Trener Stade Brest Éric Roy zmarł w wieku 58 lat po trzyletniej walce z rakiem trzustki

Francuska społeczność piłkarska pogrążyła się w żałobie po Éricu Royu, 58-letnim trenerze Stade Brestois, który zmarł w środę 17 czerwca 2026 roku. Jego rodzina potwierdziła tę wiadomość na Instagramie, ujawniając, że Roy walczył z rakiem trzustki od trzech i pół roku. Trener nigdy publicznie nie ujawnił swojej choroby, koncentrując energię na klubie, który stał się jego ostatnim, chlubnym rozdziałem.

Ogłoszenie

"Z ogromnym smutkiem ogłaszamy śmierć naszego ojca i męża, Érica Roya" – napisała rodzina. Oświadczenie opisywało człowieka, któremu miłość do gry dodawała sił nawet podczas wyczerpującego leczenia.

Przez cały ten czas żył z siłą, która wciąż nas zadziwia, niesiony miłością rodziny, piłką nożną, pracą i tą pasją, która nigdy go nie opuściła.

Roy objął stery Brestu w styczniu 2023 roku. W ciągu osiemnastu miesięcy przekształcił ligowego przeciętniaka w jedną z najbardziej fascynujących historii europejskiego futbolu, prowadząc klub do trzeciego miejsca w Ligue 1 i awansu do Ligi Mistrzów w sezonie 2024-2025, pierwszego w jego historii.

Więź z zawodnikami i miastem

Pożegnalne przesłanie rodziny skupiło się na więzi, jaką Roy nawiązał ze swoją drużyną. Opisali człowieka, który był "głęboko dobry, czuły, prawy i uczciwy", kochającego swoich zawodników "bardzo mocno i dumnego z bycia ich trenerem".

Kochał piłkę nożną całkowicie. Jego czas w Stade Brestois był jednym z najpiękniejszych momentów w jego życiu. Dawał mu energię, radość i powód do kontynuowania, nawet w najtrudniejszych chwilach.

W Bretanii nazywano go "King Eric" – pieszczotliwy przydomek oddający szacunek, jakim był darzony. Gdy selekcjoner reprezentacji Francji Didier Deschamps wręczył mu nagrodę Trenera Roku Ligue 1 wiosną 2024 roku, przypieczętowało to bajkową historię byłego defensywnego pomocnika.

Kariera od Nicei do Liverpoolu

Urodzony w Nicei Roy spędził lata gry w OGC Nice, Olympique Lyon, Olympique Marsylia i Sunderlandzie, zdobywając dwa wicemistrzostwa Francji i docierając do finału Pucharu UEFA. Po zakończeniu kariery został dyrektorem sportowym, trenerem (m.in. w Nicei w latach 2010-2011) i komentatorem telewizyjnym, zanim Brest dał mu szansę, która odmłodziła jego karierę.

Hołdy mnożą się od ogłoszenia – od byłych kolegów, zawodników i kibiców, którzy wspominają człowieka prawego i cichego hartu ducha. Jego rodzina, kończąc oświadczenie, podziękowała wiernym kibicom Brestu: "Wasze przyjęcie, wasze wsparcie, wasz zapał i wasza miłość poruszyły go głęboko. Ta siła towarzyszyła mu o wiele bardziej, niż możecie sobie wyobrazić."