Tadej Pogačar wraca na Vuelta a España po siedmiu latach, by skompletować kolarską potrójną koronę

Ogłoszenie startu

Tadej Pogačar wystartuje w Vuelta a España po raz pierwszy od swojego debiutu w wielkim tourze w 2019 roku. Zespół UAE Team Emirates-XRG potwierdził tę informację w poniedziałek. 27-letni Słoweniec, który w lipcu wygrał swój piąty Tour de France, stanie na czele ośmioosobowego składu. Wyścig rozpocznie się 22 sierpnia jazdą indywidualną na czas w Monako, a zakończy 13 września w Grenadzie.

Z radością ogłaszam, że wracam na La Vuelta. To był mój pierwszy wielki tour w 2019 roku i niesamowite doświadczenie. Hiszpania to kraj, który uwielbiam odwiedzać i w którym lubię się ścigać. Uważam, że teraz jest odpowiedni moment na powrót.

Komunikat zespołu kończy tydzień spekulacji, które rozpoczęły się podczas świętowania Tour de France w Paryżu. Pogačar miał wówczas przekazać organizatorom i kolegom z drużyny, że spotkają się w Hiszpanii. W 2025 roku planował start w Vuelcie, ale wycofał się podczas drugiego dnia przerwy, tłumacząc to zmęczeniem psychicznym. Według dziennika El Periódico, w tym roku ukończył Tour de France w lepszej formie i z większą determinacją do walki o dublet.

Stawka wyścigu

Vuelta to jedyny wielki tour, którego Pogačar jeszcze nie wygrał. Na swoim koncie ma pięć zwycięstw w Tour de France (2020, 2021, 2024, 2025, 2026) oraz triumf w Giro d'Italia w 2024 roku. Zwycięstwo w Hiszpanii uczyniłoby go dziewiątym kolarzem w historii, który wygrał wszystkie trzy wielkie toury. Osiągnięcie to ma szczególne znaczenie, ponieważ jego rywal, Jonas Vingegaard, skompletował potrójną koronę, wygrywając Giro w maju. Vingegaard, zwycięzca Vuelty z 2026 roku, nie będzie bronił tytułu.

Motywacja, by zakończyć rok w najlepszy możliwy sposób, jest wysoka, a La Vuelta będzie dużym celem. Zespół jest silny i liczymy na dobre wyniki.

Poza Vueltą, najbliższe cele Pogačara obejmują Paryż-Roubaix (jedyny monument, którego jeszcze nie wygrał, mimo dwóch drugich miejsc) oraz obronę tęczowej koszulki mistrza świata we wrześniu w Kanadzie. Jak zauważa The New York Times, Słoweniec ma również w planach start w wyścigu ze startu wspólnego podczas igrzysk olimpijskich w 2028 roku.

Skład zespołu

Pogačara wesprą: João Almeida, zdobywca drugiego miejsca w Vuelcie 2025; australijski wspinacz Jay Vine, który w 2025 roku wygrał dwa etapy i klasyfikację górską; Pavel Sivakov, dziewiąty zawodnik Vuelty 2024; oraz 20-letni Hiszpan Pablo Torres, który zadebiutuje w wielkim tourze po zajęciu trzeciego miejsca w tegorocznych mistrzostwach Hiszpanii w jeździe na czas. Skład uzupełniają Kevin Vermaerke, Domen Novak i Ivo Oliveira.

Trasa

81. edycja wyścigu liczy blisko 3300 kilometrów, obejmuje siedem finiszów na podjazdach oraz dwie jazdy indywidualne na czas. Po otwierającym etapie w Monako, trasa prowadzi przez Francję i Andorę, a następnie wkracza do Hiszpanii. Do kluczowych podjazdów należą Font Romeu, Aramón Valdelinares, Alto de Aitana, Calar Alto, La Pandera oraz Collado del Alguacil. Pierwszy tydzień wyścigu przebiega wzdłuż wschodniego wybrzeża Hiszpanii, po czym rywalizacja przeniesie się na południe, gdzie spodziewane są wysokie temperatury.

To najlepszy rok na przyjazd Tadeusza. Etapy bardzo sprzyjają temu, by zapewnił nam widowisko, do którego nas przyzwyczaił.

Javier Guillén, dyrektor wyścigu, w niedzielny wieczór w rozmowie z Onda Cero wyraził optymizm co do udziału Pogačara. Nazwał potencjalne zwycięstwo "świetną trampoliną" przed mistrzostwami świata. Profil trasy z dużą liczbą podjazdów oraz otwierająca jazda na czas na torze Formuły 1 w Monako wydają się idealnie pasować do mocnych stron Słoweńca.

Precedens z 2019 roku

Jedyny dotychczasowy start Pogačara w Vuelcie miał miejsce w 2019 roku, w jego pierwszym roku zawodowej kariery. Jako 20-latek zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej za Primožem Rogličem i Alejandro Valverde, wygrał trzy etapy i klasyfikację młodzieżową. Ten występ ogłosił go jako talent pokoleniowy. Rok później wygrał swój pierwszy Tour de France. Siedem lat później wraca jako pięciokrotny zwycięzca Touru, mając na koncie 16 wygranych etapów wielkich tourów i dorobek, który El País porównuje do osiągnięć Eddy'ego Merckxa w tym samym wieku.