Pradas i Argüeso przerzucają się winą za dowodzenie podczas powodzi w Walencji w 2024 roku

Dwie linie obrony, jedna powódź

W drugą rocznicę powodzi w Walencji z 29 października 2024 roku, w której zginęły 233 osoby, byli urzędnicy regionalni Salomé Pradas i Emilio Argüeso atakują się nawzajem w toku postępowania sądowego w Catarroja. Oboje są objęci śledztwem. Argüeso zaskarżył postanowienie sędziego śledczego z 13 października 2026 roku, zwracając się do Audiencia Provincial o uznanie, że po aktywacji sytuacji 2 i utworzeniu Cecopi, najwyższe kierownictwo i dowodzenie operacją ratunkową należało wyłącznie do Pradas. Obrona Pradas, w 14-stronicowym piśmie złożonym przez jej adwokata Pedro Colinę, sprzeciwia się apelacji i wnosi o jej odrzucenie. Jej prawnicy nazywają to roszczenie prawnie niedopuszczalnym i twierdzą, że przekształciłoby ono administracyjny podział kompetencji w przedwczesne ustalenie wyłącznej odpowiedzialności.

Kiedy ogłoszono sytuację 2

Obrona argumentuje, że sytuacja 2 była ogłaszana stopniowo i dotarła do całej prowincji dopiero o godzinie 19.00, dlatego kompetencje należy przypisywać w zależności od terytorium, czasu i faktycznie ogłoszonej sytuacji. Według harmonogramu obrony, o którym informuje La Razón, sytuację 2 osiągnięto w Utiel-Requena o 15.00, a w dwóch regionach Ribera o 18.45, przed ogłoszeniem dla całej prowincji. Pismo cytuje sekcję 5.1 Planu Specjalnego dla ryzyka powodziowego we Wspólnocie Walenckiej, która mówi, że podczas stanów przedawaryjnych oraz sytuacji 0 i 1 kierownictwo jest delegowane do szefa AVSRE w celu usprawnienia działań. To stanowisko, jak twierdzi obrona, zajmował wówczas Argüeso.

Es-Alert i Cecopi

Strona Argüeso twierdzi, że Pradas miała wyłączny monopol na system ostrzegania telefonicznego Es-Alert i była jedyną osobą mogącą go uruchomić w ciągu dnia. Obrona Pradas odrzuca to, twierdząc, że użycie systemu w fazie przedawaryjnej pokazuje, iż nie było ono koniecznie powiązane z ogłoszeniem sytuacji 2. Zauważa również, że nie istnieje żaden konkretny, kompletny protokół wysyłania ostrzeżeń na telefony komórkowe. Obrona dodaje, że Cecopi nie było odizolowanym organem, ponieważ uczestniczyły w nim służby takie jak 112 i centrum koordynacji ratownictwa, a stanowisko Argüeso jako dyrektora AVSRE należy analizować w tym kontekście. Obrona twierdzi ponadto, że zwołanie Cecopi odbyło się na polecenie Argüeso.

Co mówi postanowienie sędziego

W postanowieniu, o którym poinformowano 29 października, sędzia śledczy stwierdza, że Argüeso zwołał spotkanie Cecopi 29 października 2024 roku i sam był wśród wezwanych, mimo że w swoich zeznaniach jako osoba objęta śledztwem twierdził, iż nie powinien był w nim uczestniczyć. Sędzia zauważa, że wezwanie zostało wysłane drogą elektroniczną w imieniu dyrektora AVSRE do zaproszonych organów i władz. Sędzia uważa również za trudne do zrozumienia, że Argüeso ostrzegał na wewnętrznym czacie Consell o 14.44, iż wąwozy są „bliskie zawalenia”, podczas gdy monitorowanie tych zasobów, w tym strażaków leśnych, nie było prowadzone w sposób ciągły. Postanowienie uwzględnia wniosek jednego z oskarżycieli posiłkowych dotyczący nieudanego monitorowania przepływu wody w wąwozie Poyo i daje Consorcio Provincial de Bomberos de Valencia pięć dni na przedłożenie dokumentacji operacyjnej, raportów i komunikatów.

Domniemanie niewinności

Pismo Pradas argumentuje, że odpowiedzialność karna jest osobista i musi być oceniana indywidualnie, a nie przypisywana poprzez ogólną interpretację tego, kto posiadał kompetencje.

„Domniemanie niewinności oraz osobisty charakter odpowiedzialności karnej wymagają, aby obowiązki i postępowanie każdej osoby objętej śledztwem były badane indywidualnie.”

Apelacja znajduje się obecnie w Audiencia Provincial, który musi zdecydować, czy przyjąć wniosek Argüeso, czy go odrzucić, jak żąda obrona. Pięciodniowy termin dla Consorcio na dostarczenie dokumentacji operacyjnej jest kolejnym krokiem nakazanym przez sędziego.