Trzęsienie ziemi o magnitudzie 7,7 w Indonezji: co najmniej 38 ofiar śmiertelnych, kolejne wstrząsy na Sumatrze

Główne trzęsienie ziemi i bilans ofiar

Trzęsienie ziemi o magnitudzie 7,7 nawiedziło wschodnią Indonezję w sobotę 15 sierpnia 2026 r. o godz. 5:58 czasu lokalnego. Według amerykańskiej służby geologicznej (USGS) epicentrum znajdowało się 68 km na północny północny zachód od miasta Ende w prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie. Wstrząs wystąpił na głębokości 10 km według USGS lub 15 km według indonezyjskiej agencji BKMG, w obszarze morskim u wybrzeży wyspy Flores. Indonezyjska agencja BKMG odnotowała wstrząs o godz. 04:58 czasu lokalnego. Potwierdzono śmierć co najmniej 38 osób, 2 osoby zostały ciężko ranne, a 11 odniosło lekkie obrażenia. Około 2000 mieszkańców ewakuowało się dobrowolnie. Ofiary odnaleziono w trzech jednostkach administracyjnych: Sikka, Manggarai oraz Manggarai Wschodnie. Wśród ofiar 8 osób wydobyto z osuwiska w wiosce Reok w Manggarai, gdzie trwają poszukiwania dwóch kolejnych mieszkańców uznanych za zasypanych błotem.

Oficjalny bilans przedstawił szef Narodowej Agencji Zarządzania Kryzysowego (BNPB).

Potwierdzono śmierć 38 osób, dwie kolejne zostały ciężko ranne, 11 odniosło lekkie obrażenia, a około 2000 osób opuściło swoje domy z własnej inicjatywy.

Akcja ratunkowa i zniszczenia

Ekipy ratunkowe nie dotarły jeszcze do Nagekeo, obszaru położonego najbliżej epicentrum, ponieważ dostęp drogowy został zablokowany przez osuwiska. Zespół próbuje dotrzeć na miejsce promem. Przerwy w dostawach prądu i zakłócenia telekomunikacyjne utrudniają zarówno akcję ratunkową, jak i szacowanie strat. BNPB początkowo informowała o 1 ofierze śmiertelnej i 4 rannych, zanim bilans gwałtownie wzrósł. W Sikka dach katolickiego seminarium zawalił się podczas porannej mszy; ksiądz został ranny po skoku z drugiego piętra, doznając złamania nogi. Nagranie z portu w Maumere, zweryfikowane przez Reuters, pokazało duże fragmenty budynku terminalu odrywające się i spadające na pasażerów czekających na prom. Gubernator prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie, Emanuel Melkiandes Laka Leno, poinformował na konferencji prasowej, że co najmniej pięć osób zginęło od spadających odłamków podczas snu. Wielu pacjentów ewakuowano prewencyjnie ze szpitali, a lekarze i pielęgniarki wynosili łóżka, butle z tlenem oraz inny sprzęt medyczny na zewnątrz. W Nagekeo odnotowano zniszczenia domów, magazynów i instalacji rządowych, a także korki uliczne i przerwy w dostawach prądu.

Ostrzeżenie przed tsunami i wstrząsy wtórne

Władze wydały ostrzeżenie przed tsunami natychmiast po wstrząsie, wzywając mieszkańców wybrzeża do udania się na wyżej położone tereny. Ostrzeżenie odwołano około trzy godziny później, gdy indonezyjska Agencja Meteorologii, Klimatologii i Geofizyki nie odnotowała znaczących zmian poziomu morza. W kilku miejscach zarejestrowano fale tsunami o wysokości poniżej jednego metra. Po głównym wstrząsie w ciągu 30 minut wystąpiło kilka wstrząsów wtórnych o magnitudzie 5,9, 5,6 oraz 6,1 w skali Richtera. Wstrząsy były odczuwalne w prowincjach Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie, Małe Wyspy Sundajskie Zachodnie oraz w części Celebesu Południowego, a mieszkańcy zgłaszali, że drżenie trwało około minuty.

Drugie trzęsienie ziemi i aktywność sejsmiczna w regionie

Kilka godzin po trzęsieniu na Flores drugie trzęsienie ziemi nawiedziło północną Sumatrę. USGS zmierzyło magnitudę 6,9, podczas gdy Niemieckie Centrum Badań Geoscientificznych (GFZ) odnotowało 6,8. Epicentrum znajdowało się w pobliżu Pematangsiantar, 126 km od miasta Medan, na głębokości 158 km. Jednocześnie trzęsienie ziemi o magnitudzie 5,8 nawiedziło północne wybrzeże Papui-Nowej Gwinei na głębokości 10 km, jak podaje GFZ. Indonezja leży w obrębie Pacyficznego Pierścienia Ognia, wysoce aktywnej strefy sejsmicznej, gdzie stykają się płyty tektoniczne. Ten sam obszar został dotknięty trzęsieniem ziemi o magnitudzie 7,5 w 1992 r., co spowodowało rozległe zniszczenia.