Nurkowie ratownicy DLRG ćwiczą w mętnych wodach Neckaru, weteran opowiada o trudach misji

Ćwiczenia na rzece Neckar

Ochotnicze zespoły ratownicze z Niemieckiego Towarzystwa Ratowania Życia (DLRG) regularnie wyruszają do rzek i jezior w południowo-zachodnich Niemczech, aby odnaleźć osoby zaginione. Podczas ćwiczeń w pobliżu Ludwigsburga lokalny oddział DLRG przybył na miejsce nad Neckarem wozami ratowniczymi, aby przećwiczyć procedury poszukiwawcze. Nurkowie ubrali się w pianki neoprenowe, założyli uprzęże na klatkę piersiową przeznaczone do lin sygnalizacyjnych i zamontowali butle z powietrzem. Achim Maier, 57-letni nurek z najdłuższym stażem w powiecie Ludwigsburg, omówił szczegóły operacyjne z osobą odpowiedzialną za trzymanie jego liny sygnalizacyjnej na brzegu, zanim wszedł do rzeki. Poza standardowymi działaniami ratowniczymi, DLRG polega na tych ochotniczych jednostkach nurkowych w celu lokalizacji osób zaginionych, zarówno żywych, jak i martwych.

Nawigacja i taktyka w warunkach zerowej widoczności

Praca w Neckarze wiąże się z dużym obciążeniem psychicznym, ponieważ woda w rzece jest zimna, ciemna, a nurkowie nie są świadomi przeszkód znajdujących się bezpośrednio nad, pod lub obok nich. Poszukiwacze podwodni mierzą się z warunkami, w których widoczność kończy się na szybie maski, co zmusza ich do przeszukiwania dna rzeki za pomocą dotyku. Specjalistyczne scenariusze, takie jak nurkowanie pod lodem, zwiększają niebezpieczeństwo, ponieważ wynurzenie jest możliwe tylko przez jeden otwór wejściowy. Aby zachować orientację i zapewnić bezpieczeństwo, nurek pozostaje połączony z pomocnikiem na brzegu za pomocą liny sygnalizacyjnej, wymieniając informacje za pomocą fizycznych szarpnięć.

Mamy krystalicznie czysty obraz tylko do szyby maski, a dalej jest już mętna woda. Oznacza to, że poruszamy się po omacku we mgle.

Obciążenie psychiczne i realia wydobywania ciał

Misje poszukiwawcze często zmieniają się w operacje wydobywania ciał, ponieważ czas potrzebny na zaalarmowanie ratowników i wejście do wody ogranicza szanse na udany ratunek. Nurkowie muszą pogodzić się z faktem, że długi czas poszukiwań zazwyczaj oznacza odnalezienie zwłok, a nie uratowanie życia. Choć nurkowie próbują zbudować wewnętrzną barierę psychiczną, aby przetworzyć te spotkania, doświadczanie śmierci pozostaje trudne, a misje poszukiwawcze dotyczące zaginionych dzieci stanowią największe wyzwanie emocjonalne dla ekip ratunkowych.

Można założyć ochronną skórę, żeby to w sobie przetworzyć. Tak, ale do widoku zwłok nie da się przyzwyczaić.

Odprawa i nastawienie operacyjne

Po trudnych operacjach członkowie jednostek DLRG przeprowadzają ustrukturyzowane rozmowy, aby przepracować wydarzenia, z którymi zetknęli się podczas misji. Maier zauważył, że członkowie zespołu aktywnie ze sobą rozmawiają, wspierając się wzajemnie w jednostce. Mimo powracającej konieczności lokalizacji i wydobywania ciał w trudnych warunkach rzecznych, nurkowie z Ludwigsburga utrzymują aktywne nastawienie ratownicze za każdym razem, gdy rozlega się alarm.

Zawsze zakładamy najlepszy scenariusz, że osoba wciąż żyje. Zakładamy to, dopóki nie udowodnimy, że jest inaczej.