Brief poranny, niedziela, 7 czerwca

Ukraina przeniosła wojnę dronową do drugiego co do wielkości miasta Rosji, wysyłając bezzałogowce dalekiego zasięgu w stronę Petersburga i obwodu leningradzkiego kilka godzin po tym, jak Władimir Putin odrzucił propozycję Wołodymyra Zełenskiego dotyczącą bezpośrednich rozmów pokojowych. Rosyjskie ministerstwo obrony podało, że jego siły przechwyciły 376 ukraińskich dronów nad 13 regionami oraz kilkoma okupowanymi lub spornymi obszarami, a lokalni urzędnicy poinformowali, że ponad 140 spadło nad obwodem leningradzkim. Jeden mężczyzna zginął w obwodzie twerskim, trzy osoby odniosły lekkie obrażenia w pobliżu Petersburga, a ponad 600 mieszkańców ewakuowano po pożarze w obiekcie wojskowym koło Bolszaja Iżora.

Służba Bezpieczeństwa Ukrainy poinformowała, że ataki trafiły w bazę marynarki wojennej w Kronsztadzie oraz 15. Arsenał Marynarki Wojennej Rosji, a drony podpaliły także skład ropy w Ust-Łabinsku. Według ukraińskich sił zbrojnych Rosja wystrzeliła nocą 272 drony w kierunku Ukrainy, z których 249 przechwycono, podczas gdy uderzenia dosięgły Zaporoża, Dniepropietrowska i Mikołajowa oraz zabiły co najmniej cztery osoby. Wołodymyr Zełenski przedstawił operację jako dowód, że Ukraina może uderzać w cele niegdyś uznawane za bezpiecznie oddalone.

Czas był równie ważny jak zasięg. Władimir Putin wykorzystał forum gospodarcze w Petersburgu, by powiedzieć, że nie widzi sensu w spotkaniu z Wołodymyrem Zełenskim przed uzgodnieniem porozumienia pokojowego, a forum toczyło się dalej jako pokaz normalności, nawet gdy wojna powietrzna przybliżała się do jego bram. Twierdze rzadko rozstrzygają współczesne wojny, ale Kronsztad może teraz mierzyć, jak wielką presję Kijów potrafi wywrzeć na Moskwę, gdy dyplomacja pozostaje zamknięta poza salą.

Iran i Stany Zjednoczone wymieniły ciosy w rejonie Cieśniny Ormuz po tym, jak Teheran wysłał cztery jednokierunkowe drony uderzeniowe, które według sił USA zagrażały ruchowi morskiemu. Siły USA uderzyły następnie w irańskie nadbrzeżne stacje radarowe w Goruk i na wyspie Qeshm, określając działania jako obronne; Iran odpowiedział siedmioma pociskami balistycznymi w stronę Kuwejtu i Bahrajnu, z których sześć, jak podało wojsko USA, zostało przechwyconych. Ta wymiana nadweręża kwietniowy rozejm, który wstrzymał szerszą wojnę, ale nigdy nie otworzył ponownie głównej ropnej arterii regionu.

Zawieszenie broni w Libanie nie wyglądało na solidniejsze. Izraelski nalot zabił trzech libańskich żołnierzy na drodze Khardali-Nabatieh, a izraelskie wojsko poinformowało, że zidentyfikowało zagrożenie dla swoich sił, zanim później opisało incydent jako pomyłkę. Do uderzenia doszło kilka dni po tym, jak wynegocjowane przez USA ramy zaproponowały obszary pod kontrolą armii libańskiej, podczas gdy Hezbollah kontynuował ataki, a Izrael oświadczył, że w ciągu 48 godzin uderzył w około 150 celów Hezbollahu.

Waszyngton mierzy się też z tarciami we własnym obozie. Według doniesień ocena kontrwywiadowcza Pentagonu podniosła poziom zagrożenia ze strony Izraela do krytycznego, wskazując, że izraelskie działania były wymierzone mniej w tajemnice pola walki, a bardziej w zrozumienie granic negocjacyjnych Donalda Trumpa wobec Iranu. Izrael zaprzeczył szpiegowaniu sojuszników, a Biały Dom odrzucił te doniesienia, ale sam przeciek sygnalizuje nieufność w delikatnym momencie.

Dwa zawieszenia broni działają teraz mniej jak ugody, a bardziej jak progi zwalniające, spowalniając eskalację, nie zatrzymując kierowców.

Francuscy urzędnicy potwierdzili, że ciało znalezione w pobliżu Fleurance należało do Lyhanny, 11-letniej dziewczynki, która zaginęła po wyjściu ze szkoły 29 maja. Policja aresztowała Jérôme’a Barellę, 41-letniego ojca jednego z jej kolegów z klasy, po tym jak dowody wykazały, że był z dzieckiem po południu w dniu jej zaginięcia. Lekarze sądowi wciąż muszą ustalić przyczynę śmierci, ale polityczny werdykt zapadł szybko i brutalnie.

