Andy Burnham faworytem do objęcia przywództwa Partii Pracy i stanowiska premiera po rezygnacji Keira Starmera

Odejście Starmera

Keir Starmer ogłosił swoją rezygnację ze stanowiska premiera i lidera Partii Pracy po miesiącach trudności politycznych i gwałtownym spadku notowań partii w sondażach. W emocjonalnym pożegnalnym przemówieniu przed Downing Street Starmer powiedział, że teraz poświęci się „najważniejszej pracy” – byciu mężem i ojcem. Objął żonę Victorię i podziękował jej za bycie „opoką u mego boku”. Odchodzący premier pozostanie na stanowisku do czasu wyboru następcy, ale harmonogram sugeruje, że przekazanie władzy może nastąpić w ciągu kilku tygodni.

Poświęcę się byciu najlepszym mężem, jakim mogę być dla mojej fantastycznej żony Vic, która była opoką u mego boku, oraz byciu najlepszym ojcem, jakim mogę być dla moich pięknych dzieci.

Droga Burnhama do władzy

Andy Burnham, burmistrz Wielkiego Manchesteru, wygrał wybory uzupełniające w okręgu Makerfield 19 czerwca, odzyskując mandat parlamentarny i kwalifikując się do ubiegania się o przywództwo w Partii Pracy. W ciągu trzech dni Starmer ustąpił, a Burnham ogłosił swoją kandydaturę. Wes Streeting, były minister zdrowia, niegdyś postrzegany jako jego główny rywal, wycofał się z wyścigu i poparł Burnhama, praktycznie oczyszczając pole. Jeśli żaden inny kandydat nie zdobędzie wymaganych 81 nominacji posłów Partii Pracy między 9 a 16 lipca, Burnham zostanie ogłoszony liderem – i premierem – już 17 lub 18 lipca, unikając głosowania wszystkich członków partii.

Keir oddał ogromną przysługę naszemu krajowi i chcę mu podziękować za jego przywództwo i oddanie w tak trudnym czasie.

Kim jest Andy Burnham?

Burnham, lat 56, był posłem Partii Pracy w latach 2001–2017 i piastował stanowiska ministerialne za rządów Tony’ego Blaira i Gordona Browna. Po dwóch nieudanych próbach objęcia przywództwa partii opuścił Westminster, aby w 2017 roku zostać burmistrzem Wielkiego Manchesteru. Tam zbudował reputację pragmatycznego administratora, przywracając sieć autobusową regionu pod kontrolę publiczną, obniżając maksymalną cenę biletu autobusowego z 4 do 2 funtów i obiecując 39 miliardów funtów inwestycji w budownictwo socjalne. Pozycjonował się jako orędownik Północy i polityk zdolny do ponownego połączenia Partii Pracy z wyborcami z klasy robotniczej, którzy odeszli w stronę Reform UK.

Istnieje potrzeba punktu zwrotnego dla kraju i ostatnia szansa dla Partii Pracy na odzyskanie wyborców, zanim będzie za późno.

Co dalej

Formalne okno nominacyjne na lidera Partii Pracy trwa od 9 do 16 lipca. Jeśli Burnham pozostanie jedynym kandydatem, zostanie ogłoszony liderem i może natychmiast wkroczyć na Downing Street, co być może pozwoli Starmerowi wziąć udział w szczycie UE w Brukseli 22 lipca. Lider Reform UK Nigel Farage wezwał już do przedterminowych wyborów powszechnych, licząc, że populistyczna prawica wykorzysta zamieszanie. Jeśli Burnham zostanie zaprzysiężony, zostanie pierwszym katolickim premierem w historii Wielkiej Brytanii.

Poza Burnhamem, inne nazwiska, które pojawiały się w spekulacjach, to była wicepremier Angela Rayner i minister energii Ed Miliband, ale żadne z nich nie ogłosiło kandydatury. Szybkie skupienie się wokół Burnhama sugeruje, że Partia Pracy dąży do szybkiego i uporządkowanego przekazania władzy po okresie głębokiego kryzysu.