Nie żyje Marina Vlady, francuska aktorka i laureatka nagrody w Cannes. Miała 88 lat

Uznanie w Cannes i kariera filmowa

Francuska aktorka, pisarka i piosenkarka Marina Vlady zmarła 24 września 2026 roku w wieku 88 lat w swoim domu w Paryżu, w otoczeniu rodziny i zwierząt. Urodzona jako Catherine Marina de Poliakoff-Baïdaroff 10 maja 1938 roku w Clichy w rodzinie rosyjskich emigrantów, początkowo szkoliła się w balecie klasycznym w Operze Paryskiej, zanim przeszła do świata kina. Na ekranie zadebiutowała w wieku 10 lat w filmie Jeana Gehreta „Orage d'été” z 1949 roku. W 1954 roku, mając 16 lat, za rolę w filmie André Cayatte'a „Przed potopem” otrzymała nagrodę Prix Suzanne Bianchetti dla najbardziej obiecującej francuskiej aktorki. Międzynarodowy przełom nastąpił dzięki filmowi Marco Ferreriego z 1963 roku „Una storia moderna - L'ape regina”, za który otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Filmowym w Cannes. W ciągu siedmiu dekad kariery wystąpiła w ponad 80 filmach we Francji, Włoszech oraz w produkcjach międzynarodowych.

Współpraca z reżyserami autorskimi

Vlady stworzyła różnorodny repertuar, łącząc europejskie kino autorskie z popularną komedią. W 1955 roku zagrała w „Czarownicy” André Michela i poślubiła aktora oraz reżysera Roberta Hosseina, występując w czterech jego filmach, w tym w produkcji „Toi, le venin” z 1959 roku u boku swojej siostry Odile Versois. W 1961 roku Jean Delannoy powierzył jej tytułową rolę w „Księżnej de Clèves” z Jeanem Marais, co przyniosło jej nagrodę Prix Femina w Belgii. Reżyser Orson Welles obsadził ją w roli Lady Percy w swojej adaptacji „Falstaffa” z 1964 roku. W 1966 roku Jean-Luc Godard wybrał ją do głównej roli Juliette w filmie „Dwie lub trzy rzeczy, które o niej wiem”, gdzie wcieliła się w postać gospodyni domowej z przedmieść, zmagającej się z miejskim wyobcowaniem i prostytucją. Jej bogaty dorobek w kinie włoskim obejmuje m.in. „Dziewczynę w witrynie” Luciano Emmera, „Step” Alberto Lattuady oraz film Ettore Scoli „Splendor” z 1989 roku, w którym wystąpiła u boku Marcello Mastroianniego i Massimo Troisiego.

Wojenny wygnanie, rodzina i twórczość literacka

Podczas drugiej wojny światowej jej rodzina uciekła z Paryża w 1939 roku w obliczu niemieckiej ofensywy, otrzymując nakaz przesiedlenia z prefektury Bordeaux do Pompogne w departamencie Lot-et-Garonne. Rodzina mieszkała w nieogrzewanym gospodarstwie udostępnionym przez rodzinę Lambertów do końca 1941 roku, gdzie matka kontynuowała ich edukację artystyczną. Wszystkie cztery córki zajęły się sztuką sceniczną pod pseudonimami: Olga Varen, Odile Versois, Hélène Vallier i Marina Vlady, które później nagrały dwa albumy jako Les Sœurs Poliakoff. Vlady miała dwóch synów z Robertem Hosseinem i trzeciego z podróżnikiem Jeanem-Claude'em Brouilletem. W 1969 roku poślubiła radzieckiego poetę i piosenkarza Władimira Wysockiego, z którym przeprowadziła się do Moskwy, pozostając z nim aż do jego śmierci w 1980 roku. Ich wspólne życie opisała w książce „Władimir, czyli przerwany lot” z 1987 roku i opublikowała łącznie około dziesięciu książek, w tym wspomnienia „24 obrazy na sekundę” z 2005 roku.

Zaangażowanie obywatelskie i społeczne

Przez całe życie Vlady uczestniczyła we francuskich kampaniach politycznych i obywatelskich. Publicznie zabierała głos podczas wojny algierskiej i podpisała „Manifest 343” w 1971 roku, wspierając prawo do aborcji. Jej aktywizm trwał w kolejnych dekadach poprzez wsparcie dla migrantów bez uregulowanego statusu oraz walkę o prawo do mieszkań. Wraz ze swoim ostatnim partnerem, onkologiem i byłym ministrem Léonem Schwartzenbergiem, współzałożyła organizację Droit au logement. W oświadczeniu przekazanym Agence France-Presse jej synowie odnieśli się do jej życiowego zaangażowania społecznego.

„Marina Vlady była kobietą hojną, zaangażowaną przez całe życie: od wojny algierskiej po Manifest 343, aż po sprawę nieudokumentowanych imigrantów i prawo do mieszkania u boku swojego ostatniego partnera Léona Schwartzenberga.”