USA wysyłają 900 żołnierzy do Wenezueli, gdy liczba ofiar śmiertelnych trzęsienia ziemi zbliża się do 2 000, a rodziny oskarżają rząd o zaniedbania

Trzęsienia ziemi i bezpośrednie skutki

Dwa potężne trzęsienia ziemi o magnitudzie 7,2 i 7,5 nawiedziły wybrzeże karaibskie Wenezueli w odstępie mniej niż minuty 24 czerwca, przewracając wieżowce i uwięziając tysiące pod gruzami. Przybrzeżny stan La Guaira, szczególnie miasteczka Caraballeda i Catia La Mar, poniósł największe szkody. Tymczasowa prezydent Wenezueli Delcy Rodríguez nazwała to „najbardziej brutalną klęską żywiołową” w historii kraju. Oficjalna liczba ofiar śmiertelnych wynosi 1 943, a 10 571 rannych, choć koordynator rezydent ONZ Gianluca Rampolla del Tindaro ostrzegł, że rzeczywista liczba jest z pewnością wyższa, zauważając, że władze nabywają 10 000 worków na zwłoki.

Rozmieszczenie wojsk amerykańskich i pomoc międzynarodowa

W uderzającym odwróceniu stosunków, wojska amerykańskie ustanowiły znaczącą obecność dla operacji ratunkowych. Generał Francis Donovan, dowódca Dowództwa Południowego USA, powiedział Reuterowi, że ponad 900 żołnierzy znajduje się w Wenezueli, a kolejnych 800 stacjonuje w Portoryko i na Curaçao. Amerykańscy marines byli jednymi z pierwszych zagranicznych ratowników na miejscu, pomagając w przekopywaniu gruzów i przelocie cywilnych zespołów, w tym grupy z Fairfax w Wirginii, która uratowała matkę i jej 9-miesięczne dziecko. USA wysłały także cztery lub pięć dronów MQ-9 Reaper, aby zapewnić informacje o uszkodzonych budynkach i zablokowanych drogach.

„3 stycznia to nie tak dawno temu. I pomyślcie, jak zmieniły się te relacje.”

Odniesienie dotyczy rajdu USA, który w styczniu schwytał byłego prezydenta Nicolása Maduro; teraz oba kraje koordynują działania w obliczu katastrofy.

Międzynarodowe zespoły napłynęły z ponad 30 krajów. 68-osobowy kontyngent brytyjskich służb pożarniczych i ratowniczych przyleciał z RAF Brize Norton, w tym pies tropiący o imieniu Millie podczas swojej pierwszej misji zagranicznej. Jordańscy ratownicy wyciągnęli we wtorek żywe 3-letnie dziecko spod gruzów. Oxfam uruchomił apel o pomoc nadzwyczajną, a kierownik ds. humanitarnych Magnus Corfixen opisał „wyścig z czasem” w dostarczaniu pomocy.

Gniew rodzin z powodu powolnej reakcji rządu

W La Guaira rodziny czekające przy zawalonych budynkach wyraziły wściekłość na to, co uważają za opieszałą oficjalną reakcję. Miguel Oscar Nunez, którego 34-letni syn Angel jest uwięziony, powiedział:

„Mój syn, podobnie jak setki innych, jest uwięziony pod gruzami. Ale pilnie potrzebujemy więcej pomocy ze strony rządu, aby ich ewakuować. Trzęsienie ziemi mogło go nie zabić, ale wyobraźcie sobie, że umiera z powodu zaniedbań rządu.”

Kevin Montilla, którego żona i 16-letnia córka zaginęły w tym samym budynku, powiedział BBC, że akcje ratunkowe rozpoczęły się późno i przebiegały powoli.

„Na początku tylko lokalni mieszkańcy przyszli z pomocą. Policja przyjechała tylko, żeby monitorować, ale nie pomogła. Reakcja rządu jest bardzo rozczarowująca i bezsilna.”

Wyścig po ocalałych

Tydzień po trzęsieniach okno na znalezienie ocalałych się zamyka. W poniedziałek 21-letni Aaron Levi Cantillo Vargas został uratowany po 106 godzinach uwięzienia pod zawalonym budynkiem. Ale przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Jorge Rodríguez powiedział, że do szóstego dnia wyciągnięto tylko jednego innego ocalałego – 3-letnie dziecko. System PAGER Amerykańskiej Służby Geologicznej oszacował, że ostateczna liczba ofiar może wynieść od 10 000 do 100 000. W najbardziej dotkniętych obszarach w czasie trzęsień przebywało około 30 000 osób; 19 861 uciekło lub zostało uratowanych żywych, pozostawiając kilka tysięcy bez znaku.

Sytuacja humanitarna na miejscu

Kolejki po pomoc w La Guaira wydłużają się każdego dnia. Prywatne pojazdy rozdają wodę, żywność i papier toaletowy, a ciężarówki World Central Kitchen kursują po ulicach.

„Bez tego nie wiem, co byśmy zrobili.”

Ochotniczy zespół medyczny o nazwie „Różowa Brygada”, z lekarzami z Meksyku, Włoch i Salwadoru, leczy nadciśnienie, załamania nerwowe, problemy oddechowe i odwodnienie w prowizorycznym schronisku na polu golfowym. Przybyli również weterynarze, aby opiekować się rannymi zwierzętami domowymi.

„Czuję się winna, gdy jem, bo za każdym razem, gdy jem, myślę, że jest ktoś, kto nie ma co jeść.”