Sąd Najwyższy blokuje pozew rastafarianina przeciwko strażnikom, którzy siłą ogolili mu dredy

Orzeczenie

Sąd Najwyższy stosunkiem głosów 6:3, przy czym wszyscy konserwatywni sędziowie stanowili większość, a trzej liberalni sędziowie zgłosili zdanie odrębne, orzekł, że ustawa Religious Land Use and Institutionalized Persons Act z 2000 r. (RLUIPA) nie może być wykorzystana do pozywania poszczególnych urzędników stanowych o odszkodowanie pieniężne. Sędzia Neil Gorsuch napisał opinię większości, stwierdzając, że ustawa ma zastosowanie do instytucji, a nie do przedstawicieli rządu w ich osobistym charakterze.

Co się wydarzyło w 2020 r.

Damon Landor, rastafarianin, przez ponad 20 lat zapuścił włosy w długie dredy sięgające kolan. Pod koniec pięciomiesięcznego wyroku za posiadanie narkotyków trafił do Raymond Laborde Correctional Center w Cottonport w stanie Luizjana. Miał przy sobie kopię orzeczenia federalnego sądu apelacyjnego, które wyraźnie stwierdzało, że obcięcie włosów rastafariańskiemu więźniowi narusza RLUIPA. Strażnik wyrzucił dokument do kosza, dyrektor więzienia nakazał strzyżenie, a strażnicy przykuli Landora do krzesła i ogolili mu głowę na łyso.

Ścieżka prawna i argumenty

Niższe sądy federalne oddaliły pozew Landora o odszkodowanie. 5. Okręgowy Sąd Apelacyjny, potępiając takie traktowanie, zgodził się, że RLUIPA nie ustanawia odpowiedzialności osobistej za odszkodowanie pieniężne. Prawnicy Landora argumentowali, że bez możliwości uzyskania odszkodowania ustawa nie będzie stanowić żadnego środka odstraszającego, i porównali RLUIPA do ustawy Religious Freedom Restoration Act, na mocy której Sąd Najwyższy w 2020 r. zezwolił muzułmanom na pozywanie w sprawie listy osób zakazanych lotów. Administracja Trumpa poparła Landora i wezwała Sąd do wznowienia sprawy. Luizjana oświadczyła, że od tego czasu zmieniła politykę dotyczącą fryzur w więzieniach, aby zapobiec powtórce.

Szerszy kontekst

Orzeczenie kontrastuje z serią niedawnych wyroków Sądu Najwyższego, które rozszerzały prawa religijne. W tym przypadku sędziowie odmówili odczytania w ustawie możliwości dochodzenia odszkodowania, pozostawiając więźniów bez możliwości ubiegania się o zadośćuczynienie od poszczególnych funkcjonariuszy, nawet gdy ich prawa religijne zostały naruszone.