Impasse restrukturyzacji Delfin: Leonardo Maria Del Vecchio żąda wyjaśnień od zarządu przed spotkaniem 30 czerwca

Leonardo Maria Del Vecchio, członek zarządu EssilorLuxottica i syn zmarłego założyciela Leonardo Del Vecchio, zaostrzył spór dotyczący zablokowanej restrukturyzacji rodzinnego holdingu Delfin. W liście otwartym opublikowanym 19 czerwca przez Quotidiano Nazionale zażądał, aby zarząd przywrócił jasność przed zgromadzeniem akcjonariuszy zaplanowanym na 30 czerwca, dokładnie cztery lata po śmierci ojca.

Plan restrukturyzacji

Delfin to luksemburski wehikuł holdingowy, za pośrednictwem którego rodzina Del Vecchio kontroluje duże mniejszościowe udziały w EssilorLuxottica (32,4%), Generali (10%), Monte dei Paschi di Siena (17,5%) i UniCredit (2,7%), a także udział w spółce nieruchomościowej Covivio. W ramach umowy Leonardo Maria miałby nabyć udziały swojego rodzeństwa, Luki i Paoli, konsolidując 37,5% udziałów i stając się pierwszym akcjonariuszem. Transakcja wymagała kredytu bankowego w wysokości około 10 miliardów euro, który wpadł w sam środek trwającej we Włoszech reorganizacji sektora bankowego.

Transakcja, która wydawała się przesądzona

27 kwietnia sześciu z ośmiu akcjonariuszy zagłosowało za przeniesieniem udziałów, a siedmiu zatwierdziło nową politykę dywidendową, która pozwoliłaby Delfin na wypłatę do 80% zysków w latach 2025–2027. Następnego dnia prezes EssilorLuxottica Francesco Milleri publicznie poparł ten ruch, mówiąc, że uproszczenie to „zawsze dobra rzecz” i przywołując nauki założyciela. Leonardo Maria pisze, że te słowa były dokładnie tym, co miał nadzieję usłyszeć.

Upraszczanie jest zawsze dobrą rzeczą.

Jak zarząd stawiał przeszkody

Po głosowaniu zarząd Delfin zaczął nakładać coraz bardziej rygorystyczne warunki, zgodnie z listem. Banki, zaniepokojone szerszym ryzykiem włoskiego sektora bankowego, zażądały od Delfin silniejszych gwarancji dotyczących dywidend, stabilności kapitałowej i przyszłości holdingu. Zarząd zażądał zabezpieczeń prawnych dla dyrektorów, następnie większości kwalifikowanej sześciu z ośmiu akcjonariuszy, a w końcu jednomyślności w sprawie przeniesienia udziałów. Wybuchła debata na temat ładu korporacyjnego: czterech z pięciu członków zarządu argumentowało, że tylko akcjonariusze mogą decydować o zastawianiu udziałów w spółkach portfelowych, podczas gdy Del Vecchio i Milleri utrzymywali, że zarząd ma ustawową elastyczność, aby to zrobić. Impas pozostawił operację „stopniowo opróżnioną”. Członkowie zarządu Romolo Bardin i Mario Notari podobno sprzeciwili się prośbie o większą elastyczność wobec banków.

Chcę zrozumieć, dlaczego ostrożność zarządu pojawiła się dopiero po korzystnym głosowaniu i po publicznych oświadczeniach opisujących restrukturyzację jako element stabilności.

List i żądanie

Leonardo Maria oświadcza, że nie weźmie udziału w zgromadzeniu 30 czerwca, aby ogłosić wycofanie się lub zmianę zdania. Pozostaje gotowy do sfinalizowania operacji, jeśli przywrócone zostaną jasność, spójność i stabilność finansowa. Opisuje sprawę nie jako dotyczącą dywidend, sprawozdań finansowych czy rozliczenia z rodzeństwem, ale „coś głębszego: samej natury i przyszłości Delfin”.

Chcę zrozumieć, dlaczego w momencie, gdy mogliśmy wreszcie odwrócić kartę, ktoś postanowił postawić mur.

Spotkanie 30 czerwca, jak mówi, zdecyduje o kierunku holdingu w czasie, gdy rodzina nie znalazła trwałej równowagi w ciągu czterech lat od śmierci założyciela.