Ludność Hiszpanii osiągnie 53,8 mln w 2041 r. wyłącznie dzięki imigracji, prognozuje INE, a gospodarstwa jednoosobowe wyprzedzą pary

Wzrost liczby ludności w całości zależy od przyjazdów z zagranicy

Krajowy Instytut Statystyczny (INE) opublikował w środę prognozy ludności na lata 2026–2041, według których Hiszpania zyska 4 251 150 mieszkańców w ciągu 15 lat, osiągając 53 841 249. Cały wzrost wynika z migracji międzynarodowej. Liczba urodzeń będzie pozostawać poniżej liczby zgonów każdego roku do 2040 r., co da stale ujemne saldo naturalne.

Wzrost liczby ludności byłby spowodowany wyłącznie migracją międzynarodową.

Oczekuje się, że migracja netto wyniesie 626 000 w 2026 r. (podobnie jak 626 268 odnotowane w 2024 r.), a następnie będzie spadać, ale pozostanie dodatnia. Łącznie migracja doda 6,3 mln osób do 2040 r. i 15,5 mln do 2075 r. Odsetek mieszkańców urodzonych w Hiszpanii ma spaść z 79,8% do 59,6% w ciągu najbliższych 50 lat.

Rozbieżności regionalne: północny zachód się kurczy, wschód przeżywa boom

Nie każdy region korzysta w równym stopniu. Cztery regiony stracą ludność: Estremadura (−4,5%, spadek o 47 868), Asturia (−1,6%, 16 528 mniej), Kastylia i León (−1,0%, 23 046 mniej) oraz Galicja (−0,5%). Ceuta również traci 2%. W obrębie Kastylii i Leónu straty koncentrują się w Leónie (prawie 21 000 mieszkańców mniej), Zamorze, Salamance i Palencii, podczas gdy Segowia i Burgos zyskują ludność. Natomiast najsilniejszy wzrost prognozowany jest dla łuku śródziemnomorskiego: Walencja +16,4%, Baleary +16,2%, Madryt +14,4%, Katalonia +12,2% i Murcja +12,2%. Te pięć regionów będzie łącznie stanowić połowę ludności kraju.

W niektórych dużych regionach motorem demograficznym są prawie wyłącznie czynniki zewnętrzne. W Kastylii i Leónie populacja urodzona w kraju ma się skurczyć o 9,7%, podczas gdy społeczność urodzona za granicą wzrośnie o 58,7% do 494 798, łagodząc, ale nie odwracając ogólnego spadku.

Zmiana struktury gospodarstw domowych: mieszkanie samotnie staje się normą

Równoległa prognoza gospodarstw domowych wskazuje na historyczną zmianę. Do 2041 r. gospodarstwa jednoosobowe osiągną 6,7 mln, czyli 30,6% wszystkich gospodarstw, wyprzedzając gospodarstwa dwuosobowe (30,5%). Odsetek osób mieszkających samotnie wzrośnie z 11,3% do 12,5% całej populacji. Najwyższy odsetek gospodarstw jednoosobowych będzie mieć Kastylia i León (39,2% w 2041 r.), a następnie Asturia (37,7%) i Kraj Basków (36,7%); najniższy pozostanie na Balearach – 25,9%.

Średnia wielkość gospodarstwa domowego kontynuuje wieloletni spadek, zmniejszając się z 2,49 w 2026 do 2,43 w 2041 r. Udział większych gospodarstw maleje: te z trzema osobami spadają z 19,8% do 18,5%, a te z czterema lub więcej z 22,7% do 20,4%. Udział osób starszych również gwałtownie wzrośnie; odsetek osób powyżej 65. roku życia osiągnie szczyt na poziomie 30,9% w 2076 r., a liczba stulatków wzrośnie trzynastokrotnie do 259 810.

Po 2041 r.: szczyt i powolny spadek

INE przedstawia również dłuższą perspektywę. Ludność Hiszpanii osiągnęłaby szczyt na poziomie 54,6 mln około 2051 r., by następnie spaść do 53 mln w 2076 r. Nawet niewielki wzrost liczby urodzeń w późniejszym okresie stulecia, gdy większe kohorty urodzone za granicą osiągną wiek rozrodczy, nie ma odwrócić tego trendu.

To trwałe uzależnienie od migracji, w połączeniu z wyludnianiem się prowincji wiejskich i północno‑zachodnich, będzie wyznaczać demograficzny profil kraju na dziesięciolecia.