Malezja deportuje 1476 obywateli Mjanmy na okrętach wojennych mimo ostrzeżeń ONZ

Transfer morski w Perak

Przed świtem 29 września 2026 r. ponad 40 autokarów wycieczkowych przybyło pod silną eskortą ochrony na stadion Manjung w stanie Perak. Konwój przemieścił się następnie cztery mile na północny zachód do bazy marynarki wojennej w Lumut, gdzie zacumowały dwa okręty wojenne i statek szpitalny Mjanmy. Malezyjski personel wojskowy, funkcjonariusze policji oraz śmigłowiec nadzorujący strzegli obwodu bazy, podczas gdy około 1000 osób wchodziło na pokład jednostek. Operacja objęła początkowy kontyngent 1476 obywateli Mjanmy zidentyfikowanych przez władze w Naypyidaw, w tym 27 nieletnich, jak wynika z rejestrów rządu Malezji. Rejs morski stanowi pierwszą fazę dwustronnego planu repatriacji do 5000 zatrzymanych, przebywających obecnie w ośrodkach imigracyjnych na terenie całego kraju.

Zatrzymani w ośrodkach imigracyjnych (15 sie 2026)10 388

Łączna liczba planowanych repatriacji5000

Pierwsza grupa repatriacyjna (29 wrz 2026)1476

Nieletni w pierwszej grupie27

Zatrzymani w ośrodkach imigracyjnych (15 sie 2026)

10388 osoby

Łączna liczba planowanych repatriacji

5000 osoby

Pierwsza grupa repatriacyjna (29 wrz 2026)

1476 osoby

Nieletni w pierwszej grupie

27 osoby

Dane z tekstu artykułu

Obawy przed poborem i brak zgody

Repatriacja przebiegła mimo wyraźnych sprzeciwów Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz międzynarodowych organizacji praw człowieka. Mjanma pozostaje uwikłana w wewnętrzny konflikt zbrojny wywołany zamachem stanu w 2021 r., a niedawna przemoc obejmowała nalot w stanie Rakhine 28 września 2026 r., w którym zginęło co najmniej 50 osób. UNHCR stwierdził, że panujące w Mjanmie warunki nie pozwalają na bezpieczne i trwałe powroty, potwierdzając, że personel ONZ został wykluczony z procesu identyfikacji. Przedstawiciele społeczności ostrzegli, że deportowanym grozi bezpośrednie ryzyko przymusowego poboru do wojska. James Bawi Thang Bik, przedstawiciel społeczności uchodźców Chin w Malezji, podkreślił bezpośrednie zagrożenie dla osób ubiegających się o azyl.

„Obawiamy się, że mogą zostać zmuszeni do walki na pierwszej linii frontu. Dla wielu z nich jest to równoznaczne z wyrokiem śmierci.”

Choć Malezja utrzymuje, że proces powrotu jest całkowicie dobrowolny, krewni zatrzymanych podważają oficjalne relacje. Thida Mon powiedziała, że jej brat Maung Kyaw został skierowany do transportu wbrew swojej woli po tym, jak polecono mu podpisać dokumenty w areszcie.

„Nie zgłosił się na ochotnika do powrotu. Powiedział mi, że kazali mu podpisać papier i poinformowali, że zostanie odesłany statkiem.”

Warunki uchodźców i polityka wewnętrzna

Malezja nie jest sygnatariuszem Konwencji ONZ dotyczącej statusu uchodźców z 1951 r. i klasyfikuje wszystkich ubiegających się o azyl jako migrantów nieudokumentowanych. W ramach tych ram prawnych uchodźcy mają zakaz podejmowania formalnego zatrudnienia, korzystania z publicznej opieki zdrowotnej i edukacji państwowej, co zmusza rodziny do pracy nieformalnej w restauracjach, myjniach samochodowych i usługach kurierskich. Według stanu na 15 sierpnia 2026 r. w malezyjskich ośrodkach detencyjnych przebywało 10 388 obywateli Mjanmy. Rejestry UNHCR pokazują, że Malezja przyjmuje około 193 000 zarejestrowanych uchodźców z Mjanmy, z czego około dwie trzecie stanowią muzułmańscy Rohingya. Wzrosła wrogość polityczna wobec uchodźców, której towarzyszą internetowe kampanie dezinformacyjne przed wyborami w Malezji w 2028 r. Phil Robertson z Asia Human Rights Labour Advocates stanowczo skrytykował politykę deportacyjną.

„To skandaliczne i niedopuszczalne, by odsyłać Rohingya z powrotem do kraju, który dziesięć lat temu dopuścił się wobec nich ludobójstwa.”

Premier Anwar Ibrahim bronił deportacji, stwierdzając, że Malezja nie może przyjmować uchodźców w nieskończoność i ogłaszając plany spotkania z przywódcą Mjanmy Min Aung Hlaingiem w celu negocjacji zarządzania migracją.