Muzyka · Kapsztad, Zurych i Monachium

Abdullah Ibrahim, południowoafrykański pianista jazzowy, którego „Mannenberg” stał się hymnem antyapartheidowym, zmarł w wieku 91 lat

Pianista łączył afrykańskie tradycje z amerykańskim jazzem, by przeciwstawić się apartheidowi. Zmarł spokojnie w Niemczech w wieku 91 lat.

Tekst AI na podstawie relacji ANSA.it, SRF News, Frankfurter Allgemeine i innych wydawców. Zmieniony . Jak powstaje

Dla członkówPierwsze 30 sekund dla wszystkich. Głos syntetyczny (AI).

W skrócie

Kapsztad, Zurych, Monachium · Republika Południowej Afryki, Szwajcaria, Niemcy
Jak do tego doszło
  1. maj 1994Gra na inauguracji prezydenckiej Nelsona Mandeli
  2. 2024Światowe tournée z okazji 90. urodzin, w tym pierwszy koncert w Kapsztadzie od pięciu lat
  3. 15.06Umiera spokojnie w Niemczech w wieku 91 lat

Wczesne życie i wygnanie

Adolph Johannes Brand urodził się 9 października 1934 roku w dzielnicy Kensington w Kapsztadzie. Naukę gry na pianinie rozpoczął w wieku siedmiu lat, kształtowany przez matkę i babcię, które były pianistkami kościelnymi. W wieku 15 lat występował już zawodowo w zespołach swingowych. W 1958 roku założył Dollar Brand Trio, które przekształciło się w Jazz Epistles z trębaczem Hugh Masekelą, nagrywając w 1960 roku pierwszą płytę jazzową czarnoskórego południowoafrykańskiego zespołu. Nękanie przez apartheid zmusiło go do opuszczenia RPA w 1962 roku. Osiedliwszy się w Zurychu, grał w klubie Africana, gdzie w lutym 1963 roku usłyszał go Duke Ellington i został jego mentorem.

Nawrócenie i narodziny hymnu

W 1968 roku Brand przeszedł na islam i przyjął imię Abdullah Ibrahim. Sześć lat później nagrał trwający prawie 14 minut utwór „Mannenberg”, nazwany od kapsztadzkiego townshipu utworzonego w wyniku przymusowych wysiedleń. Melodia, łącząca gospel, folk i jazz, została przyjęta jako bojowy okrzyk oporu. Ibrahim wspominał później:

„My, młodzi ludzie, żyliśmy pod tą straszną rzeczą, która została nam narzucona – apartheidem. Wszystko nam odebrano. Ale nie mogli nam odebrać dostępu do nas samych. Graliśmy naszą muzykę i pokonywaliśmy granice, które chcieli nam narzucić.”

Abdullah Ibrahim, południowoafrykański pianista jazzowy i kompozytor

Płyta stała się nieoficjalnym hymnem narodowym ruchu antyapartheidowego. Jej zasięg wykraczał poza RPA, krążyły historie, że docierała nawet do więźniów politycznych na Robben Island.

Inauguracja Mandeli i globalne uznanie

W 1994 roku Ibrahim grał na inauguracji Nelsona Mandeli jako pierwszego czarnoskórego prezydenta RPA i założył szkołę jazzową w Kapsztadzie. W ciągu kariery trwającej ponad siedem dekad nagrał ponad 70 albumów i zdobył liczne wyróżnienia, w tym nagrodę National Endowment for the Arts Jazz Masters w 2019 roku. Swoje 90. urodziny świętował w 2024 roku światowym tournée, które po raz pierwszy od pięciu lat przywiodło go z powrotem do Kapsztadu.

Ostatnie lata w Niemczech

Żyjąc na wygnaniu przez dziesięciolecia, ostatnio w regionie Chiemgau w Niemczech, niedaleko Monachium, Ibrahim zmarł spokojnie 15 czerwca 2026 roku w wieku 91 lat, otoczony rodziną po krótkiej chorobie. Jego partnerka Marina Umari powiedziała:

„Abdullah zmarł spokojnie z RPA i jej mieszkańcami w sercu. Jego miłość do kraju nigdy nie osłabła, niezależnie od tego, w której części świata się znajdował.”

dr Marina Umari

Prezydent RPA Cyril Ramaphosa oddał hołd „działaczowi kulturalnemu, który walczył z apartheidem” i wzbogacał życie swoim muzycznym geniuszem oraz zaangażowaniem na rzecz lepszego świata.

Zapytaj o ten tekst

Źródła i kontekst

Pollar jest bezpłatny i bez reklam w tekście. Utrzymują go członkowie.

Wesprzyj Pollar