Kevin Keegan, dwukrotny zdobywca Złotej Piłki i były kapitan reprezentacji Anglii, zmarł w wieku 75 lat

Ogłoszenie śmierci

Kevin Keegan, były kapitan i selekcjoner reprezentacji Anglii, dwukrotny zdobywca Złotej Piłki, zmarł 20 lipca 2026 roku w wieku 75 lat. W opublikowanym tego popołudnia oświadczeniu rodzina poinformowała, że zmagał się z chorobą nowotworową, a w ostatnich chwilach towarzyszyła mu żona Jean oraz córki. Kilka tygodni wcześniej Keegan ujawnił, że cierpi na nowotwór w czwartym stadium. Jego śmierć wywołała falę wspomnień w całym świecie futbolu. Pod stadionem St James' Park składano kwiaty, a kibice gromadzili się, by uczcić pamięć człowieka, który zdefiniował epoki w Liverpoolu, Hamburgu i Newcastle.

Kariera zawodnicza: od Scunthorpe do światowej sławy

Keegan rozpoczął karierę zawodową w Scunthorpe United, gdzie w latach 1968–1971 rozegrał ponad 100 spotkań. Bill Shankly sprowadził go do Liverpoolu za 33 000 funtów. Przez sześć sezonów strzelił 68 goli w 230 meczach, zdobywając trzy tytuły mistrzowskie oraz Puchar Europy w 1977 roku. Następnie przeszedł do Hamburger SV za rekordową wówczas kwotę 500 000 funtów. W Niemczech został pierwszym brytyjskim piłkarzem, który dwukrotnie zdobył Złotą Piłkę (w 1978 i 1979 roku). Jego charakterystyczna fryzura typu „trwała” i pełen zaangażowania styl gry uczyniły go ikoną popkultury. Wspominając swoją pozycję, Keegan powiedział kiedyś o kibicach na Anfield:

Kiedy zaczynali śpiewać moje nazwisko... kim ja jestem? Mam metr siedemdziesiąt wzrostu i buty na kubańskim obcasie. Ale (dzięki nim) czułem się jakbym miał dwa metry.

Sukcesy trenerskie i słynny wybuch emocji

Keegan wrócił do Newcastle United jako menedżer w 1992 roku, ratując klub przed spadkiem do trzeciej ligi i wprowadzając go z powrotem do elity. W sezonie 1995–1996 Newcastle prowadziło w Premier League z przewagą 12 punktów, zanim zostało wyprzedzone przez Manchester United Alexa Fergusona. Ten upadek doprowadził do jednego z najczęściej powtarzanych wybuchów emocji w angielskim futbolu.

Chciałbym, żebyśmy ich pokonali. Bardzo bym chciał.

W 1996 roku sprowadził Alana Shearera za rekordowe 15 mln funtów, a w 1997 roku odszedł z klubu, mówiąc kibicom, że osiągnął z nim wszystko, co było możliwe. Krótki, drugi epizod w 2008 roku trwał osiem miesięcy. Jego kadencja jako selekcjonera Anglii, rozpoczęta w 1999 roku, zakończyła się po porażce 0:1 z Niemcami w ostatnim meczu międzynarodowym na starym Wembley. Keegan złożył rezygnację w kabinie toalety, mówiąc pełniącemu obowiązki dyrektora generalnego FA, Davidowi Daviesowi, że nie potrafi zmotywować zawodników.

Hołd ze świata futbolu

Alan Shearer, który dorastał, podziwiając Keegana, a później grał pod jego wodzą, napisał w mediach społecznościowych: „Mój bohater. Mój menedżer. Mój przyjaciel. Śpij spokojnie, Szefie”. Obecny menedżer Newcastle, Eddie Howe, nazwał Keegana inspiracją i przyjacielem, który „rozumiał lepiej niż większość przywilej i odpowiedzialność prowadzenia Newcastle United”. Selekcjoner Anglii, Thomas Tuchel, przyznał, że Keegan był pierwszą angielską supergwiazdą, którą oglądał jako dziecko. Rodzina Terry'ego McDermotta wydała oświadczenie, w którym nazwała go „przyjacielem na całe życie, którego ciepło, lojalność, humor i pasja do futbolu dotknęły tak wielu ludzi”. Emocjonalny hołd złożył również były napastnik Newcastle, Faustino Asprilla, którego Keegan sprowadził do angielskiej piłki w 1996 roku.

Życie prywatne i dziedzictwo

Keegan był synem górnika, Joe Keegana, i wnukiem Franka Keegana, bohatera katastrofy w kopalni West Stanley w 1909 roku. Często mówił o swoim robotniczym pochodzeniu i więzi z Newcastle, wyznając, że jego pierwszy podpis pod kontraktem z klubem w 1982 roku „był jak powrót do domu”. Po zakończeniu kariery w 1984 roku przeprowadził się z rodziną do Marbelli i przez prawie dekadę grał w golfa, zanim zajął się pracą trenerską. Ghostwriter Daniel Taylor, który pomagał Keeganowi w napisaniu autobiografii w 2018 roku, wspominał, jak były piłkarz wręczył mu jedno ze swoich trofeów Złotej Piłki. Nagroda była odbarwiona, grzechotała i została wyceniona na 10 funtów.

Wątpię, żeby Cristiano używał jej jako stopera do drzwi.

Śmierć Keegana zamyka karierę, która prowadziła od syna górnika do dwukrotnego najlepszego piłkarza świata, pozostawiając trwały ślad w trzech najbardziej pasjonujących się futbolem miastach Europy.