Porażka nie sprowadzała się do jednego przeoczonego telefonu. Wobec Barelli od 2017 roku złożono co najmniej pięć skarg lub zawiadomień dotyczących małoletnich, w tym w 2025 roku zarzut, że wielokrotnie zgwałcił 10-letnią dziewczynkę. Ta sprawa utknęła na dziewięć miesięcy, gdy informacje krążyły między sądami i organami śledczymi, a policja nie przesłuchała go przed zaginięciem Lyhanny. Emmanuel Macron powiedział, że brak pieniędzy nie może usprawiedliwiać tego zaniedbania, zauważając, że budżet wymiaru sprawiedliwości od 2017 roku gwałtownie wzrósł.

Minister sprawiedliwości Gérald Darmanin wezwał prokuratorów na spotkanie w przyszłym tygodniu i obiecał wyniki dochodzenia w ciągu dwóch tygodni. Bruno Retailleau zaapelował o rewolucję karną i sąd dyscyplinarny dla sędziów, podczas gdy związki zawodowe magistratów wskazywały na przeciążone biura oraz rosnącą liczbę skarg dotyczących napaści i gwałtu. Skandal sprawdzi, czy Francja potrafi przekuć publiczną żałobę w szybszą ochronę dzieci, zanim kolejne akta będą zbyt długo czekać w szufladzie.

Orange, Bouygues Telecom i Iliad zawarły z Altice France porozumienie o wartości 20,35 mld euro w sprawie zakupu i rozmontowania SFR, drugiego co do wielkości operatora komórkowego we Francji. Transakcja podzieliłaby klientów, częstotliwości i linie biznesowe między trzech pozostałych dużych operatorów, kierując rynek z powrotem ku strukturze z trzema graczami, do której regulatorzy wcześniej podchodzili ostrożnie. Spółki uwzględniły także możliwą dopłatę warunkową do 650 mln euro i założyły finalizację w drugiej połowie 2027 r.

Podział oznacza dla Bouygues największy rachunek i największą nagrodę handlową. Bouygues przejąłby segment business-to-business oraz około 6,4 mln abonentów usług komórkowych i stacjonarnych, Iliad wchłonąłby markę RED by SFR oraz prawie 2 mln innych klientów indywidualnych, a Orange otrzymałby około 4,9 mln klientów. Przejmowany zakres działalności wygenerował w 2025 r. 8 mld euro przychodów, z czego Bouygues ma przejąć 52%, Iliad 27%, a Orange 21%.

Polityka jest tu delikatna. SFR zatrudnia około 8 tys. osób, a przenoszeni pracownicy otrzymaliby gwarancje zatrudnienia tylko do początku 2029 r. Założyciel Altice, Patrick Drahi, dostaje drogę wyjścia z mocno zadłużonego francuskiego aktywa, podczas gdy konsumenci mogą stanąć wobec rynku z mniejszą liczbą podmiotów psujących ceny. Logika przemysłowa jest dość jasna, ale organy ochrony konkurencji zdecydują, czy Francja dostanie silniejsze sieci, czy po prostu mniej wyboru.

Peru głosuje w niedzielę w drugiej turze wyborów prezydenckich, która wygląda mniej jak starcie entuzjazmu, a bardziej jak narodowe wzruszenie ramion z konsekwencjami. Ostatni sondaż Ipsos przed ciszą sondażową dawał Keiko Fujimori 43,2%, a Roberto Sánchezowi 43,8%, czyli statystyczny remis po tym, jak oboje weszli do drugiej tury z historycznie słabym poparciem w pierwszej. Fujimori prowadziła w kwietniowej pierwszej turze z wynikiem 17%, a Sánchez był za nią z 12%, zostawiając większość wyborców z decyzją podjętą późno i niechętnie.

Mapa dzieli się ostro. Fujimori dominuje w Limie i liczy, że głosy z zagranicy pomogą jej przy wyrównanym liczeniu, podczas gdy Sánchez prowadzi poza stolicą i ma dużą przewagę na obszarach wiejskich. Fujimori, córka zmarłego Alberta Fujimoriego, startuje w wyborach prezydenckich po raz czwarty i niesie ciężar wieloletniej dominacji swojej partii w Kongresie. Sánchez otoczył się symboliką Pedra Castilla, uwięzionego byłego prezydenta, i obiecał, że ułaskawi go, jeśli zostanie wybrany.

Peru przerabia kolejnych prezydentów, odkąd Ollanta Humala zakończył kadencję w 2016 roku, a kilku byłych przywódców siedzi dziś w więzieniu. Obie kampanie już przygotowały grunt pod możliwe spory o wynik, co oznacza, że zwycięstwo może dać urząd wcześniej niż władzę. Ktokolwiek wygra, odziedziczy nie mandat, lecz rachunek za lata instytucjonalnego wyczerpania.