Kanada i Alberta ogłaszają nowy rurociąg naftowy na Pacyfik, by zdywersyfikować eksport poza USA

Ogłoszenie

2 lipca 2026 roku premier Mark Carney i premier Alberty Danielle Smith wspólnie ogłosili plany budowy nowego rurociągu naftowego do wybrzeża Pacyfiku. Projekt, nazwany rurociągiem naftowym Zachodniego Wybrzeża, miałby transportować 1 milion baryłek dziennie z piasków roponośnych Alberty do głębokowodnego portu w południowej Kolumbii Brytyjskiej. Budowa mogłaby rozpocząć się już we wrześniu 2027 roku, pod warunkiem przyspieszenia procedur regulacyjnych.

Uzgodniliśmy, że nadszedł czas na działanie.

Trasa i własność

Rurociąg będzie przebiegał istniejącym korytarzem Trans Mountain od Bruderheim, na północny wschód od Edmonton, do rejonu Vancouver. Federalna spółka Trans Mountain Corp zbuduje go we współpracy z kalgaryjskim Pembina Pipeline Corp. Ottawa i Alberta będą większościowymi właścicielami, podczas gdy Pembina posiada 10% udziałów z opcją zwiększenia do 20% po rozpoczęciu działalności. Społeczności tubylcze również otrzymają znaczący udział we własności, powiedział Carney. Rząd Alberty szacuje koszty budowy na 35,2–43,7 miliarda dolarów kanadyjskich (24,8–30,8 miliarda euro), zakładając ostateczną decyzję inwestycyjną w ciągu trzech lat. Nowy rurociąg jest kontynuacją kontrowersyjnej rozbudowy systemu Trans Mountain, który Ottawa kupiła za 4,5 miliarda dolarów kanadyjskich w 2018 roku i ukończyła w 2024 roku przy ostatecznym koszcie 34 miliardów dolarów kanadyjskich.

Koszty środowiskowe i polityczne

Carney uzyskał zobowiązanie od premiera Kolumbii Brytyjskiej Davida Eby'ego do utrzymania federalnego zakazu ruchu tankowców wzdłuż północnego wybrzeża prowincji, wykluczając trasę północno-zachodnią, którą Smith wcześniej preferowała. Premier zobowiązał się również do rekompensaty dla Kolumbii Brytyjskiej za ryzyko środowiskowe w przypadku realizacji południowego rurociągu. Jako warunek wsparcia federalnego, Carney ogłosił, że główne firmy wydobywające piaski roponośne zgodziły się kontynuować projekt wychwytywania dwutlenku węgla Pathways, mający na celu redukcję emisji z tego sektora.

Gwarantuje to utrzymanie zakazu ruchu tankowców na północy oraz, jeśli rurociąg powstanie, sprawiedliwą rekompensatę dla mieszkańców Kolumbii Brytyjskiej za ryzyko środowiskowe.

Stawki ekonomiczne

Kanada, czwarty co do wielkości producent ropy na świecie, obecnie polega prawie wyłącznie na rynku amerykańskim w eksporcie swojego surowca. Nowy rurociąg ma na celu otwarcie dostępu do szybko rozwijających się gospodarek azjatyckich, takich jak Chiny i Indie, zmniejszenie dyskonta cenowego kanadyjskiej ropy i ochronę gospodarki przed amerykańskim protekcjonizmem. Dążenie do eksportu do Azji odzwierciedla również popyt ze strony importerów poszukujących alternatyw dla ropy bliskowschodniej po konflikcie w Iranie. Carney postawił sobie za cel podwojenie eksportu poza USA w ciągu dekady. Rząd Alberty prognozuje, że rurociąg mógłby zwiększyć realny PKB Kanady o ponad 0,6% rocznie do lat 40. XXI wieku. Smith powiedziała, że chce podwoić produkcję ropy w Albercie do 8 milionów baryłek dziennie w ciągu najbliższych 10–15 lat.

Świat prosi Kanadę, aby wkroczyła i zapewniła stabilne, demokratyczne i niezawodne dostawy energii, których poszukują kraje na całym świecie.

Separatyzm Alberty i jedność narodowa

Ogłoszenie budowy rurociągu następuje w momencie, gdy Alberta przygotowuje się do jesiennego głosowania społecznego w sprawie przeprowadzenia referendum w sprawie opuszczenia Kanady. Smith od dawna argumentuje, że federalna polityka za czasów byłego premiera Justina Trudeau utrudniała rozwój przemysłu energetycznego prowincji i podsycała nastroje separatystyczne. Poparcie Carneya dla rurociągu postrzegane jest jako próba rozwiązania tych problemów przy jednoczesnym zachowaniu zabezpieczeń środowiskowych. Projekt obejmuje również plany przyspieszenia nowych projektów LNG, z celem potrojenia produkcji LNG w ciągu najbliższej dekady.