Andy Burnham mianuje Chrisa Bryanta ministrem ds. Irlandii Północnej, Hilary Benn odchodzi w ramach nocnej rekonstrukcji rządu
Premier Andy Burnham mianował w poniedziałek, 20 lipca 2026 r., Chrisa Bryanta na stanowisko ministra ds. Irlandii Północnej. Decyzja zapadła po tym, jak Hilary Benn potwierdził, że nie będzie kontynuował pracy na stanowisku, które zajmował od powrotu Partii Pracy do władzy w 2024 r.
## Nominacja Premier Andy Burnham mianował Chrisa Bryanta, posła z okręgu Rhondda and Ogmore oraz byłego ministra handlu i pracy, nowym ministrem ds. Irlandii Północnej. Ogłoszenie nastąpiło tuż po godzinie 23:00 w poniedziałek, 20 lipca 2026 r., wieńcząc dzień zmian w gabinecie, które nastąpiły po przejęciu urzędu przez Burnhama od Keira Starmera tego samego dnia. Nominację Bryanta potwierdzono po informacji, że Hilary Benn nie pozostanie na swoim stanowisku.
Odejście Benna
Benn ogłosił swoje odejście w oświadczeniu na platformie X, określając dwa lata na tym stanowisku jako „wielki przywilej”. Zadeklarował „pełne wsparcie z ław poselskich” dla nowego premiera i życzył swojemu następcy powodzenia we współpracy z egzekutywą w Stormont na rzecz stabilności, wzrostu gospodarczego, inwestycji oraz realizacji ustawy o konfliktach (Troubles Bill).
Służba na stanowisku ministra ds. Irlandii Północnej oraz praca z wieloma wspaniałymi ludźmi, których spotkałem przez ostatnie dwa lata, były dla mnie wielkim przywilejem.
Benn został mianowany przez byłego premiera Keira Starmera po wyborach parlamentarnych w 2024 r., stając się pierwszym laburzystą na tym stanowisku od 14 lat. Jego odejście uznano za zaskoczenie w Irlandii Północnej, gdzie jeszcze w lipcu rozpoczął program współpracy z brytyjskim Ministerstwem Skarbu oraz północnoirlandzkimi partiami politycznymi w obliczu kryzysu finansowania usług publicznych i braku porozumienia w sprawie wieloletniego budżetu.
Reakcja w Dublinie i Belfaście
Minister spraw zagranicznych Helen McEntee podziękowała Bennowi za jego „głębokie zaangażowanie w sprawy Irlandii Północnej oraz relacje brytyjsko-irlandzkie”. Przypisała jego postawie sukces w osiągnięciu przez oba rządy porozumienia we wrześniu 2025 r. w sprawie wspólnych ram dotyczących dziedzictwa konfliktu (Joint Framework on the Legacy of the Troubles), pierwszego tak kompleksowego porozumienia w tej kwestii od ponad dekady.
Podchodził do swojej roli z determinacją i zrozumieniem, kierując się jasnym pragnieniem poprawy sytuacji wszystkich mieszkańców Irlandii Północnej.
Lider DUP Gavin Robinson nazwał Benna „człowiekiem honoru” i docenił jego wysiłki w rozwiązywaniu kwestii dziedzictwa, wskazując jednocześnie na istotne różnice zdań w kwestii spuścizny konfliktu, Protokołu Windsorskiego oraz potrzeby bardziej zdecydowanych działań rządu w interesie Irlandii Północnej. Robinson podkreślił, że następca Benna musi współpracować ze wszystkimi stronami i wzmacniać pozycję Irlandii Północnej w ramach Zjednoczonego Królestwa.
Dziedzictwo i niedokończone sprawy
Benn był postrzegany jako sprawny polityk, który doprowadził do poprawy relacji między rządami Irlandii i Wielkiej Brytanii oraz zastąpienia kontrowersyjnej ustawy o dziedzictwie (Legacy Act) nowymi ramami prawnymi uzgodnionymi przez Dublin i Londyn w 2025 r. Spotkał się jednak z krytyką za próby nowelizacji przepisów na rzecz weteranów armii brytyjskiej oraz za decyzję o nieprzeprowadzaniu publicznego dochodzenia w sprawie morderstwa działacza GAA Seána Browna. W trakcie swojej kadencji Benn wzywał egzekutywę w Stormont do rozważenia środków zwiększających dochody zamiast polegania wyłącznie na wsparciu Ministerstwa Skarbu, co pozostało bez echa, a Westminster musiał co najmniej raz interweniować, by załatać dziury budżetowe.
Szersza rekonstrukcja rządu
W ramach poniedziałkowej rekonstrukcji gabinetu Burnhama, były lider Partii Pracy Ed Miliband został mianowany ministrem spraw zagranicznych, a Louise Haigh, była laburzystowska minister ds. Irlandii Północnej w gabinecie cieni, objęła urząd kanclerza Księstwa Lancaster. Benn, który pozostaje posłem z Leeds South, jest najwyższym rangą ministrem z czasów Starmera, który opuścił rząd w pierwszej turze nominacji Burnhama.


