Peter Max, artysta pop-artu, którego psychodeliczne projekty zdefiniowały kulturę wizualną lat 60., zmarł w wieku 88 lat

Śmierć na Manhattanie w wieku 88 lat

Artysta pop-artu Peter Max, którego wyraziste, kosmiczne obrazy i kolorowe plakaty zdefiniowały styl wizualny kontrkultury lat 60., zmarł w poniedziałek w szpitalu na Manhattanie w wieku 88 lat. Rzecznik rodziny i wieloletni przyjaciel artysty, Michael Pagnotta, przekazał, że Max zmarł po długiej walce z chorobą Alzheimera i demencją. Max zyskał sławę pod koniec lat 60. dzięki pracom wykorzystującym nasycone palety pomarańczu, turkusu i neonowej zieleni, w których pojawiały się symbole pokoju, gołębie i rozbłyski gwiazd. Jego portrety uwieczniały ikony rocka, w tym The Beatles, Jimiego Hendrixa, Micka Jaggera i Boba Dylana, a także wielu prezydentów Stanów Zjednoczonych. Pagnotta podkreślił zdolność artysty do uchwycenia duchowego i kulturowego nastroju tamtego pokolenia.

„Miał niezwykle otwarty umysł. O ile The Beatles stworzyli ścieżkę dźwiękową tamtej epoki i tamtego pokolenia, Peter nadał jej formę wizualną. Pod koniec lat 60. po prostu eksplodował na scenie.”

Ucieczka z Europy i edukacja w Nowym Jorku

Urodzony jako Peter Max Finkelstein w Berlinie w 1937 roku, artysta uciekł z nazistowskich Niemiec wraz z żydowską rodziną w okresie niemowlęcym. Rodzina spędziła około dziesięciu lat w Szanghaju, a następnie mieszkała w Tybecie, Izraelu i Paryżu. W 1953 roku, w wieku 16 lat, Max przybył do Nowego Jorku, gdzie rozwinął głębokie zamiłowanie do amerykańskiego jazzu, filmu i komiksów. Studiował w Pratt Institute, School of Visual Arts oraz Art Students League of New York, gdzie początkowo szkolił się w malarstwie realistycznym, zanim zwrócił się ku projektowaniu graficznemu i pop-artowi. W 1961 roku założył wraz z Tomem Daly studio The Daly & Max, zajmujące się komercyjną grafiką użytkową.

Masowy marketing i zlecenia publiczne

Max łączył sztukę z biznesem, licencjonując swoje projekty dla około 70 linii produktów, w tym odzieży, pościeli, zegarów i książki telefonicznej Manhattan Yellow Pages. Jego prace pojawiały się w transporcie, zdobiąc kadłub statku Norwegian Cruise Line oraz samolot Boeing 777. W 1968 roku Max zaprojektował scenografię do programu Tonight Show Johnny'ego Carsona, a we wrześniu 1969 roku trafił na okładkę magazynu Life. W latach 70. rząd federalny Stanów Zjednoczonych zatrudnił go do stworzenia murali powitalnych na przejściach granicznych z Kanadą i Meksykiem. Później, w latach 80., zaprojektował pierwsze logo MTV i pełnił funkcję oficjalnego artysty wydarzeń takich jak Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1994, Super Bowl czy Igrzyska Olimpijskie. Odnosząc się do krytyki swojego komercyjnego podejścia, Max porównywał swoje ambicje do historycznych mistrzów.

„Zajmuję własną przestrzeń w sztuce. Osiągnąłem co najmniej tyle samo, co Picasso, Matisse i Braque, gdy byli w moim wieku.”

Dziedzictwo artystyczne i hołd rodziny

Przez całą karierę Max kładł nacisk na pozytywne tematy, twierdząc, że świadomie unikał negatywnych treści w swoich myślach i na płótnach. W 1981 roku pierwsza dama Nancy Reagan zaprosiła go do namalowania Statuy Wolności w Białym Domu, a dzieło to trafiło później do Biblioteki Prezydenckiej Ronalda Reagana. Jego kolejne portrety obejmowały postacie od Baracka Obamy po piosenkarkę Taylor Swift. Max pozostawił syna Adama i córkę Librę, którzy wydali oświadczenia wspominające jego osobiste ciepło i karierę.

„Będziemy pamiętać jego niezwykłą kreatywność, ciepło, ciekawość świata oraz sposób, w jaki dostrzegał piękno i możliwości wszędzie wokół.”