UE obniża limity importu stali o 47% w ramach nowego reżimu protekcjonistycznego

Komisja Europejska przyjęła 30 czerwca rozporządzenie, które zmniejsza o połowę unijny bezcłowy limit importu stali i podwaja cło poza limitem, co stanowi największą reformę zabezpieczeń stalowych od 2018 r. Nowe przepisy wchodzą w życie 1 lipca 2026 r. i mają na celu podniesienie wykorzystania mocy produkcyjnych w UE do 80%, choć branża spodziewa się skromniejszego ożywienia.

Co się zmienia

Roczny bezcłowy import stali zostaje obniżony do 18,3 mln ton, w porównaniu z prawie 35 mln ton w ramach wygasającego środka ochronnego. Import powyżej tego pułapu w 26 kategoriach produktów będzie objęty 50% cłem, w porównaniu z 25% wcześniej. Komisja wprowadza również wymogi dotyczące identyfikowalności: importerzy muszą deklarować, gdzie odbywa się etap „topienia i odlewania”.

Połowa limitu 18,3 mln ton jest zarezerwowana dla krajów, z którymi UE ma umowę o wolnym handlu (FTA), a druga połowa jest otwarta dla wszystkich. Komisja twierdzi, że metodologia jest „uczciwa i obiektywna” oraz zgodna z WTO. Kraje należące do Europejskiego Obszaru Gospodarczego – Norwegia, Islandia i Liechtenstein – są zwolnione z tych środków. Szwajcaria ubiegała się o zwolnienie, ale go nie otrzymała.

Umowy z partnerami handlowymi

Trzynaście krajów zaakceptowało przydziały limitów specyficzne dla poszczególnych krajów po miesiącach rozmów w WTO w Genewie, zrzekając się prawa do kwestionowania środków dwustronnie lub w WTO. Partnerami są: Wielka Brytania, Turcja, Korea Południowa, Indonezja, Egipt, Brazylia, Szwajcaria, Macedonia Północna, Republika Południowej Afryki, Argentyna, Ukraina, Singapur i Indie. Dla tych krajów bezcłowe wolumeny spadają o około 33% w porównaniu z poprzednimi poziomami, podczas gdy ogólne cięcie limitu UE wynosi 47%.

Wielka Brytania, która wyeksportowała 1,7 mln ton wyrobów stalowych do UE w ramach starych zabezpieczeń, stoi w obliczu około 22% redukcji w porównaniu z ubiegłorocznymi wolumenami. Sekretarz ds. Biznesu i Handlu Peter Kyle powiedział:

„Naszym priorytetem jest zapewnienie jak najlepszego wyniku dla brytyjskiego przemysłu stalowego, dlatego niestrudzenie współpracowaliśmy z UE i będziemy nadal pracować nad długoterminowym wzmocnieniem handlu stalą między Wielką Brytanią a UE.”

Presja na Chiny

Chiny, największy producent stali na świecie, nie mają umowy o wolnym handlu z UE, a ich bezcłowy przydział spada z 2,4 mln ton do 800 000 ton – o dwie trzecie. Ruch ten nastąpił dzień po tym, jak chiński minister handlu Wang Wentao spotkał się w Brukseli z unijnym komisarzem ds. handlu Marošem Šefčovičem i uzgodnili utworzenie Mechanizmu Konsultacji Handlowych i Inwestycyjnych. Wysoki rangą urzędnik UE powiedział, że redukcje limitów nie były skierowane wyłącznie przeciwko Chinom:

„Chcę rozwiać przekonanie, że chodzi tylko o Chiny. Część nierynkowa jest bardziej napędzana przez Chiny, ale strukturalny charakter nadwyżki mocy produkcyjnych występuje również w innych krajach.”

Ile produkcji można uratować

Eurofer, stowarzyszenie producentów stali w UE, stwierdziło, że środki mogą podnieść wykorzystanie mocy produkcyjnych z obecnych 67% do 73–75%, poniżej celu Komisji wynoszącego 80%. Dyrektor Generalny Axel Eggert oszacował, że europejskie huty mogłyby wyprodukować dodatkowe 15 mln ton – około połowę wolumenu utraconego w ostatnich latach – i zasugerował, że zabezpieczenia mogą później wymagać rozszerzenia na sektory niższego szczebla, takie jak laminowanie i tłoczenie samochodowe.

Przed nowymi przepisami67%

Szacunek Eurofer po przepisach74%

Cel UE80%

Przed nowymi przepisami

67 %

Szacunek Eurofer po przepisach

74 %

Cel UE

80 %

Dane z tekstu artykułu

Szerszy obraz

Nowy reżim zastępuje zabezpieczenie z 2018 r., które już miało na celu ograniczenie gwałtownych wzrostów importu. Przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen nazwała stal centralnym silnikiem europejskiego dobrobytu. Podwójnym celem jest zachowanie miejsc pracy w przemyśle i zapewnienie producentom stali przestrzeni finansowej do inwestowania w czystszą, bardziej oszczędną produkcję, gdy Unia dąży do neutralności węglowej.