według mediów państwowych, a obie strony później opisały atmosferę jako konstruktywną.

Rynki energii pokazały, dlaczego dyplomaci się spieszyli. Ceny ropy spadły po oznakach postępu, ale europejski gaz pozostał wrażliwy, ponieważ poziom zapasów w kilku kluczowych rynkach nadal jest znacznie poniżej normy.

Układ wciąż ma wiele zapalników: złagodzenie sankcji, inspekcje, walki w Libanie powiązane z Hezbollahem i bezpieczeństwo morskie mieszczą się w tym samym kruchym pakiecie. Porozumienie będzie oceniane nie po komunikatach w Alpach, lecz po tankowcach płynących przez Ormuz i broni milczącej w Libanie.

Francja poinformowała o trzech zgonach związanych z upałami w Żyrondzie, wszystkie dotyczyły osób starszych, które zmarły w domach na przedmieściach Bordeaux. Météo-France objęło 49 departamentów czerwonym alertem, ostrzegło, że od poniedziałku do środy temperatury mogą zbliżyć się do 43°C, i porównało dotkliwość tego epizodu ze śmiertelną falą upałów z sierpnia 2003 roku.

Francuski rząd zamknął 845 szkół podstawowych i szkół średnich pierwszego stopnia oraz nakazał kolejnym 1 800 działać w zmienionych godzinach. W Paryżu władze rozmieściły 5 000 policjantów i żandarmów na Fête de la Musique, zakazały alkoholu na drogach publicznych i do późnego popołudnia odnotowały 20% wzrost interwencji strażaków.

Włochy rozszerzyły czerwony alert z 12 miast w poniedziałek do 16 do środy, obejmując nim Mediolan, Rzym, Florencję, Bolonię, Turyn i inne ośrodki miejskie. Hiszpania objęła ostrzeżeniami przed upałami 14 regionów, z Krajem Basków na najwyższym poziomie alertu i prognozami 40 do 42°C w głównych dolinach rzecznych.

To nie jest tylko nieprzyjemna pogoda. Gorące noce powyżej 20°C blokują regenerację, niskie stany rzek i uszczuplona alpejska pokrywa śnieżna zaciskają presję na systemach wodnych, a szkoły zbudowane z myślą o łagodniejszych latach stają się słabymi ogniwami w planowaniu zdrowia publicznego. Europa nauczyła się wydawać czerwone alerty; nie przebudowała jeszcze dość zwykłych budynków na życie pod czerwonym alertem.

Abelardo De La Espriella wygrał drugą turę wyborów prezydenckich w Kolumbii najmniejszą przewagą w historii kraju, zdobywając około 49,7% głosów wobec około 48,7% dla lewicowego senatora Ivana Cepedy. Po przeliczeniu niemal wszystkich komisji wyborczych przewaga wynosiła około 250 000 głosów, podczas gdy Cepeda i ustępujący prezydent Gustavo Petro zapowiedzieli, że zakwestionują wyniki z ponad 30 000 komisji wyborczych.

De La Espriella, milioner i prawnik bez wcześniejszego doświadczenia na stanowiskach wybieralnych, prowadził kampanię jako bezkompromisowy outsider walczący z przestępczością i uzyskał otwarte poparcie Donalda Trumpa. Obiecał megawięzienia, wznowienie poszukiwań ropy i gazu, głębokie cięcia wydatków oraz ostrzejszą politykę bezpieczeństwa wspieraną przez prawicowych sojuszników, choć jego własny ruch Obrońcy Ojczyzny ma w Kongresie tylko niewielki przyczółek.

Waszyngton świętował wynik, a konserwatywne rządy w całej Ameryce Łacińskiej z zadowoleniem przyjęły kolejny zwrot w prawo. Ale arytmetyka w kraju wygląda mniej triumfalnie: podzielony elektorat, uliczne protesty w Bogocie i Cali, rozdrobniona legislatura oraz najgorsza fala przemocy w kraju od dekady. Jego mandat zaczyna się nie jako ryk, lecz jako szept, który można przeliczyć ponownie.