Hiszpańscy publicyści debatują nad błędami ludzkimi i odpowiedzialnością polityczną po katastrofie kolejowej w Urda

Wypadki, komentarze i bilans ofiar

Hiszpańskie strony z opiniami opublikowane 1 listopada skupiają się na tym, kto powinien odpowiedzieć za katastrofę kolejową w Urda, w której według eldiario.es zginęło 69 osób. Komentarze w „El Mundo”, eldiario.es, „ABC” i „El Periódico” łączą Urda z wcześniejszym wypadkiem w Adamuz, a „El Mundo” doliczyło się 115 ofiar śmiertelnych w obu zdarzeniach w ciągu dziesięciu miesięcy. Kilku felietonistów umieszcza te dwie katastrofy w szerszym ciągu kryzysów w Hiszpanii, które „El Mundo” wylicza jako: pandemia, epizod DANA, blackout, Adamuz, Ceuta i Urda.

„El Mundo” argumentuje, że złożone systemy mają tendencję do generowania wypadków, co nazywa normalnym w tym sensie, że są one oczekiwane, a nie niewytłumaczalne. Cytuje ministra Óscara Puente, który stwierdził, że wypadki nie były niewytłumaczalne, nieprawdopodobne ani o bardzo niskim prawdopodobieństwie. Felieton wymienia powtarzające się słabe punkty: zawodne systemy, ignorowane ostrzeżenia, fragmentaryczne informacje, zerwane łańcuchy dowodzenia i błędy ludzkie, które napędzają usterki techniczne. Twierdzi, że ostrzeżenia od maszynistów były w Adif ignorowane.

Kolizje i wykolejenia w UE, ostatnia dekada209

Adamuz i Urda, dziesięć miesięcy115

Kolizje i wykolejenia w UE, ostatnia dekada

209 ofiary

Adamuz i Urda, dziesięć miesięcy

115 ofiary

Dane z tekstu artykułu

Błąd ludzki i system sygnalizacji

eldiario.es argumentuje, że Urda była błędem ludzkim, ponieważ maszyny nie mylą się same z siebie. Felietonista śledzi łańcuch zdarzeń od kontrolera, który wydał błędne polecenia, przez przełożonych, aż po osoby projektujące i utrzymujące system bezpieczeństwa, w tym rządy obecnej i poprzednich administracji. Ten sam tekst sięga do modelu kolei dużych prędkości ustanowionego około czterdzieści lat temu za rządu Gonzáleza, argumentując, że wyparł on szerszy plan kolejowy.

César Franco Ramos z „ABC” skupia się na systemie LZB, który nadzoruje linię dużych prędkości Madryt–Sewilla. Według Puente system odnotował w tym roku 170 incydentów utraty transmisji, co nazwał normalnym i przypisał w trzech czwartych przypadków przyczynom zewnętrznym. Felietonista zauważa, że nie wiadomo, ile z tych incydentów zmusiło pociągi do jazdy w warunkach zdegradowanych. W Urda utrata transmisji automatycznie zatrzymała kilka pociągów.

Odpowiedzialność polityczna

Sánchez powiedział, że zaufanie do systemu kolejowego zostało zerwane, a „El Mundo” cytuje go, nazywając sytuację inasumible. Felietonista eldiario.es argumentuje, że Puente, który kieruje ministerstwem od trzech lat, ponosi odpowiedzialność i jest w złej pozycji, by przywrócić to zaufanie. Tekst wzywa prezydenta do wzięcia odpowiedzialności, twierdząc, że dymisja nie byłaby bez znaczenia nawet na miesiąc przed wyborami powszechnymi.

„El Mundo” obarcza Puente i zespół zarządzający Adif odpowiedzialnością za wypadki i krytykuje prezydenta za utrzymanie Puente na stanowisku. „El Periódico” rozdziela odpowiedzialność karną, administracyjną i polityczną, argumentując, że odpowiedzialność polityczna zaczyna się wtedy, gdy zaufanie obywateli zostaje zerwane. Ignacio Camacho z „ABC” argumentuje, że druga śmiertelna katastrofa zerwała ostatnią nić wiarygodności, jaką miał rząd. Żadne ze źródeł nie donosi o dymisji.

Reakcja wymiaru sprawiedliwości

Redakcja „ABC” pyta, czy reakcja sądowa odpowiada skali Urda. Twierdzi, że nawet sądy w dużych miastach miałyby trudności z wypadkami tej wielkości, a zwiększenie zasobów jest trudniejsze w małych miastach z ograniczoną liczbą spraw karnych. Naczelna Rada Sądownictwa (CGPJ) zatwierdziła wsparcie dla sędziego w Orgaz, jedynego sędziego właściwego do prowadzenia śledztwa: koordynatora sędziów z Alcázar de San Juan, którego rola ma zostać dopiero zdefiniowana, oraz dwóch sędziów z sądu pierwszej instancji w Toledo, opisanych jako eksperci ds. sytuacji kryzysowych i katastrof.

Redakcja wątpi w skuteczność i podstawy prawne tych środków, twierdząc, że wyglądają one jak audytorzy umieszczeni obok sędziego, ponieważ odpowiedzialność karna spoczywa wyłącznie na niej. Zauważa, że „ley Bolaños” przewiduje dołączenie dwóch sędziów do głównego śledczego w skomplikowanych sprawach, co jest opcją, z której CGPJ nie skorzystała. Zauważa również, że dowody są rozproszone między Madrytem a Urda.