Były premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer rezygnuje z mandatu poselskiego w okręgu Holborn and St Pancras

Odejście z Westminster

Były premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer ogłosił we wtorek, że rezygnuje z mandatu posła z okręgu Holborn and St Pancras, kończąc jedenaście lat reprezentowania tego północnolondyńskiego okręgu. 63-letni Starmer przekazał w wiadomości na platformie X oraz w wywiadzie dla lokalnego Camden New Journal, że koniec parlamentarnej przerwy wakacyjnej to właściwy moment na ustąpienie. W swoim oświadczeniu pożegnalnym Starmer podkreślił dumę z reprezentowania obszaru, który wraz z żoną Victorią i dziećmi nazywa domem. Decyzja ta stanowi zmianę stanowiska wyrażonego w rozmowie z BBC w lipcu 2026 r., kiedy zapowiadał utrzymanie mandatu do czasu kolejnych wyborów powszechnych. Ogłoszenie nastąpiło w dniu powrotu ustawodawców do Westminster, na kilka godzin przed pierwszym wystąpieniem parlamentarnym jego następcy, premiera Andy'ego Burnhama.

Podczas lata miałem czas na refleksję i przemyślenia dotyczące mojej przyszłości. Uznałem, że to właściwy moment, aby ustąpić ze stanowiska posła z okręgu Holborn and St Pancras i przekazać pałeczkę następcy.

Premierostwo i zmiana przywództwa

Przed wejściem do polityki Starmer przez dwadzieścia lat pracował jako prawnik specjalizujący się w prawach człowieka i swobodach obywatelskich, a w latach 2008–2013 pełnił funkcję dyrektora prokuratury (Director of Public Prosecutions). W 2015 r. uzyskał mandat poselski, a w kwietniu 2020 r. przejął przywództwo w Partii Pracy po porażce w wyborach powszechnych w 2019 r., która była najgorszym wynikiem ugrupowania od 1935 r. Starmer doprowadził laburzystów do władzy w lipcu 2024 r. z wyraźną większością parlamentarną, mimo uzyskania około jednej trzeciej głosów w skali kraju. Jego administracja napotkała jednak rosnące trudności, w tym wycofywanie się z obietnic, krytykę komunikacji oraz porażki w wyborach lokalnych i regionalnych w Anglii, Szkocji i Walii w maju 2026 r. Napięcia wewnątrzpartyjne zaostrzyły się w związku z powiązaniami dyplomaty Petera Mandelsona z Jeffreyem Epsteinem po mianowaniu Mandelsona ambasadorem w Waszyngtonie, czemu publicznie sprzeciwiali się członkowie gabinetu, w tym minister obrony John Healey.

Starmer ogłosił rezygnację z funkcji premiera w czerwcu 2026 r. i oficjalnie opuścił urząd 20 lipca. Burnham, były burmistrz Greater Manchester, który powrócił do Izby Gmin w wyborach uzupełniających w Makerfield, przejął przywództwo w partii i funkcję premiera bez wewnętrznych wyborów, stając się siódmym szefem rządu w ciągu dekady. Burnham rozpoczął urzędowanie od wprowadzenia dziesięcioletniego planu skupionego na ograniczeniu cen biletów autobusowych i walce z bezdomnością.

Przyszłe plany i wybory uzupełniające

Po odejściu z krajowej polityki pierwszej linii Starmer nakreślił plany przekierowania kariery na politykę międzynarodową i rzecznictwo publiczne. Stwierdził, że jego praca skupi się na sprawach międzynarodowych, obronności, bezpieczeństwie, handlu i technologii, przy jednoczesnym kontynuowaniu działań na rzecz zwalczania przemocy wobec kobiet i dziewcząt. Starmer potwierdził również pełne poparcie dla rządu Burnhama i obiecał wsparcie dla kandydata Partii Pracy w nadchodzących wyborach lokalnych.

Skupię się teraz na innych sprawach, a będą to sprawy międzynarodowe, w tym obronność, bezpieczeństwo, handel i technologia w szybko zmieniającym się świecie.

Rezygnacja Starmera uruchamia procedurę wyborów uzupełniających w okręgu Holborn and St Pancras, który Partia Pracy wygrywała w każdych wyborach powszechnych od momentu jego utworzenia w 1983 r. W wyborach powszechnych w 2024 r. Starmer utrzymał mandat, ale jego przewaga spadła o około 17 punktów procentowych w porównaniu z 2019 r., tracąc głosy na rzecz Partii Zielonych i niezależnego kandydata Andrew Feinsteina. Po ogłoszeniu decyzji lider Partii Zielonych Zack Polanski, zasiadający w Zgromadzeniu Londyńskim, stał się potencjalnym kandydatem na wakujące miejsce, a rzecznik partii potwierdził jego zainteresowanie reprezentowaniem Londynu w parlamencie.