Cassandra Wilson, dwukrotna laureatka Grammy i legenda jazzu, zmarła w wieku 70 lat w Mississippi

Śmierć w Mississippi

Dwukrotna laureatka nagrody Grammy, wokalistka jazzowa, autorka tekstów i producentka Cassandra Wilson zmarła w wieku 70 lat w rodzinnym Jackson w stanie Mississippi. Śmierć potwierdził koroner hrabstwa Hinds, Jeramiah Howard, jednak przyczyny zgonu nie podano. Jej menedżer, Robert Torre, przekazał jazzowej stacji radiowej WBGO z New Jersey, że artystka odeszła spokojnie w domu, w otoczeniu rodziny, bliskich przyjaciół i współpracowników. Doniesienia medialne różniły się co do dokładnej daty, wskazując wtorkowy poranek lub środę. Magazyn Time uznał Wilson w 2001 roku za najlepszą amerykańską wokalistkę, zwracając uwagę na jej charakterystyczny kontralt oraz umiejętność łączenia folku, popu, R&B i country. Kondolencje napłynęły z całego środowiska muzycznego, w tym od Jona Batiste’a, który w swoim pożegnaniu podkreślił jej unikalne południowe brzmienie i szeroki wpływ artystyczny.

Muzyczne wychowanie i lata w M-Base

Urodzona 4 grudnia 1955 roku w Jackson jako córka nauczyciela i gitarzysty jazzowego Hermana B. Fowlkesa oraz nauczycielki Mary Fowlkes, Wilson dorastała słuchając Motown, Milesa Davisa i Theloniousa Monka. W wieku sześciu lat rozpoczęła naukę gry na pianinie, w wieku 12 lat sięgnęła po gitarę, grała na klarnecie w orkiestrach marszowych, a jako nastolatka zaczęła śpiewać zawodowo. Po uzyskaniu dyplomu z komunikacji społecznej na Jackson State University i studiach w Millsaps College, pobierała nauki u muzyków jazzowych w Nowym Orleanie. W 1982 roku przeprowadziła się do Nowego Jorku wraz z ówczesnym mężem Anthonym Wilsonem i współzałożyła kolektyw M-Base wraz z saksofonistą Steve’em Colemanem. Wspominając tamten okres, Wilson opisała edukację muzyczną, jaką odebrała dzięki współpracy z Colemanem.

Od Steve’a Colemana nauczyłam się rozbierać muzykę na części pierwsze i odchodzić od standardowych podejść. Nauczyłam się cykli rytmicznych, umiejętności słyszenia wskazówek w rytmie zamiast w akordach. Nauczyłam się też słyszeć warstwy rytmów. Wcześniej studiowałam tylko akordy i standardowe piosenki o strukturze A-A-B-A. Ale po pracy ze Steve’em mogłam wracać do standardowego materiału, kiedy tylko chciałam, i znajdować w nim tak wiele innych rzeczy do zrobienia, których wcześniej nie potrafiłam sobie wyobrazić.

Kariera solowa i najważniejsze albumy

Wilson wydała swój debiutancki solowy album, Point of View, w 1986 roku, po czym w 1990 roku zgłębiała harmolodyczny jazz-funk na płycie Jumpworld, a w 1991 roku postawiła na głębszą improwizację na krążku She Who Weeps. Jej debiut w wytwórni Blue Note Records, Blue Light 'til Dawn, wyznaczył akustyczny kierunek z interpretacjami utworów Van Morrisona, Joni Mitchell i Ann Peebles obok autorskiego materiału. Rozwinęła to podejście na płycie New Moon Daughter z 1995 roku, która sprzedała się w nakładzie ponad 400 000 egzemplarzy i zawierała autorskie kompozycje, takie jak „Little Warm Death” i „Solomon Song”, obok coverów U2, Neila Younga i Hanka Williamsa. Album przyniósł Wilson pierwszą nagrodę Grammy za najlepszy jazzowy występ wokalny w 1997 roku. Drugą statuetkę Grammy otrzymała w 2009 roku za album Loverly, zdobywając łącznie cztery nominacje w swojej karierze.

Dziedzictwo artystyczne i wyróżnienia

Przez całą karierę Wilson wolała określać się szeroko jako muzyk, a nie tylko jako piosenkarka jazzowa. Występowała jako support przed Milesem Davisem, koncertowała z Wyntonem Marsalisem i współpracowała z artystami od Davida Murraya po The Roots i Angelique Kidjo. W 2015 roku dała koncert w Apollo Theater w Nowym Jorku i odbyła trasę koncertową po Austrii, aby uczcić setną rocznicę urodzin Billie Holiday, wydając również album hołd Coming Forth by Day. W 2022 roku National Endowment for the Arts przyznało jej tytuł NEA Jazz Master, jedno z najwyższych wyróżnień przyznawanych muzykom jazzowym w Stanach Zjednoczonych.