Elisa Ramírez, aktorka znana z programu Estudio 1, zmarła w Walencji w wieku 82 lat

Śmierć i pożegnanie

Elisa Ramírez zmarła we wtorek, 10 listopada 2026 r., w wieku 82 lat w Walencji, jak poinformowały źródła zbliżone do rodziny. Urodzona 2 grudnia 1943 r. w Alzirze aktorka zostanie pożegnana w swoim rodzinnym mieście. Jej kariera opierała się na konsekwentnej pracy w teatrze, telewizji i kinie, a nie na krótkotrwałym zainteresowaniu mediów. Wspomnienia o jej pracy artystycznej opisują aktorkę swobodnie poruszającą się w komedii, dramacie, tragedii i teatrze klasycznym, której obecność na scenie wynikała w równym stopniu z warsztatu, co z aparycji. Jest zapamiętana jako jedna z najbardziej stałych i rozpoznawalnych artystek drugiej połowy XX wieku.

Od sceny do Estudio 1

Ramírez zaczynała na deskach teatru, zanim stała się stałą bywalczynią pasm dramatycznych Televisión Española w latach 60. i 70. Jej największą wizytówką był program Estudio 1, cykl RTVE, który wprowadził sztuki teatralne do milionów domów. Występowała w głównych rolach w adaptacjach takich jak „La dama boba” Lope de Vegi, „Carlota”, „La vida en un hilo”, „El cianuro, ¿solo o con leche?” oraz „Un marido ideal”. Pojawiała się także w adaptacjach narracyjnych, takich jak „Dos mujeres” i „El fantasma de Canterville”. Ramírez należała do pokolenia artystów, którzy uczynili z Estudio 1 szkołę aktorstwa.

Role telewizyjne i filmowe

Widzowie najczęściej pamiętają ją jako hrabinę z „Curro Jiménez”, jednego z największych hitów hiszpańskiej telewizji. Zagrała również Milady w telewizyjnej adaptacji „Trzech muszkieterów” z 1970 r. u boku Sancho Gracii, a później pojawiła się w „Tristeza de amor” na początku lat 80. W kinie do jej najbardziej znanych tytułów z przełomu lat 60. i 70. należą wersja „La Revoltosa” z 1968 r. w reżyserii Juana de Orduñy, „La Celestina” (1968) w reżyserii Césara Fernándeza Ardavína oraz komedia „El hombre que se quiso matar” (1970) w reżyserii Rafaela Gila. W produkcjach tych dzieliła ekran z czołowymi postaciami hiszpańskiego kina tamtego okresu.

Uznanie i życie prywatne

W 2005 r. La Mostra de Valencia przyznała jej nagrodę Palma de Oro za całokształt kariery. W 1961 r. poślubiła Diego Serrano, reżysera i producenta z Orihueli. Jej praca w teatrze trwała około dwóch dekad, a ona sama założyła własną firmę, by wystawiać tytuły z repertuaru światowego i hiszpańskiego. Wśród produkcji teatralnych wymienianych w źródłach znajdują się „Miles de payasos” (1965), wystawiona u boku Francisco Rabala, „Don Juan Tenorio” (1971), „La Malquerida” (1974), „A media luz los tres” (1992), „El chalet de madame Renard” (1993) oraz „La esposa constante” (1998). Poniższa oś czasu przedstawia główne daty jej kariery.