UE i Filipiny uzgadniają umowę handlową, Kanada finalizuje własne porozumienie

Warunki porozumienia Unii Europejskiej

Przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen oraz prezydent Filipin Ferdinand Marcos Jr. osiągnęli 22 września 2026 r. wstępne porozumienie w sprawie dwustronnej umowy o wolnym handlu. Dokument znosi cła na ponad 94% pozycji taryfowych, co obejmuje przeszło 97% wymiany towarowej między obiema gospodarkami. Po raz pierwszy rząd Filipin otworzy swój rynek zamówień publicznych dla zagranicznych oferentów. Porozumienie ustanawia również ramy regulacyjne dla handlu cyfrowego, praw własności intelektualnej oraz ochrony setek europejskich produktów spożywczych z chronionymi oznaczeniami geograficznymi. Europejscy eksporterzy przemysłowi zyskują szerszy dostęp do rynku w zakresie maszyn, sprzętu transportowego, farmaceutyków i wyrobów medycznych, przy jednoczesnej redukcji ceł na wieprzowinę, drób, nabiał i alkohole.

„Uzgodniliśmy liberalizację ponad 94 procent pozycji taryfowych, które obejmują przeszło 97 procent towarów po obu stronach.”

Łańcuchy dostaw i inwestycje dwustronne

Negocjacje między Brukselą a Manilą rozpoczęły się w 2015 r., po czym zostały wstrzymane i wznowione w marcu 2024 r. Komisarz UE ds. handlu Maroš Šefčovič wskazał na surowce krytyczne i półprzewodniki jako sektory, które zyskają odporność dzięki zdywersyfikowanym szlakom dostaw. Umowa ma wspierać inwestycje w energię odnawialną na Filipinach, kraju liczącym 113 milionów mieszkańców. W 2025 r. wspólnota była czwartym co do wielkości partnerem handlowym Filipin, odpowiadając za 8,3% całkowitego handlu towarami tego kraju. Dwustronna wymiana towarowa osiągnęła w 2025 r. wartość 17,6 mld euro, podczas gdy handel usługami wyniósł 10,3 mld euro w 2024 r. Europejskie bezpośrednie inwestycje zagraniczne na Filipinach wynoszą 15,4 mld euro, w porównaniu do 2,4 mld euro inwestycji filipińskich w Unii Europejskiej.

Unijne BIZ na Filipinach15,4

Filipińskie BIZ w UE2,4

Unijne BIZ na Filipinach

15.4 mld EUR

Filipińskie BIZ w UE

2.4 mld EUR

Dane z tekstu artykułu

Negocjacje regionalne w Azji Południowo-Wschodniej

Porozumienie jest częścią szerszych działań europejskich na rzecz rozszerzenia partnerstw handlowych w regionie Indo-Pacyfiku. Bruksela wdrożyła w maju 2026 r. umowę handlową z blokiem Mercosur, obejmującą Argentynę, Brazylię, Paragwaj i Urugwaj, jednocześnie dążąc do porozumień z Indiami, Meksykiem i Australią. Po rozmowach z Indonezją, negocjatorzy unijni prowadzą zaawansowane dyskusje z Tajlandią i utrzymują dialog z Malezją. Filipiński sekretarz handlu i przemysłu Roque oraz komisarz Šefčovič poinstruowali zespoły negocjacyjne, aby w nadchodzących miesiącach sfinalizowały szczegóły techniczne. Powstałe ramy zapewniają zasady dla małych i średnich przedsiębiorstw, producentów rolnych oraz wytwórców.

Równoległe inicjatywy handlowe Kanady

Kanada również finalizuje odrębne negocjacje o wolnym handlu z Filipinami oraz Stowarzyszeniem Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN). Kanadyjski minister handlu Maninder Sidhu ogłosił 22 września 2026 r. w Manili, że rozmowy są ukończone w ponad 90%. Ottawa pracuje nad sfinalizowaniem obu traktatów przed planowaną na listopad 2026 r. wizytą premiera Marka Carneya w Manili. Sidhu stwierdził, że te działania odzwierciedlają długoterminową strategię dywersyfikacji, a nie reakcję na zmiany w polityce handlowej Stanów Zjednoczonych.

„Planem A zawsze była dywersyfikacja, niezależnie od tego, co dzieje się z naszymi partnerami.”

Zobowiązania w zakresie energii i infrastruktury cyfrowej

Kanadyjska polityka handlowa wobec Azji Południowo-Wschodniej kładzie nacisk na dostawy energii, wspierane przez ponad pięć terminali eksportowych skroplonego gazu ziemnego, które są w budowie na kanadyjskim wybrzeżu Pacyfiku. Gospodarki Azji Południowo-Wschodniej odczuły wyższe koszty importu paliw po zakłóceniach w żegludze w Cieśninie Ormuz. Kanada zobowiązała się również do sfinansowania centrum produkcyjnego Luzon Economic Corridor na głównej wyspie Filipin. Poza produkcją przemysłową, kanadyjskie firmy inwestują w filipińskie centra danych, aby zaspokoić regionalny popyt na sztuczną inteligencję i usługi cyfrowe.