Trybunał Sprawiedliwości UE odrzucił wszystkie siedem skarg Polski dotyczących pakietu klimatycznego Fit for 55

Orzeczenie

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oddalił w czwartek, 12 listopada 2026 r., wszystkie siedem skarg wniesionych przez Polskę przeciwko aktom wchodzącym w skład pakietu Fit for 55. Pakiet ten stanowi zestaw unijnych środków mających na celu ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 55% do 2030 r. w porównaniu z poziomem z 1990 r. oraz osiągnięcie przez Unię neutralności klimatycznej do 2050 r. Polska wniosła o stwierdzenie nieważności tych siedmiu aktów, argumentując, że mają one charakter fiskalny lub wpływają na ogólną strukturę zaopatrzenia w energię. Zgodnie z informacjami o wyroku, od orzeczeń nie przysługuje odwołanie.

Argumentacja Polski

Polski rząd podnosił, że akty te powinny zostać przyjęte na podstawie przepisu traktatowego wymagającego jednomyślności w Radzie UE, a nie w drodze głosowania większościowego. Argumentacja opierała się na twierdzeniu, że środki te mają charakter fiskalny lub kształtują ogólną strukturę zaopatrzenia w energię w Polsce. W skardze Warszawa wskazywała, że decyzje o takiej skali powinny być podejmowane jednomyślnie. Trybunał nie przyjął tej argumentacji, a wyroki zostały ogłoszone na tym samym posiedzeniu.

Uzasadnienie Trybunału

Trybunał uznał, że podstawę prawną aktu określa jego cel i treść, a nie jego potencjalne skutki, przy uwzględnieniu szerszego kontekstu regulacyjnego. Sąd stwierdził, że sześć z siedmiu zaskarżonych aktów należy do polityki ochrony środowiska, natomiast dyrektywa w sprawie efektywności energetycznej do polityki energetycznej. Wszystkie mogły zostać przyjęte w ramach zwykłej procedury ustawodawczej, a ich pośrednie skutki nie uzasadniały wyjątku. Zasada solidarności energetycznej ma zastosowanie do środków energetycznych, a nie środowiskowych. Zobowiązuje ona Unię do równoważenia interesów, ale nie wyklucza negatywnych konsekwencji dla niektórych państw członkowskich.

Odrzucenie pozostałych argumentów

Trybunał odrzucił również skargę opartą na art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, uznając, że ogólne cele Unii nie wystarczają same w sobie do podważenia legalności aktu. Nie stwierdzono naruszenia zasady proporcjonalności i uznano, że ustawodawca posiada szeroki zakres uznania w złożonych wyborach. Zarzut nierównego traktowania również nie został uwzględniony, ponieważ różnice wynikają z obiektywnych warunków między państwami a instalacjami. Polskie twierdzenia o nieproporcjonalnych kosztach zostały oddalone, a sędziowie podkreślili, że instytucje UE mogą podejmować takie decyzje nawet wtedy, gdy ich skutki są bardziej odczuwalne dla niektórych państw członkowskich.

Skutki orzeczenia

Po oddaleniu wszystkich siedmiu skarg, akty te pozostają w mocy jako prawo unijne. Wpisują się one w cele redukcji emisji o co najmniej 55% do 2030 r. oraz osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2050 r. Dostępne raporty nie wskazują na żadne dalsze kroki prawne ani harmonogram po wydaniu wyroku. Orzeczenia są ostateczne, co oznacza, że spór o podstawę prawną tych aktów został rozstrzygnięty na poziomie sądowym.