Paolo Fresco, prezes Fiata, który doprowadził do sojuszu z GM, zmarł w wieku 93 lat

Paolo Fresco, były prezes Fiata, który wynegocjował przełomowy sojusz z General Motors, zmarł 12 lipca w wieku 93 lat (raport La Stampy błędnie podawał, że miał 83 lata). Fresco był czołową postacią włoskiego przemysłu, pełniąc funkcję wiceprezesa General Electric, zanim został powołany przez Gianniego Agnelliego do kierowania Fiatem w kluczowym okresie globalizacji.

Z Genui na szczyt GE

Urodzony w Mediolanie, wychowany w Genui, Fresco ukończył prawo na Uniwersytecie w Genui. Uczęszczał do Liceo Classico Andrea Doria, gdzie jego kolegami z klasy byli bliźniacy Villaggio oraz krąg, do którego należeli młodzi Fabrizio De André i Gino Paoli. Fresco rozpoczął karierę w kancelarii Lefebvre D'Ovidio, a następnie w wieku 28 lat dołączył do Cge, później przenosząc się do amerykańskiej spółki-matki. Przez trzy dekady piął się po szczeblach kariery w General Electric, zostając wiceprezesem w 1991 roku i zaufaną prawą ręką CEO Jacka Welcha. Jego sztandarową transakcją było przejęcie Nuovo Pignone we Florencji, które prosperowało pod rządami GE.

Sterowanie Fiatem i pakt z GM

W czerwcu 1998 roku, w wieku 65 lat, Fresco został mianowany prezesem Fiata przez Gianniego Agnelliego. Znany w Turynie jako „l’Americano”, od razu zaczął nadawać grupie prawdziwie globalny charakter. Decydujący moment nastąpił w 2000 roku, gdy osobiście wynegocjował sojusz z General Motors, który dał GM udział w Fiat Auto i opcję zakupu reszty. Pakt ten przyniósł później włoskiej grupie wielomiliardowy zastrzyk gotówki, gdy partnerstwo zostało rozwiązane. Fresco ustąpił ze stanowiska prezesa Fiata w lutym 2003 roku.

Credo globalisty

Fresco był bezkompromisowym zwolennikiem globalizacji. „Fa male solo a chi non vi partecipa” – mawiał, powtarzając słynne powiedzenie Andreottiego, nalegając jednocześnie na „controlli efficaci contro gli abusi” (skuteczne kontrole nadużyć). Był bliskim przyjacielem Mario Draghiego, przyjaźń sięgająca górskich wędrówek w młodości. W późniejszych latach chwalił utworzenie Stellantis jako „operację znacznie lepszą dla Fiata”.

Pożegnanie Elkanna

John Elkann, prezes Stellantis i członek rodziny Agnelli, złożył serdeczny hołd: „Ci ha lasciato un grande italiano, un uomo intelligente e sensibile, e per me soprattutto un amico, oltre che mentore generoso, per il sostegno che mi diede agli inizi della mia carriera.”

Odszedł wielki Włoch, inteligentny i wrażliwy człowiek, a dla mnie przede wszystkim przyjaciel, a także hojny mentor, za wsparcie, jakiego udzielił mi na początku mojej kariery.

Elkann dodał, że Fresco był „sempre leale alla mia famiglia” (zawsze lojalny wobec mojej rodziny) i że jego pięć lat prezesury dało Fiatowi globalne perspektywy, kładąc podwaliny pod odrodzenie z lat 2000. Zakończył: „Oggi che ha raggiunto l’amata moglie Marlene, lo ricordo con affetto, stima e profonda gratitudine.”

Filantropia i lata późniejsze

Po śmierci żony Marlene na chorobę Parkinsona w 2015 roku Fresco poświęcił większość swojego majątku na badania nad tą chorobą za pośrednictwem fundacji noszącej ich oboje imiona. Często cytował swoje przekonanie, że „la molla positiva del mondo è l’amore” (pozytywną sprężyną świata jest miłość) i opisywał siebie jako optymistę do końca. Jego dorobek, obejmujący prawo, amerykańską potęgę korporacyjną i przekształcenie jednej z najbardziej znanych włoskich dynastii przemysłowych, pozostawił niezatarty ślad na dwóch kontynentach.