Nie żyje Marina Vlady, francuska aktorka i laureatka nagrody w Cannes. Miała 88 lat

Wczesne życie i początki kariery

Catherine Marina de Poliakoff-Baïdaroff urodziła się 10 maja 1938 roku w Clichy we Francji. Jej rodzice byli rosyjskimi emigrantami, którzy uciekli przed rewolucją październikową. Ojciec, Władimir Poliakow, był barytonem operowym, a matka, Militza, primabaleriną. Początkowo szkoliła się w balecie w Operze Paryskiej, jednak już w dzieciństwie rozpoczęła karierę filmową. Pierwszą rolę otrzymała w wieku 10 lat w produkcji Jeana Gehreta „Orage d'été” z 1949 roku. Jako szesnastolatka za rolę w filmie André Cayatte'a „Przed potopem” (1954) otrzymała nagrodę Suzanne Bianchetti dla najbardziej obiecującej aktorki. Rok później, w wieku 17 lat, poślubiła reżysera i aktora Roberta Hosseina, u którego zagrała w kilku filmach i z którym ma dwóch synów.

Uznane role i sukces w Cannes

Dorobek Vlady obejmuje ponad 80 tytułów, dzięki którym stała się jedną z czołowych postaci kina francuskiego i włoskiego. Występowała u boku Marcello Mastroianniego w produkcjach włoskich, takich jak „Penne nere” (1952) czy „Dni miłości” (1954). W 1961 roku zagrała główną rolę w adaptacji filmowej „Księżnej de Clèves” w reżyserii Jeana Delannoya. Jej największe osiągnięcie ekranowe przyszło w 1963 roku, gdy Marco Ferreri obsadził ją w satyrycznej komedii „Królowa pszczół” (wł. „Una storia moderna: L'ape regina”), za którą otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Filmowym w Cannes. W latach 60. i później współpracowała z wybitnymi europejskimi twórcami, w tym z Jeanem-Lucem Godardem przy filmie „Dwie lub trzy rzeczy, które o niej wiem”, a także z Orsonem Wellesem, Bertrandem Tavernierem, Chrisem Markerem i Ettore Scolą. W 1988 roku ponownie spotkała się na planie z Mastroiannim i Massimo Troisim w filmie Scoli „Splendor”.

Życie w Moskwie i związek z Władimirem Wysockim

W 1967 roku Vlady wzięła udział w Festiwalu Filmowym w Moskwie, gdzie poznała radzieckiego barda, poetę i aktora Władimira Wysockiego. Para pobrała się i dzieliła życie między Moskwę a Francję aż do śmierci Wysockiego w 1980 roku. Źródła podają datę ich ślubu na rok 1969 lub 1970. Vlady mieszkała w Moskwie w trakcie trwania małżeństwa, a ich związek stał się jednym z najbardziej znanych kulturowych partnerstw późnej ery radzieckiej. Po śmierci Wysockiego opisała ich relację w książce „Vladimir ou le vol arrêté” (1987), która została później zaadaptowana na potrzeby teatru. Przed małżeństwem z Wysockim Vlady była żoną lotnika Jeana-Claude'a Brouilleta, z którym miała syna, a później poślubiła francuskiego onkologa Léona Schwartzenberga.

Praca literacka, kariera teatralna i aktywizm

Od lat 90. Vlady coraz bardziej skupiała się na teatrze, kontynuując jednocześnie karierę pisarską. Jest autorką około dziesięciu książek, w tym wspomnień „24 images/seconde” z 2005 roku. W latach 70. pojawiała się w popularnych francuskich komediach, takich jak „Tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil” Jeana Yanne'a czy „Niech zacznie się zabawa” Taverniera. Nagrywała również muzykę wraz z siostrami pod nazwą Les sœurs Poliakoff. Przez całe życie Vlady angażowała się w działalność polityczną. W 1971 roku podpisała Manifest 343, domagając się legalizacji aborcji we Francji, sprzeciwiała się wojnie w Algierii i wspierała nieudokumentowanych migrantów. Wraz ze Schwartzenbergiem współzałożyła organizację na rzecz praw mieszkaniowych Droit au logement.

Jej dzieci potwierdziły, że zmarła 24 września 2026 roku w wieku 88 lat w swoim domu, w otoczeniu bliskich.

Marina Vlady była hojną kobietą, która przez całe życie była zaangażowana w sprawy społeczne, od wojny w Algierii i Manifestu 343, po wsparcie dla nieudokumentowanych migrantów oraz walkę o prawo do mieszkania wraz ze swoim ostatnim partnerem Léonem Schwartzenbergiem.