Elegance Bratton łączy Yahyę Abdula-Mateena II i Marka Wahlberga w thrillerze o prawach obywatelskich „By Any Means”

Założenia śledztwa i duet bohaterów

Reżyser Elegance Bratton oraz scenarzysta Sascha Penn przenoszą na ekran historię morderstwa działacza na rzecz praw obywatelskich Vernona Dahmera seniora z 1966 roku w thrillerze „By Any Means”, opartym na scenariuszu z listy Black List. Fabuła łączy Wayne'a Stridera (Yahya Abdul-Mateen II), praworządnego czarnoskórego agenta FBI przeniesionego z Chicago do archiwum w Mississippi, z Gregorym Scarpą (Mark Wahlberg), brutalnym płatnym zabójcą z nowojorskiej mafii, sprowadzonym na południe do działań poza granicami prawa. Para otrzymuje surowe ostrzeżenie, że nikt nie może dowiedzieć się o ich nieoficjalnej operacji. Współpraca rozwija się w jurysdykcji, w której Ku Klux Klan działa jawnie w strukturach lokalnej policji, co zmusza władze federalne do ominięcia tradycyjnych nakazów w celu rozwiązania sprawy.

Tło faktyczne i reakcja władz federalnych

Historia osadzona jest w realiach po wprowadzeniu ustawy o prawach wyborczych z 1965 roku, kiedy jedenaście stanów południowych wprowadziło coroczne podatki pogłówne, aby pozbawić praw wyborczych ubogie czarnoskóre społeczności. W styczniu 1966 roku Dahmer (Giancarlo Esposito), lider oddziału NAACP w Hattiesburgu w stanie Mississippi, ogłosił, że osobiście opłaci podatki wyborcze dla lokalnych mieszkańców, których na to nie stać.

To deklaracja, że tu jesteśmy i że się liczymy

Po śmierci Dahmera, gdy członkowie Klanu podłożyli bombę w jego domu rodzinnym, prezydent Lyndon B. Johnson polecił władzom federalnym niezwłoczne rozwiązanie sprawy morderstwa. Szef FBI w Mississippi, Roy (David Strathairn), wzywa Scarpę, aktywnego członka rodziny Colombo i tajnego informatora biura J. Edgara Hoovera. Choć Scarpa był postacią autentyczną, która wcześniej przekazywała informacje dotyczące zaginięcia trzech działaczy na rzecz praw obywatelskich w Mississippi w 1964 roku, agencja nigdy oficjalnie nie potwierdziła tej współpracy. Strider jest postacią fikcyjną, reprezentującą kilku lokalnych czarnoskórych agentów, którzy zmagali się z instytucjonalnym rasizmem przełożonych, starając się egzekwować prawo.

Wierzę w sprawiedliwość i wierzę, że Murzyni muszą mieć swój udział w jej osiąganiu

Starcie ideologii i styl wizualny

Produkcja zestawia dynamikę niedobranej pary policjantów z jawnym przedstawieniem przemocy ery segregacji rasowej, nawiązując strukturalnie do filmu „Missisipi w ogniu” z 1988 roku. Scenariusz wprowadza humor sytuacyjny w obliczu brutalności, w tym sceny, w których Scarpa zaprasza Stridera do podrzędnego motelu i nazywa go Jackie Robinsonem. Strider z kolei edukuje mafiosa w kwestii lokalnych rasistowskich obelg, wyjaśniając, że termin „cracker” oznacza kogoś słonego, bez smaku. Ideologicznie Scarpa odrzuca pokojową strategię Martina Luthera Kinga juniora, opowiadając się za filozofią Malcolma X, zakładającą osiągnięcie sprawiedliwości za wszelką cenę. Gdy Strider pyta, co Scarpa zrobiłby z Klanem, gdyby był czarnoskóry, ten odpowiada bezpośrednio.

Zabiłbym ich wszystkich. Co do jednego.

Bratton, którego poprzednim filmem był dramat wojskowy „Inspekcja”, odchodzi od stonowanej palety barw, by ukazać skąpane w słońcu krajobrazy Mississippi. Film otwiera archiwalny materiał informacyjny, po czym przechodzi do sceny, w której Scarpa bije więźnia w magazynie kijem bejsbolowym, synchronizując trzy słowa tytułu z uderzeniami. Wahlberg portretuje gangstera z protetycznym nosem, wykałaczką, w białym podkoszulku i okularach przeciwsłonecznych noszonych w nocy, podczas gdy Abdul-Mateen ukazuje przemianę Stridera z urzędnika trzymającego się przepisów w uczestnika zbrojnych konfrontacji.