UE i Filipiny osiągnęły porozumienie polityczne w sprawie umowy handlowej, Kanada blisko finalizacji paktu z ASEAN

Porozumienie polityczne w sprawie paktu dwustronnego

Przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen ogłosiła 22 września 2026 r., że Unia Europejska i Filipiny osiągnęły porozumienie polityczne w sprawie kompleksowej umowy o wolnym handlu. Ogłoszenie nastąpiło po bezpośredniej rozmowie telefonicznej między von der Leyen, która uczestniczyła w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ w Nowym Jorku, a prezydentem Filipin Ferdinandem Marcosem Jr. Porozumienie zawarto trzy lata po wizycie von der Leyen w Manili, podczas której formalnie wznowiono dwustronne negocjacje handlowe. Europejski komisarz ds. handlu i bezpieczeństwa gospodarczego Maroš Šefčovič oraz filipińska sekretarz handlu i przemysłu Cristina Roque potwierdzili ten kamień milowy we wspólnym oświadczeniu, instruując zespoły techniczne, aby w nadchodzących miesiącach sfinalizowały pozostałe szczegóły traktatu. Ostateczny tekst umowy będzie wymagał formalnej ratyfikacji przez Radę Unii Europejskiej oraz Parlament Europejski, zanim wejdzie w życie.

To punkt zwrotny i wygrana dla obu stron. Pogłębi to nasze więzi z jedną z najbardziej dynamicznych gospodarek w Azji Południowo-Wschodniej.

Zakres gospodarczy i wymiana dwustronna

Planowany traktat ma na celu rozszerzenie dostępu do rynku dla producentów rolnych, przemysłowych, konsumentów oraz małych i średnich przedsiębiorstw w obu gospodarkach. Przedstawiciele Unii Europejskiej stwierdzili, że ramy te ustanawiają egzekwowalne standardy, otwarty dostęp do rynku i przewidywalność handlową w okresach zmienności globalnego handlu. Obecna roczna wymiana handlowa między Unią Europejską a Filipinami wynosi około 18 mld euro w towarach oraz 10 mld euro w usługach. Negocjatorzy oczekują, że sfinalizowana umowa zapewni operatorom handlowym zdywersyfikowane łańcuchy dostaw i zwiększoną odporność strategiczną na zakłócenia zewnętrzne.

Reorientacja strategiczna i negocjacje zewnętrzne

Porozumienie z Filipinami stanowi część szerszej polityki dywersyfikacji handlowej Brukseli po wysokich cłach nałożonych przez Stany Zjednoczone w 2025 r. za prezydentury Donalda Trumpa oraz rosnącej konkurencji eksportowej ze strony Chin. W 2026 r. Unia Europejska sfinalizowała oddzielną umowę o wolnym handlu z Meksykiem w ramach tego geograficznego równoważenia. Równolegle europejscy negocjatorzy handlowi kontynuują dyskusje techniczne z Pekinem przed drugą sesją Rady ds. Handlu i Inwestycji w październiku. Šefčovič przeprowadził wideokonferencję z chińskim ministrem handlu Wangiem Wentao, aby dążyć do kompromisu handlowego przed współprowadzeniem sesji w Pekinie. Rzecznik Komisji Europejskiej Olof Gill stwierdził, że Bruksela wymaga wymiernych i wiarygodnych wyników podczas nadchodzących październikowych spotkań, aby przekształcić zaangażowanie dyplomatyczne w praktyczne warunki handlowe.

Kanadyjskie rozmowy handlowe w Azji Południowo-Wschodniej

Kanada jednocześnie rozwija własne umowy handlowe w regionie, a minister handlu Maninder Sidhu ogłosił w Manili, że oddzielne negocjacje z Filipinami i ASEAN są ukończone w ponad 90%. Ottawa pracuje nad zakończeniem obu paktów przed planowaną wizytą dyplomatyczną premiera Kanady Marka Carneya w Manili w listopadzie 2026 r. Wypowiadając się na marginesie spotkań ministrów gospodarki Azji Południowo-Wschodniej, Sidhu zauważył, że kanadyjskie wysiłki na rzecz dywersyfikacji mają na celu ustanowienie autonomicznych linii dostaw niezależnie od zmian politycznych tradycyjnych partnerów. Współpraca energetyczna stanowi centralny element regionalnego pakietu handlowego Kanady, wspierany przez ponad pięć projektów eksportu skroplonego gazu ziemnego rozwijanych na jej wybrzeżu Pacyfiku. Gospodarki Azji Południowo-Wschodniej doświadczyły podwyższonych kosztów energii i podatności na zakłócenia dostaw spowodowane problemami żeglugowymi w Cieśninie Ormuz.

Kanada może odegrać kluczową rolę w stabilizacji cen energii i wzmocnieniu tych linii dostaw.

Inwestycje infrastrukturalne i inicjatywy cyfrowe

Oprócz handlu gazem ziemnym, Kanada przeznaczyła bezpośrednie zasoby finansowe na wsparcie Korytarza Gospodarczego Luzon, strefy produkcji przemysłowej położonej na największej wyspie Filipin. Kanadyjscy urzędnicy handlowi kierują alokacje kapitałowe na wytwarzanie energii, centra danych i infrastrukturę cyfrową, aby sprostać rosnącemu regionalnemu zapotrzebowaniu na możliwości sztucznej inteligencji. Choć Sidhu odmówił podania precyzyjnego szacunku finansowego dla przyszłych przepływów handlowych, wskazał, że umowy dwustronne dają przedsiębiorstwom wsparcie regulacyjne niezbędne do angażowania długoterminowego kapitału w infrastrukturę zagraniczną.