Włoski reżyser Tinto Brass, twórca kina erotycznego, zmarł w Rzymie w wieku 93 lat

Śmierć i rodzina

Tinto Brass, włoski filmowiec najlepiej znany z kina erotycznego, zmarł w Rzymie w środę 4 listopada 2026 roku w wieku 93 lat. Portal Open podaje, że zmarł w swoim domu w dzielnicy Isola Farnese, natomiast Rai News wskazuje, że śmierć nastąpiła rano, około godziny 10:30. Informację przekazała jego żona, Caterina Varzi, oraz dzieci, Bonifacio i Beatrice Brass, w rozmowie z agencją ANSA. Rodzina poinformowała, że pogrzeb będzie miał charakter ściśle prywatny. Urodzony w Mediolanie 26 marca 1933 roku jako Giovanni Brass, był znany opinii publicznej po prostu jako „Tinto”.

Kariera od awangardy do kina erotycznego

Open podaje, że Brass zaczynał od studiów prawniczych, zanim zajął się filmem, pracując jako reżyser, scenarzysta, montażysta i pisarz. Il Giornale donosi, że uzyskał dyplom prawniczy na Uniwersytecie w Ferrarze w 1957 roku, a następnie pracował jako archiwista w Cinémathèque Française w Paryżu, gdzie zbliżył się do nurtu Nouvelle Vague. ANSA przypisuje mu autorstwo awangardowych obrazów w różnych gatunkach w latach 60. i 70., które spotkały się z przychylnymi recenzjami. Rai News opisuje okres przed jego erotyczną twórczością jako czas awangardy, Nowej Fali i eksperymentów. Jego najbardziej znane filmy powstały później, a wśród nich znalazły się: „Salon Kitty” (1976), „Klucz” (1983), kontrowersyjny „Kaligula” (1984), „Miranda” (1985), „Capriccio” (1987), „Papryka” (1991) oraz „Monella” (1998). ANSA wymienia również „Trasgredire” oraz „Così fan tutte”, który w języku angielskim wydano pod tytułem „All Ladies Do It”.

Il Giornale cytuje również jego słowa, w których odrzucał tezę, jakoby jego filmy były dziełami niższej kategorii.

„Nazywają je filmami klasy B, ale dla mnie nigdy nimi nie były.”

Archiwalny wywiad i wizerunek publiczny

La Stampa przypomina archiwalne nagranie z 23 lutego 2016 roku z Vittoriano w Rzymie, wykonane podczas prezentacji wystawy „Uno sguardo libero”. Zapytany, którą polityczkę najchętniej obsadziłby w swoim filmie, wskazał Marię Elenę Boschi, ówczesną minister w rządzie Matteo Renziego. Powiedział:

„Bardzo chciałbym pracować z Marią Eleną Boschi.”

Podczas tego samego wydarzenia mówił również o Romy Schneider, Claudii Koll i Albie Parietti. Il Giornale przewiduje, że jego filmy zostaną poddane ponownej ocenie, także przez krytyków, którzy nigdy ich nie cenili.

Pogrzeb i ustalenia mediów

Rodzina poprosiła o prywatny pogrzeb, a żadne z doniesień nie podaje daty ani miejsca ceremonii. Kilka mediów, w tym Tgcom24 i La Stampa, przekazało komunikat rodziny z tymi samymi szczegółami, więc fakty są spójne we wszystkich źródłach. Il Giornale wspomina również o jego dzieciństwie w Wenecji, które opisywał we własnych wspomnieniach. Relacja z jego wczesnych lat opiera się zatem na jego własnych słowach, a nie na dokumentach.