Włoski fotograf Umberto Pizzi zmarł w wieku 89 lat po sześciu dekadach dokumentowania polityki i życia celebrytów

Życie i wczesne lata

Włoski fotograf Umberto Pizzi zmarł 29 września 2026 roku w wieku 89 lat. Informację o jego śmierci przekazała gazeta Il Fatto Quotidiano, z którą współpracował przez ponad dziesięć lat. Urodzony 7 października 1937 roku w Zagarolo pod Rzymem, Pizzi był czwartym z ośmiorga dzieci w rodzinie rolniczej, w której ojciec pracował jako robotnik rolny, a matka zajmowała się praniem. W 1947 roku rodzina przeprowadziła się do rzymskiej dzielnicy Casilina, gdzie dziesięć osób mieszkało w jednym pokoju z kuchnią. Pizzi przerwał edukację po szkole średniej, pracując jako stolarz, tragarz i rozładowywacz cegieł, zanim znalazł zatrudnienie jako kierowca i asystent Adelmo Della Casa, właściciela hotelu Ambasciatori przy Via Veneto.

Reportaże zagraniczne i starcia w epoce Dolce Vita

Pizzi rozpoczął karierę fotograficzną w 1968 roku, początkowo pracując jako fotoreporter dla Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w Iranie, Iraku, Turcji, Syrii i Jordanii. Pod koniec lat 60. skierował obiektyw na rzymską ulicę Via Veneto, dokumentując erę Dolce Vita i międzynarodowe gwiazdy kina. Jego praca często prowadziła do fizycznych starć i sporów prawnych z celebrytami. W 1970 roku Mick Jagger zepchnął Pizziego ze schodów podczas koncertu w Rzymie, niszcząc jego sprzęt fotograficzny, co zakończyło się wypłatą odszkodowania w wysokości 1750 lirów. Pizzi spędził również dwie doby w areszcie po tym, jak Sophia Loren złożyła na niego skargę w związku ze zdjęciami wykonanymi na Karaibach, a magnat żeglugowy Arystoteles Onasis rzucił mu w twarz kieliszkiem szampana w nocnym klubie La Cabala.

Współpraca z Barillarim i archiwum fotograficzne

Pod koniec lat 60. Pizzi nawiązał współpracę z innym fotografem, Rino Barillarim, który początkowo opisał aresztowanie Pizziego na Karaibach dla gazety Il Tempo. Obaj otworzyli wspólną agencję fotograficzną, jednak przedsięwzięcie rozpadło się po siedmiu lub ośmiu miesiącach, ponieważ obaj spędzali noce na śledzeniu tematów przed lokalami takimi jak Taverna Flavia czy Piazza Navona. Barillari opisał ich wspólne dekady na ulicach Rzymu po ogłoszeniu śmierci Pizziego.

Przeżyliśmy razem nie tylko Dolce Vita, ale także wiadomości, zamieszki uliczne i trudne lata.

Przez ponad 50 lat pracy Pizzi zgromadził archiwum liczące około dwóch milionów zdjęć, które włoskie Ministerstwo Kultury zapowiedziało włączyć do swoich zbiorów narodowych.

Kronikarz polityczny i późniejsze projekty

Pizzi dokumentował również włoską politykę od Pierwszej do Trzeciej Republiki, tworząc serię portretów polityków podczas posiłków. Wśród jego modeli znaleźli się Giulio Andreotti przy stole, Silvio Berlusconi badający plaster melona, Matteo Salvini jedzący hamburgera, Romano Prodi z lodami oraz Nicola Zingaretti trzymający widelec. W latach 2000. Pizzi współpracował z platformą medialną Dagospia, współtworząc kolekcje zdjęć Cafonal i Ultracafonal wraz z Roberto D'Agostino. Jego najbardziej dochodowe zdjęcie, zatytułowane Baronowa bez majtek, przedstawiało Francescę Thyssen na weneckim przyjęciu wydanym przez rodzinę Volpi di Misurata. Do ostatnich dni Pizzi codziennie rano dojeżdżał skuterem z Zagarolo do Rzymu, aby relacjonować konferencje prasowe, kolacje i demonstracje polityczne.