Brief poranny, czwartek, 9 lipca

Donald Trump ogłosił koniec zawieszenia broni z Iranem po tym, jak Waszyngton poinformował, że Teheran zaatakował trzy statki handlowe w pobliżu cieśniny Ormuz, a siły USA uderzyły następnie w ponad 80 celów na terytorium Iranu, w tym obronę przeciwlotniczą, radary nadbrzeżne, szybkie łodzie i terminal naftowy na wyspie Charg. Teheran oświadczył, że Stany Zjednoczone naruszyły memorandum, i twierdził, że w odwecie zaatakował 85 amerykańskich instalacji wojskowych w Bahrajnie i Kuwejcie, podczas gdy przedstawiciel USA powiedział, że siły amerykańskie nie poniosły strat w ludziach, a bazy nie odniosły znaczących uszkodzeń.

Trump wykorzystał szczyt NATO w Ankarze, by mówić zarówno o wojnie, jak i o sojusznikach, grożąc nowymi uderzeniami i pomstując na rządy, które odmówiły udostępnienia baz do operacji przeciw Iranowi. Zagroził też działaniami handlowymi wobec Hiszpanii, ponownie otworzył spór z Danią o Grenlandię i zostawił Giorgię Meloni z obroną jej zakładu o jedność Zachodu, przez co szczyt zaprojektowany jako reklama wydatków obronnych wyglądał bardziej jak rodzinna kłótnia z samolotami bojowymi w pobliżu.

Przedstawił odwet w surowych słowach.

Rynki ropy zareagowały, gdy traderzy wycenili nowe ryzyko wokół Ormuzu, a Brent wzrosła po godzinach handlu o 6,6% do 79,06 dolara za baryłkę i na krótko przebiła poziom 80 dolarów. Obie strony nadal nazywają swoje działania ograniczonymi, ale każda kolejna runda tworzy teraz publiczny test determinacji, który zawęża przestrzeń do naprawy kanałami zakulisowymi. Cieśnina nie jest tylko linią na mapie; jest teraz wskaźnikiem ciśnienia dla wojny, nad którą obie strony wciąż twierdzą, że potrafią zapanować.

Wenezuela podniosła bilans ofiar śmiertelnych podwójnych trzęsień ziemi w La Guairze do 3 685, przy 16 740 rannych i 17 907 osobach bez dachu nad głową w 87 tymczasowych obozach. Rząd poinformował, że po trzęsieniach z 24 czerwca o magnitudzie 7,2 i 7,5 zawaliło się 190 budynków, a 856 zostało uszkodzonych, podczas gdy ekipy ratunkowe wydobyły spod gruzów 6 462 ocalałych, lecz od 25 czerwca nie zaktualizowały oficjalnej liczby zaginionych.

Władze utworzyły awaryjny cmentarz pod La Guairą, gdzie rzędy oznaczonych kodami białych krzyży łączą niezidentyfikowane ciała z rejestrami i fotografiami. Rodziny nie mogą odwiedzać miejsca pochówku, a niemal 300 ciał pozostaje niezidentyfikowanych, ponura biurokratyczna odpowiedź na katastrofę, która już przytłoczyła zwykłą żałobę.

Lokalni wolontariusze opisali tę pracę jako obywatelski obowiązek.

Międzynarodowy Port Lotniczy Simóna Bolívara w Maiquetíi pozostaje częściowo otwarty dla lotów humanitarnych, a Delcy Rodríguez ogłosiła plan wznowienia połączeń komercyjnych na równoległym pasie startowym. Około 2 000 żołnierzy USA pomaga w działaniach ratunkowych, kontroli ruchu lotniczego i naprawach, podczas gdy zagraniczne ekipy ratunkowe zaczęły się wycofywać po tym, jak po niemal dwóch tygodniach nie znalazły oznak życia. Trzęsienie ziemi przeszło od dramatu ratunkowego do testu zdolności państwa, a kolejnym problemem Wenezueli jest to, czy ocaleni zaufają systemom zbudowanym po to, by ich policzyć, schronić i przemieścić.

