Dominique Alderweireld, znany jako Dodo la Saumure, zmarł w Belgii w wieku 77 lat

Śmierć w szpitalu w Tournai

Dominique Alderweireld, francuski właściciel domów publicznych znany pod pseudonimem Dodo la Saumure, zmarł we wtorek 25 sierpnia 2026 roku w wieku 77 lat. Jego były francuski obrońca, Sorin Margulis, potwierdził zgon po otrzymaniu informacji od byłej partnerki Alderweirelda, Béatrice Legrain. Alderweireld zmarł w centrum szpitalnym CHwapi w Tournai w Belgii, gdzie przebywał z powodu poważnych powikłań zdrowotnych. Lekarze leczyli go z powodu przewlekłej niewydolności serca oraz obrzęku płuc, co było następstwem pogarszającego się stanu fizycznego w ostatnich miesiącach. Kryzys zdrowotny nastąpił krótko po ostatnim publicznym wystąpieniu Alderweirelda pod koniec czerwca 2026 roku, kiedy to zaapelował o pomoc po eksmisji z mieszkania 23 czerwca 2026 roku.

Proces Carlton de Lille

Alderweireld zyskał rozgłos we Francji i Belgii dzięki swojej roli w procesie Carlton de Lille w 2015 roku. Francuska prokuratura oskarżyła go o stręczycielstwo w związku z organizacją usług seksualnych na prywatnych imprezach we Francji i Waszyngtonie w latach 2008–2011. Proces przyciągnął uwagę mediów ze względu na współoskarżonego Dominique'a Strauss-Kahna, byłego dyrektora zarządzającego Międzynarodowego Funduszu Walutowego. W czerwcu 2015 roku francuski sąd uniewinnił obu mężczyzn od zarzutów stręczycielstwa. W przeddzień procesu Alderweireld publicznie odrzucił określenie „sutener”, przedstawiając się jako osoba wspierająca kobiety zatrudnione w jego lokalach.

Przygraniczna sieć domów publicznych

Urodzony 5 lutego 1949 roku w Annœullin w departamencie Nord we Francji, Alderweireld opisał swoje wczesne życie i trudne dzieciństwo w autobiografii „Moi, Dodo la saumure”. Początkowo zajmował się nieruchomościami, a na początku XXI wieku przeniósł działalność na belgijskie bary typu hostess bar. Alderweireld celowo lokalizował swoje kluby wzdłuż granicy, aby przyciągnąć klientów z aglomeracji Lille. Wyjaśniając strategię pozyskiwania francuskich klientów, Alderweireld stwierdził:

rezerwuar miliona mieszkańców, którzy muszą tylko przekroczyć granicę, żeby rozprostować kości.

Jego powszechnie znany pseudonim nawiązywał do solanki używanej do konserwacji makreli, co we francuskim slangu oznacza sutenera, podczas gdy jego flamandzkie nazwisko Alderweireld tłumaczy się jako „z innego świata”.

Belgijskie wyroki i apelacje

Mimo oczyszczenia z zarzutów w Lille, Alderweireld przez kolejną dekadę pozostawał w kręgu zainteresowania belgijskiego wymiaru sprawiedliwości. We wrześniu 2014 roku belgijski sąd apelacyjny skazał go na karę pięciu lat więzienia w zawieszeniu za stręczycielstwo. W styczniu 2026 roku sąd karny w Tournai wymierzył mu karę sześciu lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości blisko 500 000 euro. Postępowanie dotyczyło 11 lokali działających w Walonii, w tym w Tournai, Froyennes, Warneton, Péruwelz, Havay i Mouscron. Sędziowie uznali go za winnego około dziesięciu zarzutów, w tym handlu ludźmi, kierowania grupą przestępczą, prania brudnych pieniędzy i fałszerstw. Alderweireld złożył apelację od wyroku, która w chwili jego śmierci pozostawała w toku.