Brief poranny, czwartek, 18 czerwca

Donald Trump i prezydent Iranu Masud Pezeszkian sfinalizowali memorandum, które weszło w życie natychmiast, nakazało zakończenie operacji wojskowych, ponownie otworzyło Cieśninę Ormuz i rozpoczęło znoszenie amerykańskiej blokady morskiej irańskich portów. Cieśnina, którą przepływa około jedna piąta światowej ropy, będzie pozwalać na swobodną żeglugę przez 60 dni, podczas gdy Iran będzie negocjował ewentualne przyszłe opłaty z Omanem i państwami Zatoki.

Ten układ kupuje raczej czas niż pokój. Waszyngton wyda wyjątki dla eksportu irańskiej ropy, ustali harmonogram znoszenia sankcji w ostatecznym porozumieniu i uwolni zamrożone aktywa dopiero po jego wdrożeniu, podczas gdy Teheran powtórzył, że nie będzie dążył do zdobycia broni jądrowej. Inne dokumenty i briefingi opisują możliwy fundusz odbudowy o wartości 300 miliardów dolarów, ale Donald Trump publicznie zaprzeczył jakimkolwiek amerykańskim płatnościom, co sprawia, że historia finansowania jest niejasna jeszcze przed rozpoczęciem ostatecznych negocjacji.

Porozumienie zmienia więc nastroje na rynku szybciej, niż zmienia strategiczne fakty. Iran raz użył Ormuzu i poznał swoją dźwignię; Ameryka użyła siły i przekonała się, że drogi wyjścia są kosztowne. Cieśnina może zostać ponownie otwarta w jedno popołudnie; na zaufanie do tego układu trzeba będzie zapracować przez pełne 60 dni.

Przywódcy G7 wykorzystali szczyt w Évian, by zatwierdzić wspólne oświadczenie zapowiadające silniejsze sankcje wobec rosyjskiej gospodarki wojennej, szybsze dostawy obrony powietrznej i pocisków przechwytujących oraz większe zdolności dalekiego zasięgu dla Ukrainy. Donald Trump zasygnalizował też, że Waszyngton może przywrócić presję na rosyjską ropę po tym, jak porozumienie z Iranem zmniejszyło obawy o ceny surowca, a Wielka Brytania ogłosiła 210 mln funtów finansowania eksportowego dla Urenco na dostawy wzbogaconego uranu dla ukraińskiego operatora jądrowego Energoatom.

Ten pokaz jedności nastąpił w chwili, gdy u wybrzeży Wielkiej Brytanii rozgrywała się mniejsza, ale wymowna konfrontacja. Rosyjska fregata oddała cztery do pięciu strzałów ostrzegawczych z broni strzeleckiej w pobliżu brytyjskiego jachtu Bright Future na południe od wyspy Wight; Rosja stwierdziła, że jacht obrał niebezpieczny kurs, brytyjskie Ministerstwo Obrony podało, że strzały nie były wymierzone w jednostkę, a para na pokładzie zakwestionowała twierdzenie, że naraziła się na ryzyko kolizji.

Te dwie historie łączą się, ponieważ europejskie bezpieczeństwo rozciąga się dziś od ukraińskich elektrowni po cywilnych żeglarzy w kanale La Manche. Sankcje mogą ściskać budżety, a uran może podtrzymywać światło, ale błędna kalkulacja na morzu może w kilka sekund zniweczyć starannie przygotowane komunikaty. Grupa G7 znalazła wspólny scenariusz w sprawie Ukrainy; trudniejszym zadaniem jest dopilnowanie, by każde spotkanie z Rosjanami nie stało się eskalacją bez scenariusza.

Rezerwa Federalna utrzymała przedział docelowy na poziomie 3,50–3,75%, przedłużając pauzę rozpoczętą w styczniu i dając Kevinowi Warshowi jednomyślną pierwszą decyzję jako przewodniczącemu. Utrzymanie stóp było wbrew naciskom Donalda Trumpa na łagodniejszą politykę pieniężną, ale ważniejszy sygnał przyszedł z prognoz: inflacja konsumencka sięgnęła w maju 4,2%, inflacja bazowa wyniosła 2,9%, a decydenci podnieśli projekcję inflacji PCE na koniec roku do 3,6%.

Rynki usłyszały mniej cierpliwości i więcej opcjonalności. Komitet usunął sformułowanie, które wskazywało na dalsze obniżki stóp, dziewięciu z 19 członków wpisało do prognoz podwyżkę o ćwierć punktu do grudnia, a dolar wzrósł, gdy akcje spadły. Pomógł spadek ropy poniżej 80 dolarów za baryłkę po irańskim porozumieniu ramowym, ale ceny surowca pozostają wyższe niż na początku roku, a szok w Hormuzie wciąż przenika do benzyny, frachtu i oczekiwań.

Warsh zapowiadał cichszy Fed, w tym mniej sygnałów wyprzedzających i mniej teatru bankowości centralnej. Może to odpowiadać przewodniczącemu, który chce mieć pole manewru, lecz milczenie może stać się własnym komunikatem, gdy gospodarstwa domowe mierzą się z wyższymi cenami, a inwestorzy polują na wskazówki. Cichy debiut Warsha zaczyna się więc od głośnego problemu: niezależność ma największe znaczenie wtedy, gdy przewodniczący rozczarowuje prezydenta, który go wybrał.

Parlament Europejski zatwierdził rozporządzenie w sprawie powrotów 418 głosami do 218, przy 30 wstrzymujących się, umożliwiając rządom UE tworzenie ośrodków w państwach trzecich dla osób ubiegających się o azyl, których wnioski odrzucono, oczekujących na deportację. Środek dopuszcza zatrzymanie do 24 miesięcy, w niektórych przypadkach z możliwością przedłużenia o sześć miesięcy, oraz wymaga, by porozumienia respektowały prawa człowieka i zasadę non-refoulement.

Giorgia Meloni uznała głosowanie za potwierdzenie słuszności włoskiego modelu albańskiego, choć ten program napotkał w kraju blokady sądowe. Niemcy, Austria, Dania, Holandia, Grecja i Włochy już analizowały podobne rozwiązania, podczas gdy Hiszpania formalnie zgłosiła sprzeciw, a organizacje praw człowieka ostrzegły, że rozpatrywanie wniosków poza terytorium Europy może normalizować detencję i osłabiać zabezpieczenia dla osób szczególnie narażonych.

Polityka jest tu dość jasna. Konserwatyści głównego nurtu chcą pokazać wyborcom, że potrafią kontrolować powroty, zanim skrajnie prawicowe partie zdefiniują ten temat za nich; lewica widzi system, który wysyła nieporządną część polityki azylowej poza europejskie pole widzenia. Europa przyspieszyła politykę powrotów na papierze; teraz musi dowieść, że szybkość nie stanie się uprzejmym słowem na zlecanie ryzyka na zewnątrz.