Niemcy i pięć innych państw UE żądają cięć w budżecie na kwotę 1,98 bln euro

Koalicja oszczędnościowa żąda cięć wydatków na setki miliardów euro

Przywódcy sześciu państw członkowskich Unii Europejskiej będących płatnikami netto (Niemiec, Holandii, Austrii, Danii, Finlandii i Szwecji) wysłali wspólny list do premiera Irlandii Micheála Martina, żądając cięć rzędu kilkuset miliardów euro w proponowanym budżecie UE na lata 2028–2034. List stanowi bezpośrednie wyzwanie dla propozycji Komisji Europejskiej przedstawionej w lipcu 2025 r., która zakłada długoterminowy budżet w wysokości 1,76 bln euro w cenach z 2025 r. lub 1,98 bln euro w cenach bieżących. Sześć rządów wskazało, że plan Komisji oznacza wzrost nominalny o około 60% w porównaniu z obecnymi ramami na lata 2021–2027, które wynoszą 1,2 bln euro. Łącznie te sześć państw odpowiada za niemal 40% składek członkowskich do budżetu UE. Szefowie rządów ostrzegli w liście, że skala ekspansji jest nie do utrzymania w obecnych warunkach gospodarczych.

„Prawie każde państwo członkowskie UE podejmuje bolesne wysiłki na rzecz konsolidacji finansów publicznych. Bez solidnych finansów publicznych nie będzie europejskiej suwerenności.”

Przesunięcie priorytetów na obronność i konkurencyjność

Sześć państw płatników netto chce, aby fundusze Unii Europejskiej były kierowane na wspólne inwestycje w bezpieczeństwo i obronność, konkurencyjność gospodarczą, innowacje oraz zwalczanie nielegalnej migracji. Aby sfinansować te priorytety bez zwiększania ogólnej puli, koalicja dąży do redukcji finansowania rolnictwa i rozwoju regionalnego, które obecnie pochłaniają około dwie trzecie budżetu UE. Przywódcy sprzeciwili się również zwiększaniu zatrudnienia w instytucjach Unii Europejskiej w czasie, gdy państwa członkowskie redukują personel w administracjach krajowych. Ponadto sześć rządów odrzuciło emisję nowego wspólnego długu UE jako metody rozwiązania sporu finansowego, argumentując, że ostatecznie to obywatele UE finansują budżet niezależnie od mechanizmu.

Kontrpropozycje i podziały instytucjonalne

Presja na ograniczenie wydatków spotyka się ze sprzeciwem innych państw członkowskich oraz urzędników europejskich, którzy opowiadają się za większym budżetem. Prezydent Francji Emmanuel Macron stwierdził w czerwcu, że Europa musi zaakceptować proponowany przez Komisję wzrost budżetu, aby sfinansować obronność, technologię i konkurencyjność gospodarczą. Francja i Włochy wspólnie zaproponowały wprowadzenie nowego podatku cyfrowego dla dużych firm technologicznych, aby stworzyć nowe zasoby własne UE bez podnoszenia bezpośrednich składek krajowych. Tymczasem grupa 17 państw członkowskich, w tym Hiszpania i Włochy, popiera utrzymanie lub zwiększenie alokacji na rolnictwo i rozwój regionalny, co podniosłoby łączne wydatki powyżej 2 bln euro. Premier Holandii Rob Jetten stwierdził wcześniej w czerwcu, że propozycja Komisji jest zbyt wysoka, powtarzając, że Holandia i jej partnerzy nie poprą wzrostu wydatków w proponowanym tempie.

Obecny budżet (2021–2027)1,2

Propozycja Komisji (ceny z 2025 r.)1,76

Propozycja Komisji (ceny bieżące)1,98

Obecny budżet (2021–2027)

1.2 bln euro

Propozycja Komisji (ceny z 2025 r.)

1.76 bln euro

Propozycja Komisji (ceny bieżące)

1.98 bln euro

Dane z tekstu artykułu

Termin końcowy i nadchodzące negocjacje

Irlandia, sprawująca rotacyjną prezydencję w Radzie Unii Europejskiej, przedstawi zrewidowany projekt budżetu przed szczytem Rady Europejskiej w październiku 2026 r. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz i inni przywódcy chcą sfinalizować porozumienie przed końcem 2026 r., aby uniknąć przeciągania rozmów na 2027 r., kiedy to odbędą się wybory krajowe we Francji, Włoszech, Hiszpanii i Polsce. Przyjęcie Wieloletnich Ram Finansowych wymaga jednomyślnej zgody wszystkich 27 państw członkowskich Unii Europejskiej. Anonimowy dyplomata z koalicji płatników netto stwierdził, że w tym roku nie dojdzie do porozumienia budżetowego, chyba że całkowita kwota zostanie zredukowana o setki miliardów euro. Październikowy szczyt będzie pierwszą platformą dla szefów państw i rządów, aby ocenić, czy zrewidowane liczby irlandzkiej prezydencji mogą zasypać podziały.