Nepalski robotnik przeżył 10 dni w zalanym tunelu elektrowni wodnej po katastrofalnej powodzi lodowcowej

Uwięzieni przez powódź błyskawiczną

26 sierpnia 2026 r. zawał lodowca na granicy Chin i Nepalu spowodował falę lodu, błota i gruzu, która przetoczyła się przez doliny rzeczne północnego Nepalu, zalewając kilka placów budowy zapór wodnych. W momencie, gdy wody powodziowe przerwały zabezpieczenia, na projektach w skrajnie północnej części kraju pracowały setki robotników. Wśród nich był 30-letni Sanjay Sah, który odbywał zmianę, gdy w stronę wejścia ruszyły kilkumetrowe fale. Choć pracownicy otrzymali ostrzeżenia o nadchodzącej wodzie, nie mieli wystarczająco dużo czasu na ucieczkę. Sah i jego współpracownicy wyłączyli urządzenia i próbowali pomóc kolegom w ewakuacji, jednak tunel został całkowicie zalany w ciągu kilku minut.

Sah opisał reporterom nadejście fali powodziowej.

Byłem na służbie, gdy nagle uderzyła w nas niewyobrażalna powódź z falami przypominającymi tsunami, które miały kilka metrów wysokości.

Przetrwanie w całkowitej ciemności

Odcięty od powierzchni, Sah spędził dziesięć dni w całkowitej ciemności wewnątrz zalanego tunelu. Przetrwał, pijąc mętną wodę i recytując hinduistyczną mantrę Maha Mantra, aby uniknąć paniki i rozpaczy. Kilka metrów dalej, za zwałami gruzu, uwięziony był również 45-letni robotnik Kabir Maharjan. Mężczyźni byli fizycznie oddzieleni przez rumowisko, ale utrzymywali stały kontakt głosowy, rozmawiając ze sobą przez ciemność. Sah wyjaśnił, że to wiara religijna i regularna komunikacja z Maharjanem pozwoliły mu przetrwać w oczekiwaniu na zespoły ratownicze, które przebijały się przez błoto.

Sah opisał nastawienie, które pozwoliło mu znieść izolację pod ziemią.

Przeżyłem dzięki mojej głębokiej wierze i zaufaniu. Recytowałem mantrę Maha Mantra, a boska energia, którą otrzymałem, pozwoliła mi nie odczuwać strachu ani rozpaczy.

Ratunek i powrót do domu

Zespoły ratunkowe wydobyły Saha z tunelu 4 września 2026 r. Straciwszy poczucie czasu w ciemności, jego pierwszym pytaniem po wyjściu było, ile dni minęło od początku katastrofy. Sądził, że minęło zaledwie kilka dni, a nie dziesięć. Po otrzymaniu pomocy medycznej w szpitalu w Katmandu, Sah wrócił do rodzinnego domu w dystrykcie Saptari 13 września 2026 r. Rodzina i sąsiedzi powitali go kwiatami, tortem i balonami. Jego matka, Kapur Devi Sah, przytuliła go ze łzami w oczach i obmyła mu stopy zgodnie z tradycyjnym rytuałem powitalnym, mającym przynieść pomyślność.

Matka wyraziła ulgę, widząc syna bezpiecznego w domu.

Mój syn wrócił, jestem bardzo szczęśliwa.

Bilans powodzi w Himalajach

Katastrofę wywołało zawalenie się lodowca i dużej masy skalnej w pobliżu granicy Chin i Nepalu, co uwolniło wodę i gruz na społeczności położone w dole rzeki. Kataklizm spowodował śmierć co najmniej 1429 osób, a ponad 5640 uznano za zaginione w całym regionie, przy czym zdecydowana większość ofiar pochodzi z Nepalu. Wstępne dane władz nepalskich mówią o 1386 potwierdzonych ofiarach śmiertelnych i 5130 osobach wciąż zaginionych. Rząd Nepalu przypisał zawał rosnącym temperaturom globalnym, które przyspieszają topnienie lodowców w Himalajach. Operacje poszukiwawczo-ratownicze trwają na północnych placach budowy, gdzie tysiące osób pozostaje zaginionych.