Rutte mówi komisji ds. COVID, że Holandia „przeszła przez ucho igielne”, gdy wczesną wiosną 2020 roku zabrakło łóżek na OIOM-ie

Bliski upadek wydolności OIOM

Rutte opisał wiosnę 2020 roku jako najbardziej alarmujący okres kryzysu, kiedy prognozy wskazywały, że potrzebnych będzie około 2400 łóżek intensywnej terapii, podczas gdy dostępnych było tylko około 850. Obrazy z przepełnionych szpitali w Bergamo we Włoszech uderzyły w gabinet „jak obuchem”, powiedział. Niemcy ostatecznie zapewniły wydolność OIOM, a kraj uniknął obawianego scenariusza „czarnego kodu”, w którym pacjenci umieraliby poza szpitalami.

„Mieliśmy około 850 łóżek OIOM, prognoza mówiła, że będziemy potrzebować 2400. Przeszliśmy przez ucho igielne.”

Rzeczywiste łóżka OIOM850

Prognozowane zapotrzebowanie2400

Rzeczywiste łóżka OIOM

850 łóżka

Prognozowane zapotrzebowanie

2400 łóżka

Dane z tekstu artykułu

Równoważenie zdrowia i szkód społecznych

Komisja pytała Ruttego, dlaczego wczesne oficjalne cele koncentrowały się na ochronie osób wrażliwych i utrzymaniu wydolności opieki zdrowotnej, podczas gdy łagodzenie konsekwencji społecznych stało się celem dopiero rok później. Rutte zapewnił, że skutki społeczne, takie jak samotność i luki w nauce, „od samego początku były w centrum naszej uwagi”, nazywając to napięcie „diabelskim dylematem przez cały kryzys”. Były wysoki urzędnik państwowy Dick Schoof zeznał, że niezwykle trudno było ważyć zamknięcie szkół czy utratę życia społecznego w zestawieniu z twardymi wskaźnikami liczbowymi, takimi jak obłożenie OIOM i współczynnik R.

„To był diabelski dylemat przez cały kryzys. Docierasz na stacje, gdzie masz do wyboru tylko złe opcje.”

„Trudno było mierzyć zamknięcie szkół w tych samych twardych liczbach. To była walka dla nas wszystkich.”

Kalendarium kluczowych wydarzeń

Kilka kamieni milowych ukształtowało wczesną reakcję rządu i późniejsze decyzje dotyczące ograniczeń, w tym korzystanie z porad Zespołu ds. Zarządzania Ogniskami (OMT).

Spotkania w Catshuis i polityka za zamkniętymi drzwiami

Rutte bronił cotygodniowych niedzielnych spotkań w swojej oficjalnej rezydencji Catshuis, gdzie małe grono ministrów debatowało nad możliwymi środkami bez protokołu. Przyznał, że wykluczeni członkowie gabinetu mogli czuć, że decyzje są „przygotowywane”, ale zapewnił, że ostateczne decyzje zapadały na pełnym posiedzeniu gabinetu, a nieformalne otoczenie pozwalało na szczere wymiany zdań, które zapobiegały „tunelowi widzenia”. Potwierdził również, że „ekstremalne” pomysły – takie jak priorytetyzacja niektórych grup do szczepień – były tam przedstawiane w bezpiecznym środowisku.

„Nie przygotowywaliśmy potajemnie decyzji. To nie byłoby możliwe.”

„Czasami dochodziło do ogromnych kłótni i to było konieczne.”

Presja pracy i osobiste żniwo

Rutte wspominał, że obciążenie pracą było ogromne, a emocje czasami sięgały zenitu. Była minister ds. opieki medycznej Tamara van Ark musiała ustąpić z powodu wyczerpania – odejście, któremu Rutte – jak powiedział – próbował, ale nie zdołał zapobiec. Dodał, że spotkania przy lunchu dawały przestrzeń do słuchania, ale presja najbardziej dotknęła tych, którzy stracili bliskich lub poważnie zachorowali.

„Wierzę, że było miejsce na wszelkiego rodzaju emocje, ale nie byłem w stanie zapobiec chorobie Tamary.”