Film „Ruega por nosotras” Daniela Monzóna przypomina o działającym w czasach frankizmu Patronato de Protección a la Mujer

Film o zapomnianej instytucji

„Ruega por nosotras” śledzi losy Any, 19-latki z zamożnej barcelońskiej rodziny, która po nocnym wyjściu trafia do poprawczaka Patronato w Madrycie. Akcja filmu osadzona jest w 1974 roku, na rok przed śmiercią Franco, i obejmuje około pięciu lat. W rolę Any wciela się Zoe Bonafonte, a Manuela Calle gra Sole, młodą kobietę z uboższego środowiska, która zerwała więzi z rodziną. Scenariusz, napisany wspólnie przez Daniela Monzóna i Jorge Guerricaechevarríę, opiera się na książce pod tym samym tytułem autorstwa Consuelo Garcíi del Cid Guerry, byłej pensjonariuszki tej instytucji.

Instytucja i jej dziedzictwo

Patronato de Protección a la Mujer było instytucją z czasów frankizmu podlegającą Ministerstwu Sprawiedliwości, której celem była „resocjalizacja” młodych kobiet uznanych za „upadłe lub zagrożone upadkiem”. Recenzenci zauważają, że w ośrodkach prowadzonych przez zakony przebywały dziesiątki tysięcy dziewcząt, które doświadczały tam surowych kar fizycznych i przemocy psychicznej. Instytucja działała również po śmierci Franco i została zamknięta dopiero w 1985 roku, co film wyraźnie podkreśla. Monzón twierdzi, że historia oparta jest na świadectwach byłych pensjonariuszek.

„To rzeczywistość, o której trzeba wiedzieć.”

Odbiór krytyków

Recenzje różnią się w ocenie podejścia twórców. „El Mundo” przyznało filmowi trzy gwiazdki, nazywając go precyzyjną i klaustrofobiczną rekonstrukcją represyjnej machiny reżimu. „El Confidencial” i „La Vanguardia” zwróciły uwagę na konwencje kina więziennego, podczas gdy krytyk „ABC” Oti Rodríguez Marchante przyznał dwie gwiazdki, argumentując, że film opiera się na znanych schematach, takich jak dobre dziewczęta, okrutne zakonnice i chłodna rodzina. „EL PAÍS” napisał, że film łagodzi niektóre z najsurowszych realiów przedstawianych sytuacji.

Kontekst premiery

Film miał premierę poza konkursem na festiwalu w San Sebastián. Ofiary Patronato domagają się sprawiedliwości, prawdy i zadośćuczynienia od państwa hiszpańskiego oraz Kościoła katolickiego. W marcu 53 byłe pensjonariuszki otrzymały oficjalne uznanie, a system jest obecnie badany pod kątem łamania praw człowieka. Recenzenci podkreślają, że przed tą premierą Patronato poświęcano niewiele uwagi w hiszpańskim kinie.

El Mundo3

ABC2

El Mundo

3 gwiazdki

ABC

2 gwiazdki

Dane z tekstu artykułu