Naukowcy na kongresie w Hamburgu: 16 000 ofiar upałów i rekordowe 41,8 stopnia Celsjusza w Niemczech

Rekordy upałów i ofiary w Niemczech

23 września 2026 roku w Hamburgu rozpoczął się XVI Kongres Ekstremalnych Zjawisk Pogodowych, w którym wzięło udział około 1000 meteorologów, ekspertów ds. klimatu i dziennikarzy. Dane przedstawione przez Niemiecką Służbę Meteorologiczną (DWD) wykazały, że w 2026 roku w Niemczech wystąpiły średnio 22 dni upalne z temperaturą powietrza wynoszącą co najmniej 30 stopni Celsjusza. Ponad 95 procent stacji pomiarowych DWD odnotowało nowe dzienne lub miesięczne rekordy w miesiącach letnich. Pod koniec czerwca na wschód od Magdeburga odnotowano historyczne maksimum wynoszące 41,8 stopnia Celsjusza. Średnia krajowa podczas szczytowej fali upałów osiągnęła niemal 29 stopni Celsjusza, co zbliżyło niemieckie średnie do wartości typowych dla krajów śródziemnomorskich, takich jak Francja, Włochy czy Hiszpania.

Instytut Roberta Kocha oszacował, że latem 2026 roku w Niemczech zmarło około 16 000 osób w wyniku bezpośredniego narażenia na upał. Meteorolog Sven Plöger porównał tę liczbę do 184 ofiar powodzi w dolinie Ahr z 2021 roku, stwierdzając, że straty letnie odpowiadają skutkom 87 oddzielnych katastrof powodziowych. Zauważył, że względy ekonomiczne nadal utrudniają redukcję emisji.

„W grze między rozsądkiem klimatycznym a wypieraniem rzeczywistości wynik wynosi obecnie 1:3.”

Długoterminowe trendy ocieplenia i wpływ na morza

Według analiz DWD średnie temperatury w Niemczech wzrosły o 2,5 stopnia Celsjusza od rozpoczęcia kompleksowych pomiarów w 1881 roku, rosnąc dwukrotnie szybciej niż średnia światowa. Tobias Fuchs, członek zarządu DWD ds. klimatu i środowiska, stwierdził, że każda dekada od lat 60. XX wieku była cieplejsza od poprzedniej. Fale upałów również stały się dłuższe: w Hamburgu w latach 2000–2026 odnotowano pięć fal upałów trwających co najmniej 14 dni, podczas gdy w latach 1960–2000 wystąpił tylko jeden taki okres. Dodatkowo deficyty opadów przekroczyły w 2026 roku 30 procent, co doprowadziło liczne rzeki do najniższych odnotowanych poziomów wody.

Środowiska morskie wokół Niemiec również odnotowały podwyższone temperatury latem. Federalna Agencja Morska i Hydrograficzna (BSH) poinformowała, że Morze Północne osiągnęło średnią temperaturę powierzchni 15,6 stopnia Celsjusza, co czyni je piątym najcieplejszym latem od 1997 roku. Morze Bałtyckie osiągnęło średnio 17,2 stopnia Celsjusza, co stanowi siódmy najwyższy wynik w tym samym okresie. Oba akweny były o około jeden stopień Celsjusza cieplejsze od średniej wieloletniej z lat 1997–2021. Wicedyrektor Instytutu Alfreda Wegenera, Gesine Mollenhauer, zauważyła, że ciągłe ocieplenie może doprowadzić do zaniku lodu w Arktyce do połowy wieku, co zmieni ekosystemy morskie i otworzy nowe szlaki żeglugowe.

Morze Północne15,6

Morze Bałtyckie17,2

Morze Północne

15.6 °C

Morze Bałtyckie

17.2 °C

Dane z tekstu artykułu

Postulaty polityczne i różnice w podatności na zagrożenia

Konferencja poruszyła kwestię znacznych różnic w narażeniu na ekstremalne zjawiska pogodowe. W obszarach miejskich, takich jak Hamburg-Steilshoop, gdzie około 20 000 mieszkańców żyje w gęstej zabudowie z wielkiej płyty, brak cienia i betonowe konstrukcje potęgowały upał wewnątrz budynków. Federalny minister środowiska Carsten Schneider zaproponował wpisanie adaptacji do zmian klimatu i ochrony przyrody bezpośrednio do niemieckiej Ustawy Zasadniczej. Przewodniczący konferencji Frank Böttcher podkreślił, że procesy administracyjne i wydawanie pozwoleń na budowę infrastruktury ochronnej muszą przyspieszyć.

„Myślę, że to lato uświadomiło nam wszystkim: zmiany klimatu i ich konsekwencje są już faktem.”

Podczas kongresu przedstawiono również międzynarodową dynamikę ryzyka. Stowarzyszenie Bündnis Entwicklung Hilft opublikowało World Risk Report 2026, analizujący podatność na burze w 193 krajach. Podczas gdy Filipiny, Meksyk, Madagaskar i Mauritius stoją w obliczu najwyższego zagrożenia burzowego na świecie, Niemcy zajęły 167. miejsce. Autorka Katrin Radtke zauważyła, że gotowość i standardy konstrukcyjne determinują skutki katastrof na długo przed uderzeniem ekstremalnych zjawisk pogodowych.