Szejk Hamad ibn Chalifa Al Sani, były emir, który przekształcił Katar w potęgę gazową i medialną, zmarł w wieku 74 lat
Rząd Kataru ogłosił jego śmierć w niedzielę, 12 lipca 2026 roku. Rządził od 1995 do 2013 roku i dobrowolnie abdykował na rzecz swojego syna.
Szejk Hamad ibn Chalifa Al Sani, który rządził Katarem od 1995 roku do swojej niespodziewanej abdykacji w 2013 roku, zmarł w niedzielę 12 lipca 2026 roku w wieku 74 lat, ogłosił rząd Kataru. Diwan Emira wydał oświadczenie, w którym opłakuje stratę „ojca emira”, określając jego śmierć jako wielką stratę dla narodu.
Z sercami pełnymi wiary w wolę i przeznaczenie Boga Diwan Emira opłakuje odejście Jego Wysokości Ojca Emira, szejka Hamada ibn Chalify Al Sani, wielką stratę dla narodu.
Dojście do władzy i transformacja gospodarcza
Szejk Hamad doszedł do władzy w 1995 roku po obaleniu swojego ojca, szejka Chalify, w bezkrwawym zamachu pałacowym. Odziedziczył mały, marginalny emirat z niemal pustym skarbcem i zabrał się za przekształcanie go w głównego gracza regionalnego i międzynarodowego. W ciągu kilku lat położył podwaliny pod przyspieszony rozwój Kataru, przekształcając go w jednego z największych producentów skroplonego gazu ziemnego na świecie. Transformację tę wsparło utworzenie Katarskiego Urzędu Inwestycyjnego, funduszu majątkowego odpowiedzialnego za inwestowanie miliardów dolarów, zwłaszcza za granicą.
Dyplomacja regionalna i Al Dżazira
Zagorzały sojusznik Stanów Zjednoczonych, szejk Hamad jednocześnie pozycjonował Katar jako niezbędnego aktora w polityce arabskiej, pełniąc na przemian rolę mediatora, finansisty i brokera dyplomatycznego. Kamieniem węgielnym tej strategii było uruchomienie w 1996 roku międzynarodowego kanału informacyjnego Al Dżazira, który stał się jednym z głównych instrumentów wpływów Kataru i odegrał znaczącą rolę podczas powstań arabskiej wiosny. Pod jego rządami Katar zaczął także przekazywać setki milionów dolarów do Strefy Gazy, finansując projekty drogowe wzdłuż wybrzeża. Szpital w mieście Gaza nosi jego imię.
Reformy wewnętrzne i abdykacja
Na froncie wewnętrznym szejk Hamad wprowadził reformy polityczne, w tym przyjęcie w drodze referendum w 2003 roku konstytucji przewidującej podział władzy wykonawczej, ustawodawczej i sądowniczej, przy jednoczesnym pozostawieniu władzy wykonawczej w rękach emira i jego gabinetu. W 2013 roku zaskoczył region, dobrowolnie abdykując na rzecz swojego czwartego syna, szejka Tamima, na Bliskim Wschodzie, gdzie przywódcy często pozostają u władzy do ostatniego tchnienia. Po ustąpieniu pozostawał stosunkowo dyskretny i poza zasięgiem opinii publicznej.
