Brief poranny, poniedziałek, 22 czerwca

Amerykańscy i irańscy negocjatorzy rozpoczęli rozmowy w kurorcie Bürgenstock w Szwajcarii, aby przekształcić 60-dniowe ramy zawieszenia broni w coś trwalszego. Kanał miał wsparcie Kataru i Pakistanu, a po stronie amerykańskiej przewodził wiceprezydent JD Vance, podczas gdy wysocy rangą irańscy urzędnicy naciskali na wdrożenie memorandum. Wtedy Donald Trump interweniował na Truth Social, żądając, by Iran powściągnął swoich sojuszników w Libanie, i ostrzegając przed ostrzejszymi uderzeniami, jeśli się nie podporządkuje.

Irańskie media państwowe podały, że delegacja wyszła po 80 minutach, nazywając komunikat obraźliwym, choć późniejsze doniesienia sugerowały, że zespół wrócił na miejsce bez wznawiania formalnych rozmów. Obie strony przedstawiły też sprzeczne relacje dotyczące Cieśniny Ormuz: Iran twierdził, że zamknął szlak wodny, podczas gdy Centralne Dowództwo USA podało, że ruch trwa, a siły amerykańskie monitorują sytuację. Firmy morskie i tak poczuły chłód, a jeden z serwisów śledzących naliczył w niedzielę tylko 12 przepłynięć.

Rynki ukarały niejednoznaczność. Ropa Brent wzrosła o 1,35% do 81,66 dolara za baryłkę, podczas gdy West Texas Intermediate była notowana powyżej 77 dolarów, ponieważ przez cieśninę przechodzi około jednej piątej światowych dostaw ropy. Język nuklearny w początkowym memorandum także pozostał skąpy, Iran zobowiązał się nie rozwijać broni jądrowej, ale kwestia weryfikacji wciąż nie została rozstrzygnięta. Rozejm sprzedawany jako deeskalacja zależy teraz od tego, czy groźby da się oddzielić od targowania, zanim rynki ropy zaczną negocjować.

Wstępne wyniki drugiej tury wyborów prezydenckich w Kolumbii dały Abelardo de la Esprielli prowadzenie najmniejszą różnicą w historii krajowych dogrywek. Po zliczeniu 99,9% komisji kandydat skrajnie prawicowej formacji Defensores de la Patria zdobył 12 956 941 głosów, czyli 49,66%, wobec 12 691 709 głosów, czyli 48,70%, oddanych na lewicowego senatora Ivana Cepedę. Głosy puste, nieważne i nieoznaczone łącznie przewyższyły zwycięską przewagę, co nadaje wynikowi niezręczną demokratyczną arytmetykę.

De la Espriella świętował w Barranquilli, przedstawiał się jako ten, który przywróci porządek, i ostrzegł obóz Gustava Petro, by nie rozniecał niepokojów. Próbował też zabrzmieć bardziej trzeźwo, przyznając, że dług, podziały i porażki w dziedzinie bezpieczeństwa ograniczą łatwe obietnice. Cepeda uznał wstępne wyniki za fakt, ale nie za ostatnie słowo, mówiąc, że jego ruch zakwestionuje 33 000 lokali wyborczych podczas oficjalnej kontroli.

Donald Trump ucieszył się z wyniku, a Marco Rubio zadzwonił z obietnicami współpracy w sprawach bezpieczeństwa, migracji i handlu. To ma znaczenie, bo de la Espriella prowadził kampanię jako twardy, przyjazny USA kandydat spoza układu, który obiecywał megawięzienia, ofensywę przeciwko grupom zbrojnym i ostry odwrót od podejścia Petro, w którym dialog był na pierwszym miejscu. Kolumbia nie dała mu szerokiego mandatu; wręczyła mu jednopunktową karteczkę z pozwoleniem i uliczną opozycję dość dużą, by czytać drobny druk.

Francja przeszła od ostrzeżeń do triażu, gdy wczesna fala upałów zabiła trzy starsze osoby w Żyrondzie i skłoniła Météo-France do objęcia 49 departamentów czerwonym alertem. Ofiary, w wieku od 80 do 95 lat, zmarły w domach na przedmieściach Bordeaux, gdzie prognozy wskazywały na 43°C. Władze porównały ten epizod ze śmiercionośną falą upałów z sierpnia 2003 roku, nie dla dramatycznego efektu, lecz dlatego, że pora, intensywność i ryzyko zdrowotne wyglądają dziś ponuro znajomo.

Rząd nakazał zamknięcie w poniedziałek 845 szkół podstawowych i średnich niższego szczebla, a kolejne 1 800 dostosowało godziny pracy. Premier Sébastien Lecornu zwołał sztab kryzysowy, prefekci zaostrzyli środki bezpieczeństwa publicznego, a służby ratunkowe przygotowały się na pożary, stres wodny i presję na systemy chłodzenia elektrowni jądrowych. Ponad 90% ludności Francji, ponad 63 miliony osób, odczuje upał na początku tygodnia.

Fête de la Musique odbyło się w kilku miastach, co zmusiło policję, strażaków i wolontariuszy do zarządzania upałem w takim samym stopniu jak tłumami. Paryż wystawił 5 000 policjantów i żandarmów oraz zakazał spożywania alkoholu na drogach publicznych; Rennes dodało punkty pierwszej pomocy Czerwonego Krzyża, by odciążyć szpitale. Francja uczy się, że adaptacja do klimatu nie jest przyszłą pozycją w planie infrastruktury; w upalne dni staje się polityką szkolną, pojemnością karetek i tym, kto sprawdza, co u starszego sąsiada.

Sir Keir Starmer spędził weekend pod narastającą presją ze strony własnych posłów po tym, jak Partia Pracy zanotowała najgorszy wynik w wyborach lokalnych dla partii rządzącej od trzech dekad. Według doniesień brytyjskich gazet już w poniedziałek mógłby ogłosić harmonogram rezygnacji, choć Downing Street zapewniało, że jego stanowisko się nie zmieniło. Ponad 100 posłów Partii Pracy publicznie wezwało go do odejścia albo wskazania daty ustąpienia, a wysocy rangą członkowie gabinetu mieli prywatnie naciskać w tej samej sprawie.

Powrót Andy’ego Burnhama do Westminsteru zaostrzył ostrze. Były burmistrz Greater Manchester wygrał wybory uzupełniające w Makerfield i może teraz rzucić wyzwanie w walce o przywództwo w Partii Pracy, jeśli Starmer zostanie, a buntownicy wymuszą konkurs. Burnham przedstawia się jako przemysłowy optymista mówiący bez ogródek, co jest dokładnie tym kontrastem, którego wielu posłów Partii Pracy chce po miesiącach ponurych sondaży, frustracji wokół imigracji i sporów o politykę energetyczną.

Donald Trump, nigdy nieprzesadnie niezaangażowany, napisał, że Starmer zrezygnuje, i zaatakował go za imigrację oraz ropę z Morza Północnego. Komentarz wplótł osobistą urazę w polityczny teatr, ponieważ Starmer sprzeciwiał się przyznaniu Waszyngtonowi szerszego dostępu do brytyjskich baz podczas wcześniejszych uderzeń na Iran. Sprawił też, że krajowy kryzys Partii Pracy wyglądał przez chwilę, absurdalnie, jak transatlantycki sport dla widzów.

Problem Partii Pracy polega nie tylko na tym, czy Starmer przetrwa ten tydzień; polega na tym, że władza zaczęła wyglądać na warunkową, zależną od pozwolenia klubu parlamentarnego, który już rozgląda się po sklepie za swoją następną opowieścią.