Pedro Sánchez broni działań rządu w Ceucie, podczas gdy wyciekły raport policji wskazuje na bierność Maroka

Parlamentarna obrona i pytania o rolę Maroka

Pedro Sánchez bronił działań swojego rządu w związku z kryzysem na granicy w Ceucie podczas nadzwyczajnej sesji hiszpańskiego Kongresu 3 września 2026 r. Premier oświadczył przed parlamentarzystami, że żadna hiszpańska instytucja wywiadowcza, organ Unii Europejskiej ani organizacja międzynarodowa nie przedstawiły dowodów na to, że władze Maroka zaplanowały lub zorganizowały przekroczenie granicy pod koniec lipca. Zakwestionował jednak brak kontroli granicznej ze strony Maroka w kluczowym 10-godzinnym oknie czasowym 30 lipca, domagając się wyjaśnień, czy marokańskie siły wykazały się nieudolnością, czy też celową biernością.

Co było przyczyną braku kontroli w tych kluczowych godzinach czwartku, 30 lipca? To jest coś, co musi zostać ustalone. Należy wyjaśnić, czy mieliśmy do czynienia z nieudolnością, czy z biernością.

Wyciek raportu Cenif i reakcja opozycji

Wypowiedź premiera nastąpiła po wycieku wewnętrznego raportu śledczego przygotowanego przez Krajowe Centrum ds. Imigracji i Granic (Cenif), opublikowanego przez dziennik El Español 2 września 2026 r. Dokument policyjny zarzuca marokańskim jednostkom żandarmerii całkowitą pobłażliwość, brak działań w celu rozproszenia tłumów oraz kierowanie migrantów w stronę płytkich wód przy granicy z Ceutą. Lider konserwatywnej Partii Ludowej Alberto Núñez Feijóo oskarżył rząd o niekompetencję lub współudział, argumentując, że służby bezpieczeństwa ostrzegały ministrów na trzy dni przed napływem około 72 000 osób. Lider Vox, Santiago Abascal, wezwał Sáncheza do dymisji, a lewicowy koalicjant Sumar pytał, jak dziesiątki tysięcy ludzi mogły się zgromadzić bez wiedzy marokańskich władz.

Operacja wywodzi się z Maroka, była przez Maroko dozwolona i istnieją przesłanki, że Maroko ją koordynowało, a rząd o tym wiedział, ponieważ został ostrzeżony.

Wycofanie się z tez wywiadowczych i napięcia dyplomatyczne

Podczas wystąpienia w parlamencie Sánchez wycofał się ze stwierdzeń złożonych wcześniej w tym samym tygodniu dotyczących ingerencji zagranicznej. 31 sierpnia 2026 r. twierdził, że dezinformacja w mediach społecznościowych zachęcająca do szturmu na granicę była powiązana z sieciami w Rosji i Izraelu, co spotkało się z oficjalnymi zaprzeczeniami obu rządów. Sánchez poinformował parlamentarzystów, że hiszpańskie agencje wywiadowcze nie mogą obecnie potwierdzić zaangażowania Rosji, Izraela ani Maroka w rozpowszechnianie tych komunikatów. Ponadto rząd ujawnił, że 21 sierpnia 2026 r. wezwano marokańską ambasador Karimę Benyaich po tym, jak dwóch marokańskich ministrów wysunęło roszczenia terytorialne wobec Ceuty i Melilli.

Warunki humanitarne i ograniczenia prawne

Kryzys wywarł ogromną presję na Ceutę, eksklawę liczącą 84 000 mieszkańców na wybrzeżu Afryki Północnej. Choć około 90% osób, które przekroczyły granicę, wróciło do Maroka w ciągu 72 godzin, od 5 000 do 10 000 migrantów pozostaje w prowizorycznych obozach na plażach i w obiektach miejskich. Hiszpańskie prawo zakazuje zbiorowych wydaleń, wymagając indywidualnego rozpatrzenia każdego wniosku o azyl, co może potrwać tygodnie lub miesiące. 2 września 2026 r. tysiące demonstrantów zebrały się w Ceucie i Madrycie, aby protestować przeciwko polityce migracyjnej rządu, podczas gdy opozycja krytykowała wcześniejszą wiosenną inicjatywę legalizacji pobytu nieudokumentowanych mieszkańców.