28 państw przyjmuje porozumienie z Milwaukee w sprawie nadwyżek mocy produkcyjnych stali

Porozumienie ministerialne w Milwaukee

30 września 2026 r. ministrowie z 28 państw i regionów o gospodarce rynkowej przyjęli nowe ramy współpracy mające przeciwdziałać nadwyżkom mocy produkcyjnych w globalnym sektorze stali. Porozumienie osiągnięto podczas spotkania Globalnego Forum ds. Nadwyżek Mocy Produkcyjnych Stali (GFSEC), zorganizowanego przy okazji spotkania ministrów handlu G20 w Milwaukee w stanie Wisconsin. Forum obejmuje m.in. Stany Zjednoczone i Japonię, lecz nie uczestniczą w nim Chiny, produkujące ponad połowę światowej stali, oraz Indie, drugi co do wielkości producent na świecie. Rządy uczestniczące w forum zobowiązały się do powstrzymania od przyznawania dotacji podtrzymujących nierentowne huty lub finansujących nieopłacalne nowe inwestycje. Przedstawiciel USA ds. handlu Jamieson Greer, który przewodniczył spotkaniu, nazwał wypracowany konsensus ramami z Milwaukee.

Jeśli podobnie myślący partnerzy przyjmą zbliżone polityki, będą mogli pociągnąć do odpowiedzialności kraje, które przyczyniają się do problemu globalnej nadprodukcji stali.

Ochrona handlu i śledzenie pochodzenia

Ramy wzywają administracje członkowskie do wszczynania postępowań antydumpingowych, dochodzeń w sprawie ceł wyrównawczych oraz kompleksowych postępowań ochronnych przeciwko tanim importom. Uczestniczące państwa zastosują również środki ochrony handlu wobec wyrobów stalowych pochodzących z obszarów o nadwyżkach mocy produkcyjnych. Aby zapobiec obchodzeniu ustalonych ceł przez kraje trzecie, państwa członkowskie zgodziły się rozszerzyć wymianę informacji w międzynarodowych łańcuchach dostaw. Mechanizm ten obejmuje gromadzenie i wymianę danych o krajach, w których stal surowa została pierwotnie wytopiona i odlana. 28 członków wydało wspólną deklarację, wskazującą na interwencje rządowe jako główną przyczynę trwałych zakłóceń na globalnym rynku.

Nadwyżki mocy są podtrzymywane przez czynniki takie jak interwencje rządowe, które chronią nieekonomiczne moce produkcyjne przed siłami rynkowymi, co w przeciwnym razie wymusiłoby ich wygaszenie, zniekształcając handel i osłabiając producentów rynkowych na całym świecie.

Rosnąca nadpodaż i krajobraz celny

Prognozy opracowane przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) wskazują, że globalne moce produkcyjne stali przewyższające światowy popyt wzrosną z 601 mln ton w 2025 r. do 745 mln ton. W Stanach Zjednoczonych bariery handlowe dla metali zagranicznych pozostają wysokie. Prezydent Donald Trump po powrocie do urzędu ustanowił 25-procentowe cła na stal i aluminium, a następnie podniósł stawkę do 50 proc., aby chronić krajową produkcję. Zapytany, czy uczestnicy spotkania ministrów handlu uzgodnili zrównanie poziomów ceł USA wobec produktów chińskich, Greer zauważył, że każda administracja będzie realizować własne środki.

Każdy kraj zrobi to, co uzna za stosowne.

Presja na europejskich producentów stali

Europejscy producenci mierzą się z kurczącą się produkcją i spadającym wolumenem eksportu. Dane europejskiego stowarzyszenia Eurofer pokazują, że produkcja stali surowej w Unii Europejskiej spadła w 2025 r. o 3 proc., do 126 mln ton, a w ciągu pierwszych pięciu miesięcy 2026 r. zmalała o kolejny 1 proc., by w maju odnotować wzrost o 1,1 proc. Produkcja stali surowej w UE pozostaje znacznie poniżej poziomu 155 mln ton odnotowanego w 2015 r. Całkowity eksport stali z Europy spadł o 20 proc., w tym o 29 proc. w przypadku dostaw do Stanów Zjednoczonych w pierwszej połowie 2026 r., co było skutkiem 50-procentowych ceł USA. Dostawy do Turcji, Indii i Chin spadły o co najmniej 18 proc. Choć Unia Europejska odpowiada za 14 proc. produkcji stali surowej, Azja generuje niemal trzy czwarte światowej produkcji. Mimo że Bruksela wprowadziła cła antydumpingowe sięgające 90 proc. na wybrane towary, takie jak chińskie butle stalowe, nadwyżki wolumenu zostały przekierowane na rynki trzecie, gdzie konkurują europejscy producenci.