Peppino di Capri, ikona włoskiej piosenki i dwukrotny zwycięzca Sanremo, zmarł na Capri w wieku 86 lat

Życie na wyspie

Giuseppe Faiella urodził się na Capri 27 lipca 1939 roku w rodzinie muzyków: jego ojciec Bernardo prowadził sklep z płytami i instrumentami oraz grał na saksofonie i klarnecie, a jego dziadek występował w wyspiarskiej orkiestrze. Jego talent ujawnił się wcześnie. Po raz pierwszy stanął na scenie w wieku czterech lat i zbudował karierę trwającą ponad sześćdziesiąt lat, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów włoskiej muzyki. Zmarł w sobotę rano w Villa Castiglione na Capri, wyspie, której nigdy nie opuścił emocjonalnie.

Mistrz rocka i melodii

W połowie lat 60. Di Capri osiągnął już szczyt włoskiego popu. Ze swoim zespołem Capri Rockers wspierał Beatlesów na wszystkich trzech koncertach ich włoskiej trasy w 1965 roku. W przeciwieństwie do swojego współczesnego Adriano Celentano, Di Capri łączył amerykańskiego rock'n'rolla z elegancją dandysa, dostarczając takich hitów jak Saint Tropez Twist, Speedy Gonzales czy Roberta. Był postacią uspokajającego, ale psotnego narzeczonego dla ogromnej żeńskiej publiczności, a ta wyjątkowa mieszanka naiwnego uroku i młodzieńczej werwy dała mu rolę, której nie zajmował żaden inny artysta. Gdy jego komercyjny sukces spadł po połowie lat 60., utrzymał swój wizerunek czystym wysiłkiem, nawet gdy jego małżeństwo z pierwszą żoną Robertą się rozpadało.

Czułem, że najlepsze dopiero przede mną. Być może słusznie, że dzieje się tak w przypadku piosenek w klasycznym stylu, nie związanych z tańcem czy modą, która bawi przez jedno lato, a potem nudzi.

Triumfy w Sanremo i ponadczasowe hity

Di Capri wielokrotnie brał udział w Festiwalu Piosenki Włoskiej w Sanremo i dwukrotnie go wygrał: w 1973 roku z piosenką Un grande amore e niente più, napisaną wspólnie z Franco Califano, oraz w 1976 roku z Non lo faccio più. Zwycięstwo w 1973 roku było niespodzianką i ponownie ożywiło jego karierę. Wkrótce potem napisał Champagne, prawdopodobnie swoją najbardziej ukochaną piosenkę. Inne standardy z jego ogromnego katalogu to E mo e mo, Let's Twist Again i Il sognatore.

Dwa małżeństwa, troje dzieci

Życie prywatne piosenkarza bezpośrednio wpływało na jego twórczość. Poznał swoją pierwszą żonę, urodzoną w Turynie modelkę Robertę Stoppa, w 1959 roku podczas wieczoru na Ischii, gdzie zobaczył ją tańczącą z amerykańskim aktorem Williamem Holdenem. Pobrali się 3 maja 1961 roku. Małżeństwo trwało około dziesięciu lat i doczekało się jednego syna, Igora, urodzonego w 1970 roku. Wtedy związek był już w kryzysie, a narodziny go nie naprawiły; para rozwiodła się w 1976 roku. W ostatnich latach tego małżeństwa Di Capri poznał Giulianę Gagliardi, studentkę biologii z Neapolu, młodszą o dwanaście lat. Pobrali się w 1978 roku i mieli dwoje dzieci: Edoarda, urodzonego w 1981 roku, i Daria, urodzonego w 1986 roku. Giuliana Gagliardi zmarła w 2019 roku w wieku 68 lat.

Małżeństwo, w wieku 20 lat, z Robertą było bardziej miłością show-biznesu niż prawdziwym uczuciem.

Ostatnie lata i hołd instytucji

Ostatnie publiczne wystąpienie Peppino di Capri miało miejsce rok temu podczas wieczoru zorganizowanego na jego cześć. Wśród braw i owacji na stojąco poprosił o mikrofon i zaśpiewał Champagne oraz Il sognatore razem z Capri Rockers, prowadzonymi przez jego syna Edoarda Faiellę. Jego życie i karierę uczczono w filmie Champagne – Peppino Di Capri, wyemitowanym na Raiuno w 2025 roku. Rankiem jego śmierci minister turystyki Włoch Gianmarco Mazzi zareagował publicznie.

Poświęcimy mu drogę do uznania pieśni neapolitańskiej za niematerialne dziedzictwo kulturowe UNESCO, ponieważ Peppino Di Capri jest najwyższym wyrazem tej właśnie pieśni.