Barcelona przeniosła swój plan na wypadek intensywnych upałów do fazy alarmowej po tym, jak katalońska służba meteorologiczna umieściła region na poziomie ryzyka 4 w skali 0–6, a miasto wysłało ostrzeżenia SMS do ponad 11 800 narażonych mieszkańców. Meteocat odnotował we wtorek cztery absolutne rekordy temperatury, w tym 43,7°C w Vinebre, i ostrzegł, że środa przyniesie czerwone alerty w połowie katalońskich comarek, przy pomarańczowym alercie dla Barcelony i nocach pozostających tropikalnymi.

Regionalne pogotowie ratunkowe udzieliło pomocy 89 osobom z dolegliwościami związanymi z upałem, a 61% z nich wymagało przewiezienia karetką do placówki zdrowia. Obrona Cywilna utrzymała w mocy plan awaryjny PROCICAT, a ratusze otworzyły chłodne przestrzenie, zaś zespoły społeczne rozdawały wodę, czapki, ręczniki i krem z filtrem osobom śpiącym pod gołym niebem lub żyjącym bez łatwo dostępnego schronienia.

Ostrzeżenie meteorologiczne brzmiało dosadnie.

Pożary lasów zamieniły falę upałów w złożony stan kryzysowy. Strażacy podwoili zwykłe obsady, opanowali jedno skrzydło pożaru w Sentmenat pod Barceloną i ustabilizowali równoczesny pożar w Anoia, który zmusił 33 000 osób do pozostania w zamkniętych pomieszczeniach.

Debata wykracza teraz poza dzisiejsze płomienie i przechodzi do zasad planowania, w tym do pytania, czy 25-metrowe pasy oczyszczonego terenu wokół zabudowy przy lasach nadal działają w gorętsze, suchsze lata. Adaptacja do klimatu opuściła salę seminaryjną i dotarła na skraj katalońskich przedmieść, niosąc wąż i sprawdzając wiatr.

Marine Le Pen rozpoczęła swoją kampanię prezydencką na 2027 rok kilka godzin po tym, jak paryski sąd apelacyjny skazał ją i jedenastu członków partii za sprzeniewierzenie funduszy Parlamentu Europejskiego w okresie jedenastu lat, przy łącznej szkodzie szacowanej na ponad 2,8 mln euro. Sędziowie skazali ją na trzy lata więzienia, w tym dwa lata w zawieszeniu i rok do odbycia w areszcie domowym, oraz obniżyli karę pozbawienia prawa kandydowania do 45 miesięcy, z czego 30 w zawieszeniu, co obecnie pozwala jej startować.

Le Pen natychmiast złożyła skargę do Sądu Kasacyjnego, a sąd najwyższy poinformował, że może wydać orzeczenie do początku kwietnia 2027 roku, dokładnie wtedy, gdy kampania prezydencka wejdzie w decydującą fazę. Ponieważ wyrok apelacyjny nie zawierał rygoru natychmiastowej wykonalności, kara pozostaje zawieszona, podczas gdy sędziowie badają sprawę, dając jej na tej samej drodze zarówno kandydaturę, jak i prawną przepaść.

Odrzuciła tezę, że apelacja jedynie kupuje jej czas.

Jej pierwszy przystanek kampanijny w La Flèche, jedynej gminie w zachodniej Francji rządzonej przez Zjednoczenie Narodowe, zestawił ją z Jordanem Bardellą i miał pokazać lokalny impet wykraczający poza północne bastiony partii. Zwolennicy w Bruay-la-Buissière, gdzie w drugiej turze w 2022 roku zdobyła ponad 69% głosów, nie okazywali większych oznak, że ją opuszczają, podczas gdy rywale, tacy jak Bruno Retailleau, atakowali jej program i zbywali kwestię bransolety jako jej problem. Sprawa zmienia znany antysystemowy przekaz Le Pen w coś bardziej dosłownego: jej kampania zaczyna się teraz nie od czystego startu, lecz od sądowego kalendarza przypiętego zszywkami do każdego plakatu.