Sekcja zwłok potwierdza uduszenie Tanii Terrin, ministerstwo sprawdza wcześniejsze skargi na Dino Kebera
Analiza sądowa potwierdziła, że 39-letnia Tania Terrin zmarła w wyniku uduszenia w Camponogarze. Włoskie Ministerstwo Sprawiedliwości rozważa przeprowadzenie kontroli w związku z czterema wcześniejszymi zgłoszeniami dotyczącymi przemocy domowej, których sprawcą miał być Dino Keber na przestrzeni 24 lat.
Sekcja zwłok potwierdza przyczynę śmierci
Biegli sądowi potwierdzili, że 39-letnia Tania Terrin zmarła w wyniku uduszenia w swoim domu w Camponogarze w nocy z 15 na 16 sierpnia. Profesor Claudio Terranova z Uniwersytetu w Padwie przeprowadził badanie na zlecenie Prokuratury w Wenecji, stwierdzając złamanie kości gnykowej oraz otarcia i ślady na szyi. Śledczy wskazali, że wzorzec obrażeń odpowiada gwałtownemu uciskowi rękami. Lekarz sądowy ma 30 dni na przedłożenie pełnego raportu z sekcji zwłok organom sądowym. Były partner Terrin, 43-letni Dino Keber, popełnił samobójstwo przez powieszenie w swoim domu w Dolo krótko po ataku.
Chronologia wcześniejszych zgłoszeń przemocy domowej
Zabójstwo nastąpiło po udokumentowanym ciągu przemocy fizycznej trwającym 24 lata, który nie zakończył się wyrokiem skazującym. 4 marca 2002 roku 16-letnia wówczas partnerka złożyła zawiadomienie przeciwko Keberowi po hospitalizacji wymagającej 25-dniowej rekonwalescencji, jednak sprawę umorzono po wycofaniu przez nią zeznań. Druga partnerka złożyła skargę w 2010 roku po odniesieniu obrażeń wymagających 10-dniowej hospitalizacji, później również wycofując oświadczenie. Trzecia była partnerka doświadczała wielokrotnego bicia w 2024 roku, trzykrotnie szukała pomocy na oddziale ratunkowym, a 20 kwietnia 2026 roku ostrzegła Terrin za pośrednictwem mediów społecznościowych przed zachowaniem Kebera. Terrin złożyła własne formalne zawiadomienie w kwietniu 2026 roku, zgłaszając, że cztery dni wcześniej Keber wepchnął ją do sypialni i próbował udusić.
- 16-letnia partnerka składa zawiadomienie po 25-dniowej prognozie hospitalizacji; sprawę umorzono po wycofaniu zeznań
- Druga partnerka zgłasza przemoc skutkującą 10-dniową prognozą hospitalizacji, po czym wycofuje skargę
- Trzecia partnerka składa zawiadomienie po trzech wizytach na oddziale ratunkowym, później wycofuje zgłoszenie
- Tania Terrin zgłasza próbę uduszenia karabinierom, co uruchamia protokół Czerwonego Kodu
- Komisarz policji w Wenecji wydaje formalne ostrzeżenie wobec Dino Kebera za eskalację przemocy
- Tania Terrin zostaje znaleziona martwa w Camponogarze; Dino Keber popełnia samobójstwo w Dolo
Kontrola instytucjonalna i środki ochronne
Po zawiadomieniu złożonym przez Terrin w kwietniu 2026 roku, władze uruchomiły włoski protokół ochrony „Czerwony Kod”, a policja objęła jej dom nadzorem. W czerwcu 2026 roku komisarz policji w Wenecji wydał formalne ostrzeżenie wobec Kebera, powołując się na powtarzające się akty zastraszania i eskalację przemocy fizycznej. Włoski minister sprawiedliwości Carlo Nordio, który jako prokurator prowadził pierwsze zawiadomienie przeciwko Keberowi w Wenecji w 2002 roku, rozważa wysłanie ministerialnych inspektorów w celu zbadania sposobu, w jaki prokuratura prowadziła akta sprawy. Przedstawiciele Ministerstwa Sprawiedliwości poinformowali, że sprawa pozostaje pod nadzorem administracyjnym.
Sprawa, ze względu na swoją powagę, jest przedmiotem oceny, jednak nie podjęto żadnej inicjatywy.
Reakcja społeczności i wezwania do reform
Matka Terrin, Marinella Forner, publicznie skrytykowała brak fizycznych zabezpieczeń dla kobiet, które zgłaszają organy ścigania przemoc ze strony partnerów. Podkreśliła, że istniejące środki ochronne przerzucają praktyczny ciężar ucieczki na ofiary, zamiast izolować podejrzanych.
Kiedy składają zawiadomienie, muszą być gotowe na spakowanie walizek i ukrycie się, to jedyna rzecz, która może je uratować.
Prezydent regionu Wenecja Euganejska Luca Zaia udostępnił apel Forner w mediach społecznościowych, łącząc incydent z szerszymi działaniami zapobiegawczymi. W Camponogarze około 300 mieszkańców zebrało się na publicznej demonstracji przeciwko przemocy ze względu na płeć, używając gwizdków, kluczy i oklasków, aby przeprowadzić minutę hałasu.
