„Mother Mary” zmienia Anne Hathaway w nawiedzoną ikonę popu, czerpiąc z estetyki Taylor Swift i Rosalíi

Gwiazda popu na rozdrożu

David Lowery stworzył „Mother Mary” w wieku 40 lat jako medytację nad kryzysem twórczym wieku średniego, przeniesioną na grunt globalnej ikony popu. Anne Hathaway wciela się w tytułową postać, piosenkarkę wracającą do zdrowia po poważnym wypadku podczas ostatniej trasy koncertowej. Na kilka dni przed kluczowym powrotem na scenę żadna z jej kreacji nie wydaje się odpowiednia. Artystka przybywa bez zapowiedzi na odległą farmę-studio Sam (Michaela Coel), projektantki, która niegdyś zbudowała jej wizerunek, a z którą rozstała się w atmosferze goryczy. Zlecenie stworzenia jednej, transformującej sukni otwiera rany, które wkrótce przybierają fizyczną postać ducha z czerwonego materiału.

„Relacja twórcza jest tak intymna jak każde małżeństwo. Jest równie pełna pasji co wielka historia miłosna i równie pełna napięć oraz konfliktów.”

Budowanie wiarygodnego idola

Lowery nie chciał parodii. Zatrudnił Jacka Antonoffa, Charli XCX i FKA Twigs do napisania piosenek, a Hathaway spędziła pięć miesięcy na obozie treningowym, aby poruszać się i śpiewać jak osoba zdolna zawładnąć stadionem. Reżyser wyznał w rozmowie z El Periódico, że chciał, aby obecność Hathaway była „jak najbardziej ikoniczna” i zdolna wywołać rodzaj quasi-religijnego oddania, jakie kojarzy z koncertami Taylor Swift dla 100 000 osób. Iris van Herpen zaprojektowała finałową suknię, rzeźbiarskie dzieło, które musiało sprawdzić się zarówno na scenie, jak i jako narracyjne katharsis.

„Chciałem, aby jej obecność w tych sekwencjach była jak najbardziej ikoniczna. Chciałem, aby emanowała energią zdolną wywołać u publiczności skrajną fascynację, rodzaj religijnego doświadczenia, jakie przeżywa 100 000 osób uczestniczących w koncercie Taylor Swift.”

Swift, Beyoncé, Rosalía i katolicka wyobraźnia

Lowery otwarcie przyznaje, że postać czerpie z Taylor Swift, szczególnie z barokowej oprawy trasy Reputation z 2018 roku. Wymienia również Beyoncé, Lady Gagę i Madonnę, a wielu hiszpańskich krytyków zauważa, że ikonografia Hathaway (gorsety, aureole, pozy konfesjonalne) nawiązuje do katolickiej estetyki Rosalíi z ery Motomami. Lowery powiedział eldiario.es, że napisał „Mother Mary” jako wersję samego siebie: „chciałem, żeby Mother Mary była jak ja, gdybym był teraz gwiazdą popu”. Wychowany w wierze katolickiej, z rodzicami, którzy gardzili Madonną, dorastał z przekonaniem, że pop może być równie święty i ekstatyczny jak religia.

„Kiedy zacząłem pisać ten film, miałem prawie 40 lat, a dziś mam 45. Chciałem zastanowić się nad własnym procesem twórczym i przeniosłem wszystkie te mechanizmy na gwiazdę popu.”

Duchy w jednym pokoju

Niemal cały film rozgrywa się wewnątrz farmy-studia Sam, teatralnej przestrzeni z ciemnego drewna, z której wspomnienia otwierają zapadnie prowadzące na stadiony i do pokoi hotelowych. Recenzenci dostrzegają bezpośrednie nawiązanie do filmu Lowery'ego „A Ghost Story” (2017), gdzie prześcieradło z wyciętymi otworami na oczy niosło ogromny ciężar żałoby; tutaj widmem jest karmazynowy jedwab, materializujący rany po zerwanej współpracy twórczej. W obsadzie znaleźli się również Hunter Schafer, Alba Baptista i Isaura Barbé-Brown, a FKA Twigs wystąpiła w niewielkiej roli aktorskiej.

Odbiór krytyków: odważny, polaryzujący, momentami ckliwy

Hiszpańskie media są podzielone. El Confidencial nazywa film „jednym z najbardziej wyjątkowych w roku” i chwali magnetyczną grę Michaeli Coel, zauważając jednocześnie, że scenariusz bywa redundantny. EL PAÍS jest bardziej surowy, twierdząc, że metafory żałoby i traumy u Lowery'ego wydają się „zbyt pretensjonalne i powierzchowne”, a film nigdy nie osiąga mroku „Vox Lux” Brady'ego Corbeta czy „Quién te cantará” Carlosa Vermuta. RTVE docenia ryzykowną propozycję formalną, ale największą siłę filmu widzi w dwójce głównych aktorów. Film wchodzi do hiszpańskich kin na fali popularności Hathaway po „Diabeł ubiera się u Prady 2” i „La Odisea”, a w 2026 roku czekają nas jeszcze premiery „Verity” oraz „The End of Oak Street”.

Od trzech nazwisk do jednego

Lowery wyznał La Vanguardia, że jego lista kandydatów do głównej roli zawierała trzy nazwiska, ale „było tylko jedno nazwisko i była nim Anne Hathaway”. Ten sam raport odnotowuje, że produkcja wymagała od ekipy przestudiowania dokumentu o Taylor Swift „Miss Americana”, a Hathaway pracowała nad oryginalnymi piosenkami tak długo, aż poczuła, że są jej własnymi. Dla reżysera suknia i sam film stały się jednym obiektem: reprezentacją katharsis, które muszą przejść obie bohaterki.