Senat USA przyjął ustawę Protect College Sports Act stosunkiem głosów 77-22 w celu regulacji transferów i wynagrodzeń NIL

Przegłosowanie ustawy i tło legislacyjne

Senat Stanów Zjednoczonych przyjął w poniedziałek wieczorem ustawę Protect College Sports Act stosunkiem głosów 77-22, dążąc do ustanowienia krajowych ram regulacyjnych dla sportu akademickiego. Projekt, wspierany przez przewodniczącego senackiej komisji handlu Teda Cruza z Teksasu oraz członkinię komisji Marię Cantwell ze stanu Waszyngton, jest efektem ponad rocznych negocjacji międzypartyjnych. Poparcie dla pakietu wzrosło po deklaracjach NCAA, programów sportowych oraz prezydenta Donalda Trumpa, który 17 września zaapelował o jego przyjęcie za pośrednictwem platformy Truth Social. Kampanie promocyjne wspierające projekt obejmowały również reklamy telewizyjne z udziałem byłego trenera futbolu z Alabamy, Nicka Sabana. Cruz argumentował, że interwencja Kongresu jest niezbędna do ujednolicenia przepisów w całym kraju.

Byłoby miło, gdyby sport akademicki mógł w jakiś magiczny sposób naprawić się sam, ale to kwestia prawa, prawa federalnego, i tylko Kongres może to naprawić.

Transfery zawodników, wynagrodzenia i zasady kwalifikacji

Ustawa zastępuje zbiór przepisów stanowych jednolitymi standardami federalnymi dotyczącymi wynagrodzeń i przemieszczania się sportowców. Zgodnie z przepisami, zawodnicy otrzymują pięcioletni okres kwalifikacji, który rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów lub ukończenia 19. roku życia. Ustawa zezwala na jeden transfer bez kary, przywracając wymóg pauzowania przez jeden sezon w przypadku kolejnych zmian uczelni. Oprócz regulacji kontraktów dotyczących nazwiska, wizerunku i podobieństwa (NIL) oraz ograniczenia opłat dla agentów, ustawa wprowadza federalne zabezpieczenia medyczne, zdrowotne i stypendialne. Formalizuje również zasady podziału przychodów, ograniczając bezpośrednie płatności instytucjonalne dla obecnych studentów-sportowców do około 50 mln USD na uczelnię, nie wpływając przy tym na toczące się sprawy sądowe.

Limity reorganizacji konferencji i wyłączenia antymonopolowe

Aby uregulować reorganizację programów sportowych, ustawa nowelizuje ustawę o transmisjach sportowych z 1961 r. w celu ograniczenia konferencji sportowych. Ligi generujące ponad 700 mln USD rocznego przychodu (ACC, Big 12, Big Ten i SEC) podlegają limitowi 20 uczelni członkowskich. Obecnie Big Ten zrzesza 18 członków, ACC 17, a SEC i Big 12 po 16 instytucji. Zgodnie z sześcioletnią zasadą przejściową, każdy program z grupy Power Four chcący dołączyć do innej konferencji Power Four musi spędzić trzy lata jako niezależny, co stanowi skrócenie z pięciu lat przewidywanych w pierwotnych projektach. Ustawa zakazuje podmiotom komercyjnym tworzenia niezależnych superlig i przyznaje NCAA, konferencjom oraz uniwersytetom ograniczone wyłączenia antymonopolowe w celu egzekwowania zasad kwalifikacji.

Debata w Kongresie i perspektywy w Izbie Reprezentantów

Przeciwko ustawie głosowało 22 senatorów, a sprzeciw wyraziły związki zawodowe, organizacje broniące praw sportowców oraz NAACP. Krytycy argumentowali, że przepisy ograniczają swobodę finansową i elastyczność transferową zawodników, pozostawiając jednocześnie nieuregulowane wielomilionowe kontrakty trenerów głównych. Senator Cory Booker z New Jersey przewodził opozycji na sali senackiej w poniedziałek, wzywając ustawodawców do odrzucenia projektu.

Czy naprawdę na to powinniśmy poświęcać nasz czas? Błagam moich kolegów, aby tego nie robili. To złe.

Negocjatorzy zapewnili przyjęcie ustawy po odrzuceniu zapisów o uzwiązkowieniu i zagwarantowaniu, że ustawa nie uchyli przepisów stanowych dotyczących sportowców transpłciowych. Projekt trafia teraz do Izby Reprezentantów, gdzie ustawodawcy pozostają na przerwie do czasu zakończenia listopadowych wyborów środka kadencji.