Diabelski Stół w Niemczech: 14-metrowa skała piaskowcowa, która inspiruje legendy i przyciąga turystów do Lasu Palatynackiego
14-metrowy blok piaskowca balansujący na wąskiej podstawie w Lesie Palatynackim przyciąga tłumy i inspiruje opowieści o głodnym diable, który kiedyś tam jadł lunch.
Geologiczny cud
Formacja skalna w południowej Nadrenii-Palatynacie, znana jako Teufelstisch (Diabelski Stół), wznosi się na 14 metrów ponad zalesionymi wzgórzami w pobliżu Hinterweidenthal. Ogromna płyta piaskowca bunterskiego spoczywa na znacznie cieńszym cokole, tworząc sylwetkę gigantycznego stołu. Geolodzy przypisują ten kształt milionom lat erozji wietrznej i wodnej, która usunęła bardziej miękki piaskowiec, podczas gdy twardsza pokrywa przetrwała. Pomimo delikatnego wyglądu, struktura stoi od pokoleń, przyciągając turystów z całych Niemiec.
Legenda o przerwie na lunch
Lokalny folklor oferuje bardziej barwne wyjaśnienie. Jedna z wersji, opowiadana z przymrużeniem oka przez autora kryminałów Uwe Ittensohna, mówi, że diabeł wędrował po okolicy głodny i nie znajdując odpowiedniego miejsca, ułożył dwa głazy, tworząc stół, zjadł i zniknął. Późniejszy prześmiewczy mieszkaniec, który oznajmił, że zje z diabłem, został usłyszany krzyczącego w nocy.
Mężczyzny nigdy więcej nie widziano.
Palatynacki humor i duma lokalna
Komik dialektalny Chako Habekost zauważa, że nazwa mogłaby być bardziej kliniczna („Piaskowcowy Płaskowyż” lub „Wapienne Dach”), ale palatynacka skłonność do przesady wymagała czegoś wielkiego i radykalnego. Nawet diabeł nie wystarczył; musiał być gigantem. Habekost żartuje na temat związku z losami regionalnej piłki nożnej, nawiązując do „Czerwonych Diabłów” 1. FC Kaiserslautern i cytatu z Rolling Stonesów.
Niektórzy religijnie wrażliwcy mogliby zauważyć, cytując Rolling Stonesów, że mieszkańcy Palatynatu mają chyba za dużo współczucia dla diabła i dlatego ich niegdyś wspaniała piłka nożna z Czerwonymi Diabłami od tak dawna dryfuje w drugiej lidze.
Spokojne przeżycie
Pomimo piekielnej nazwy, miejsce jest zaskakująco spokojne. Odwiedzający, którzy idą leśną ścieżką, słyszą śpiew ptaków, czują zapach sosen i cieszą się chłodną temperaturą nawet w upalne letnie dni. Późnopopołudniowe światło sprawia, że piaskowiec robi się czerwony i wydłuża cienie, nadając skale jeszcze bardziej tajemniczy charakter, który podsycają jej trwały wpływ na wyobraźnię.
